ତତ୍ର ରମ୍ଯଂ ମଯା ଦୃଷ୍ଟଂ ପଦ୍ମିନୀଖଣ୍ଡମଂଡିତମ୍
ସେଠି ମୁଁ ଦେଖିଲି ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନ, ଯେଉଁଠାରେ ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଗୁଚ୍ଛ ରହିଥିଲା।
ତତୋଽହଂ ତତ୍ସମାସାଦ୍ଯ ସ୍ନାତଃ ଶୀତେନ ଵାରିଣା
ତାପରେ, ମୁଁ ସେଠି ପହଞ୍ଚି, ଢିଠି ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିଲି।
ଅଥାହଂ ଭାର୍ଯଯା ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଗୃହାଣେଶ ଜଲାଶଯାତ୍ ୬.୪୭.
ଏହା ପରେ, ମୋ ଜୀବନ ସାଥୀ କହିଲେ, 'ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଜଳାଶୟରୁ କିଛି ପଦ୍ମ ନେଇ ଆଣ।'
ତତୋ ମଯା ଗୃହୀତାନି ପଦ୍ମାନି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ତେଣୁ, ମୁଁ ପଦ୍ମ ଫୁଲଗୁଡ଼ିକୁ ଉଠାଇଲି, ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଚମତ୍କାରପୁରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତତୋଽହଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ମୁଁ ଚମତ୍କାରପୁର ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲି, ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ତାପରେ—
ନ କଶ୍ଚିତ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣାତି ତାନି ପଦ୍ମାନି ମାନଵଃ
କେହି ମଣିଷ ମୋ ଠାରୁ ସେହି ପଦ୍ମ ଫୁଲଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ।
ଅଥ କ୍ଷୁତ୍କ୍ଷାମକଣ୍ଠସ୍ଯ ଶ୍ରାଂତସ୍ଯ ମମ ଭାସ୍କରଃ
ତାପରେ, ମୋ ଗଳା ଖାଲି ହୁଏ, ଭୋକରେ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଏ, ଶରୀର ଥକିଯାଏ, ସୂର୍ଯ୍ୟ—
ତତୋ ଵୈରାଗ୍ଯମାପନ୍ନଃ ସୁପ୍ତୋଽହଂ ଭଗ୍ନମଂଦିରେ ॥ ତାନି ପଦ୍ମାନି ଭୂପୃଷ୍ଠେ ନିଧାଯ ସହ ଭାର୍ଯଯା
ଏହିପରି ଅସାକ୍ତି ଆସି, ମୁଁ ଭଙ୍ଗା ଘରରେ ଶୋଇପଡ଼ିଲି, ପଦ୍ମ ଫୁଲଗୁଡ଼ିକୁ ଭୂମିରେ ରଖି, ଜୀବନ ସାଥୀ ସହିତ।
ଅଥାର୍ଧରାତ୍ରେ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଶ୍ରୁତୋ ଗୀତଧ୍ଵନିର୍ମଯା
ତାପରେ, ଅର୍ଧରାତ୍ରି ଆସିଲାବେଳେ, ମୁଁ ଗୀତର ସ୍ୱର ଶୁଣିଲି।
ତସ୍ମାଦ୍ଗଚ୍ଛାମି ଚେତ୍କଶ୍ଚିତ୍ପଦ୍ମାନ୍ଯେତାନି ମେ ନରଃ
ସେଠୁ ମୋ ମନେ ଭାବିଲି, 'ଯଦି କେହି ମଣିଷ ମୋର ପଦ୍ମ ଫୁଲଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇଲେ—'
ଏଵଂ ଵିନିଶ୍ଚଯଂ କୃତ୍ଵା ପଦ୍ମାନ୍ଯାଦାଯ ସତ୍ଵରମ୍
ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ପଦ୍ମ ଫୁଲଗୁଡ଼ିକୁ ଉଠାଇଲି।
ତତଶ୍ଚାଯତନେ ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରାପ୍ତୋଽହଂ ମୁନିପୁଂଗଵାଃ ଅଗ୍ରସ୍ଥିତୈର୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠୈର୍ଜପଗୀତପରାଯଣୈଃ ॥ ୬.୪୭.
ତାପରେ, ମୁଁ ସେହି ଦେଉଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲି, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ବିଜମାନେ ଆଗରେ ଦଢ଼ି, ଜପ ଓ ଗୀତରେ ଲଗିଥିଲେ।
ଏକେ ନୃତ୍ଯଂ ପ୍ରକୁର୍ଵଂତି ଗୀତମନ୍ଯେ ଜପଂ ପରେ
କିଛି ଲୋକ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, କିଛି ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଜପ କରୁଥିଲେ।
ତତଃ କଶ୍ଚିନ୍ମଯା ପୃଷ୍ଟଃ କ୍ରିଯତେ ଜାଗରୋଽତ୍ର କିମ୍
ତାପରେ, ମୁଁ କେହିକୁ ପଚାରିଲି, 'ଏଠି ଏହି ଜାଗରଣ କାହିଁକି କରାଯାଉଛି?'
ତେନୋକ୍ତମେଷ ଦେଵସ୍ଯ ମହାକାଲସ୍ଯ ଜାଗରଃ
ସେ କହିଲେ, 'ଏହା ଦେବତା ମହାକାଳଙ୍କର ଜାଗରଣ।'
ଅଦ୍ଯ ପୁଣ୍ଯତିଥିର୍ନାମ ଵୈଶାଖୀ ପୁଣ୍ଯଦା ପରା ମହାକାଲସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ସୌଖ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯସଂଶଯମ୍
ଆଜି ପବିତ୍ର ତିଥି, ଯାହାକୁ ବୈଶାଖୀ କୁହାଯାଏ, ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ; ମହାକାଳ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସୁଖ ମିଳେ।
ସଂତି ପଦ୍ମାନି ମେ ଯଚ୍ଛ ମୂଲ୍ଯମାଦାଯ ଭଦ୍ରକ
ମୋତେ ପଦ୍ମଗୁଡିକ ଦେଉ, ତୁମେ ତାହାର ମୂଲ୍ୟ ନେଇବା, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ।
ତତୋଽଵଧାରିତଂ ଚିତ୍ତେ ମଯା ବ୍ରାହ୍ମଣସତ୍ତମାଃ
ତାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଭାବ ମୋ ମନରେ ଦୃଢ଼ ହେଇଗଲା।
ନ ମଯା ସୁକୃତଂ କିଂଚିଦନ୍ଯଦେହାଂତରେ କୃତମ୍
ମୁଁ ଆଗରୁ କୌଣସି ଜନ୍ମରେ ଭଲ କାମ କରିନାହିଁ।
ପରଂ କ୍ଷୁତ୍କ୍ଷାମକଂଠେଯଂ ଭାର୍ଯା ମେ ପ୍ରିଯଵାଦିନୀ
ମୋ ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା ଜୀବନସଂଗୀନୀ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାଣିର ଅଭାବରେ ଦୁଃଖିତ।
ଏଵଂ ଚିଂତଯମାନସ୍ଯ ମମ ସା ଦଯିତା ତତଃ
ଏଭଳି ଭାବିଥିବା ବେଳେ, ସେ ମୋର ପ୍ରିୟା, ତାପରେ—
ମା ନାଥ କୁରୁ ପଦ୍ମାନାଂ ଵିକ୍ରଯଂ ଧନଲୋଭତଃ ୬.୪୭.
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଧନର ଲୋଭରେ ପଦ୍ମଗୁଡିକ ବିକ୍ରି କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନି।
ଉପଵାସୋ ବଲାଜ୍ଜାତଃ ସସ୍ଯାଭାଵାଦସଂଶଯମ୍
ଫସଲ ନଥିବାରୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଉପବାସ ଶକ୍ତିବାନ୍ ହେଇଗଲା।
ତତ୍ରୋଭାଭ୍ଯାଂ କୃତଂ ସ୍ନାନଂ ଦିଵା ସରସି ଶୋଭନେ
ସେଠାରେ, ଦିନେ ଦୁଇଜଣେ ମିଶି ସୁନ୍ଦର ଝିଲିରେ ସ୍ନାନ କରିଥିଲୁ।
ତସ୍ମାଦ୍ଦେଵଂ ମହାକାଲଂ ପୂଜଯାମୋଽଧୁନା ଵଯମ୍
ଏହି କାରଣରୁ, ଆମେ ଏବେ ମହାକାଳ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା।
ତୈଃ ପଦ୍ମୈଃ ସତ୍ତ୍ଵମାସ୍ଥାଯ କୃତ୍ଵା ପୂଜାଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସେହି ପଦ୍ମଗୁଡିକ ନେଇ, ଭକ୍ତିରେ ଭରି, ଆମେ ପୂଜା କରିଥିଲୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
କ୍ଷୁତ୍ପୀଡଯା ସମାଯାତା ନୈଵ ନିଦ୍ରା କଥଂଚନ
ଭୋକର କଷ୍ଟରେ ମୋତେ ନିଦ୍ରା କେବେ ଆସିଲା ନାହିଁ।
ତତଃ ପ୍ରଭାତସମଯେ ପ୍ରୋଦ୍ଗତେ ରଵିମଂଡଲେ
ତାପରେ, ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଆ ଉଠିଥିଲା—
ଅଥ ସା ଦଯିତା ମହ୍ଯଂ ତଦାଦାଯ କଲେଵରମ୍
ସେ, ମୋ ପ୍ରିୟା, ତାପରେ ମୋ ପାଇଁ ସେହି ଦେହକୁ ଧରିଥିଲା।
ତତ୍ପ୍ରଭାଵାଦହଂ ଜାତଃ କାଂତୀନାଥୋ ମହୀପତିଃ
ସେହି ପୂଜାର ଶକ୍ତିରେ, ମୁଁ କାନ୍ତୀର ରାଜା ହେଇଗଲି।