ତତସ୍ତୁ ସୁଚିରଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଦୀନାନ୍ପ୍ରୋଵାଚ ମଂତ୍ରିଣଃ
ତାପରେ ବସିଷ୍ଠ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରି ଦୁଃଖିତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ,
ଅସ୍ତି ସାରସ୍ଵତଂ ତୀର୍ଥଂ ସର୍ଵକାମପ୍ରଦଂ ନୃଣାମ୍
ଏଠାରେ ସାରସ୍ବତ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହା ଲୋକଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
ଅଥ ତଦ୍ଵଚନାତ୍ସଦ୍ଯଃ ସ ଗତ୍ଵା ତତ୍ର ସତ୍ଵରମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବେଳେ ସେ ତୁରନ୍ତ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସେଠାକୁ ଯାଇଲେ।
ତତ୍ପ୍ରଭାଵଂ ସରସ୍ଵତ୍ଯାଃ ସ ଵିଜ୍ଞାଯ ମହୀପତିଃ
ସରସ୍ବତୀଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ ଜାଣି ରାଜା—
ତତସ୍ତୂର୍ଣଂ ସମାଦାଯ ମୃତ୍ତିକାଂ ସ ନଦୀତଟାତ୍
ତାପରେ ସେ ଦ୍ରୁତ ନଦୀ କୂଳରୁ ମାଟି ନେଲେ।
ଦଧତୀଂ ଦକ୍ଷିଣେ ହସ୍ତେ କମଲଂ ସୁମନୋହରମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର କମଳ ଧରିଥିଲେ।
କମଣ୍ଡଲୁଂ ତଥାନ୍ଯସ୍ମିନ୍ଦିଵ୍ଯଵାରିପ୍ରପୂରିତମ୍
ଅନ୍ୟ ହାତରେ ଦିବ୍ୟ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ କମଣ୍ଡଳୁ ଧରିଥିଲେ।
ତତୋ ମେଧ୍ଯେ ଶିଲାପୃଷ୍ଠେ ତାଂ ନିଵେଶ୍ଯ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ ୬.୪୬.
ତାପରେ ସେ ସେଇ ମାଟିକୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଏକ ପାଥର ଉପରେ ସାବଧାନରେ ରଖିଲେ।
ଚକାର ଚ ସ୍ତୁତିଂ ପଶ୍ଚାଚ୍ଛ୍ରଦ୍ଧାପୂତେନ ଚେତସା
ତାପରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେ ସେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ସଦସଦ୍ଦେଵି ଯତ୍କିଞ୍ଚିଦ୍ବନ୍ଧମୋକ୍ଷାତ୍ମକଂ ପଦମ୍
ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁଠି ଯାହା କିଛି ଅଛି, ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ଅସତ୍ୟ, ବନ୍ଧନ ଓ ମୋକ୍ଷର ସାର ଯାହା—
ସର୍ଵସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିରୂପେଣ ତ୍ଵଂ ଜନସ୍ଯ ହୃଦି ସ୍ଥିତା
ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟରେ ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧିର ରୂପେ ବସିଛ।
ଭକ୍ତିଗ୍ରାହ୍ଯାସି ଦେଵେଶି ତ୍ଵମେକା ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ ଦେବୀ, ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତିନି ଭୁବନରେ ପ୍ରାପ୍ୟ।
ତ୍ଵଂ କୀର୍ତିସ୍ତ୍ଵଂ ଧୃତିର୍ମେଧା ତ୍ଵଂ ଭକ୍ତିସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭା ସ୍ମୃତା
ତୁମେ କୀର୍ତ୍ତି, ତୁମେ ଧୃତି, ତୁମେ ବୁଦ୍ଧି, ତୁମେ ଭକ୍ତି, ତୁମେ ପ୍ରଭା ଭାବରେ ଖ୍ୟାତ।
ତୁଷ୍ଟିଃ ପୁଷ୍ଟିର୍ଵପୁଃ ପ୍ରୀତିଃ ସ୍ଵଧା ସ୍ଵାହା ଵିଭାଵରୀ
ତୁମେ ତୃପ୍ତି, ପୋଷଣ, ରୂପ, ପ୍ରେମ, ସ୍ୱଧା, ସ୍ୱାହା ଓ ରାତି।
ଲଜ୍ଜା ଶାଂତିଃ ସ୍ମୃତିର୍ଦକ୍ଷା କ୍ଷମା ଗୌରୀ ଚ ରୋହିଣୀ
ତୁମେ ଲଜ୍ଜା, ଶାନ୍ତି, ସ୍ମୃତି, ଦକ୍ଷତା, ଖ୍ଷମା, ଗୌରୀ ଓ ରୋହିଣୀ।
ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ଵିନତା ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ କଦ୍ରୂର୍ଦାକ୍ଷାଯଣୀ ଶିଵା
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଣୀ, ବିନତା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, କଦ୍ରୁ, ଦାକ୍ଷାୟଣୀ ଓ ଶିବା।
ବଲାନାଡୀ ତୁଷ୍ଟିକାଷ୍ଠା ରସନା ଚ ସରସ୍ଵତୀ
ତୁମେ ଶକ୍ତି, ପ୍ରାଣନାଳୀ, ସନ୍ତୋଷ, ଦୃଢତା, ମୁଖର ଭାଷା ଓ ସରସ୍ୱତୀ।
ଇଂଗିତଂ ନେଂଗିତଂ ତଚ୍ଚ ତଦ୍ରୂପଂ ତେ ସୁରେଶ୍ଵରି ୬.୪୬.
ଇଙ୍ଗିତ କିମ୍ବା ଅଇଙ୍ଗିତ ଯାହା କିଛି, ସେସବୁ ମଧ୍ୟ ତୁମର ରୂପ, ହେ ଦେବତାମାନ୍ୟଙ୍କ ରାଣୀ।
ଯକ୍ଷଗୁହ୍ଯକଭୂତାଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯା ଯେ ଚ ଵିନାଯକାଃ
ଯକ୍ଷ, ଗୁହ୍ୟକ, ଭୂତ, ଦୈତ୍ୟ ଓ ବିନାୟକମାନେ—
ତଥାନ୍ଯେଽପି ବହୁତ୍ଵାଦ୍ଯେ ନ ମଯା ପରିକୀର୍ତିତାଃ ହରଂତୁ ଦେଵତାଃ ପାପମନ୍ଯେ ତ୍ଵଂ କୀର୍ତିତାଽପି ଚ
ଏବଂ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଏଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିନାହିଁ—ସେମାନେ ପାପ ଦୂର କରୁନ୍ତୁ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ ଏହି କାମ କର।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ସା ଦେଵେଶୀ ଭୂଭୁଜା ତେନ ଭାରତୀ
ଏଭଳି ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ, ଦେବତାମାନ୍ୟଙ୍କ ରାଣୀ,
ପରିତୁଷ୍ଟାସ୍ମି ତେନାଶୁ ଵରଂ ଵୃଣୁ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି; ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ଯେକୌଣସି ବର ଶୀଘ୍ର ମାଗ।'
ଅତ୍ରାର୍ଚାଯାଂ ତ୍ରିଲୋକେସ୍ମି ନ୍ଯାଵତ୍କୀର୍ତିର୍ମମ ସ୍ଥିରା
ଏଠାରେ ଏହି ମୂର୍ତ୍ତିରେ, ମୋର କୀର୍ତ୍ତି ତିନି ଲୋକରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରହିଛି ।
ଯସ୍ତ୍ଵାମାରାଧଯେତ୍ସମ୍ଯଗତ୍ରସ୍ଥାଂ ମନ୍ନିମିତ୍ତତଃ
ଯେଉଁଠି ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଠିକ୍ ଭାବେ ପୂଜା କରିବେ,
ଯୋ ମାମତ୍ର ସ୍ଥିତାଂ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ନାତ୍ଵାଽତ୍ର ସଲିଲେ ଶୁଭେ
ଏଠାରେ ଶୁଭ୍ର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଯେଉଁଠି ମୋତେ ସଦା ପୂଜା କରିବେ,
ତସ୍ଯାହଂ ଵାଂଛିତାନ୍କାମାନ୍ସଂପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ପାର୍ଥିଵ ସୂତ ଉଵାଚ ଏଵଂ ତତ୍ର ସ୍ଥିତା ଦେଵୀ ସ୍ଵଯମେଵ ସରସ୍ଵତୀ
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଦେବି । ସୂତ କହିଲେ: ଏଭଳି, ସରସ୍ବତୀ ଦେବୀ ସ୍ୱୟଂ ଏଠାରେ ରହିଲେ ।
ତତଃପ୍ରଭୃତି ଲୋକାନାଂ ହିତାଯ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ସେ ଦିନଠୁ, ପରମେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀ ଲୋକମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏଠାରେ ରହିଛନ୍ତି ।
ଯସ୍ତାଂ ପୂଜଯତେ ମର୍ତ୍ଯଃ ଶ୍ଵେତପୁଷ୍ପାନୁଲେପନୈଃ ୬.୪୬.
ଯେଉଁ ମାନବ ଶ୍ୱେତ ପୁଷ୍ପ ଓ ଶୁଭ୍ର ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥାଏ,
ସରସ୍ଵତ୍ଯାଃ ପ୍ରସାଦେନ ଜାଯମାନଃ ପୁନଃପୁନଃ
ସରସ୍ବତୀଙ୍କର କୃପାରେ, ସେ ପୁନଃପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ ।
ଯୋ ଧର୍ମଶ୍ରଵଣଂ ତସ୍ଯାଃ ପୁରତଃ କୁରୁତେ ନରଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଦେବୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଧର୍ମ କଥା ଶୁଣିଥାଏ,