ତଦିଦଂ ପୁଷ୍କରଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ଭଵାନ୍ଯତ୍ର ଶ୍ରମାତୁରଃ
ସେତେବେଳେ ଏହି ପୁଷ୍କର ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ; ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି କେହି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଥାଏ,
ଏତଦ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ନରୋ ହ୍ଯତ୍ର ସ୍ନାନଂ କୁର୍ଯାଜ୍ଜଲାଶଯେ
ଏହା ଦେଖି, ଏଠାରେ ଜଳାଶୟରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ମଣିଷଙ୍କର।
ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟେନ ତ୍ଵଯା ରାଜନ୍ହରଣାଯ ହି କେଵଲମ୍
ଏହି ଅବଶିଷ୍ଟ ଦ୍ୱାରା, ହେ ରାଜା, ତୁମେ କେବଳ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଏହା କରିବା ଉଚିତ୍।
ବୃହଦ୍ବଲ ଉଵାଚ କଥଂ ମେ ସ୍ଯାନ୍ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁଷ୍ଠଵ୍ଯାଧିପରିକ୍ଷଯଃ ୬.୪୫.
ବୃହଦ୍ବଳ ପଚାରିଲେ: ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, କିପରି ମୁଁ କୁଷ୍ଠ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି?
ତତଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ସଂସିଦ୍ଧିଂ କୁଷ୍ଠନାଶସମୁଦ୍ଭଵାମ୍
ତାପରେ ତୁମେ ସଫଳତା ଲାଭ କରିବ, କୁଷ୍ଠ ନାଶ ହେବାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସ ମୁନେର୍ଵାକ୍ଯଂ ଭୂମିପାଲୋ ବୃହଦ୍ବଲଃ
ମୁନିଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ବୃହଦ୍ବଳ
ଅର୍ଚଯାମାସ ଵିଧିଵତ୍ପୁଷ୍ପଧୂପାନୁଲେପନୈଃ
ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ।
ଉପଵାସପରୋ ଭୂତ୍ଵା ରକ୍ତଚନ୍ଦନସଂଯୁତୈଃ
ଉପବାସରେ ଲାଗିରହି, ରକ୍ତଚନ୍ଦନ ସହିତ ପୂଜା କଲେ।
ତତଃ ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯାଂତେ ସ ବଭୂଵ ମହୀପତିଃ
ତାପରେ ବର୍ଷ ଶେଷରେ ସେ ରାଜା
ତତଃ ସ୍ଵଂ ରାଜ୍ଯମାସାଦ୍ଯ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଭୋଗାନନେକଶଃ
ପୁନି ନିଜ ରାଜ୍ୟ ପାଇ, ଅନେକ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କଲେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଏଵଂ ତତ୍ର ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରେଣ ଧୀମତା
ସୂତ କହିଲେ: ଏଭଳି ଏଠାରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା
ଯସ୍ତତ୍ର କାର୍ତିକେ ମାସେ କାର୍ତ୍ତିକ୍ଯାଂ କୃତ୍ତିକାସୁ ଚ
ଯିଏ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ, କାର୍ତ୍ତିକୀ ଦିନ ଓ କୃତ୍ତିକା ନକ୍ଷତ୍ରରେ,
ତଥା ଯୋ ଭାସ୍କରଂ ପଶ୍ଯେଦ୍ବୃହଦ୍ଵଲପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍ ସ ମୁଚ୍ଯତେ ନରୋ ରୋଗୈର୍ଯଦି ସ୍ଯାଦ୍ରୋଗସଂଯୁତଃ
ଏବଂ ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବୃହଦ୍ବଳଙ୍କ ପରି ସ୍ଥିର ଦେଖେ—ଯଦି କେହି ରୋଗରେ ପୀଡିତ, ସେ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ନୀରୋଗୋ ଵା ନରଃ ସଦ୍ଯୋ ଲଭତେ ମନସେପ୍ସିତମ୍ ୬.୪୫.
କିମ୍ବା ଯଦି ସେ ନିରୋଗ, ତେବେ ସେ ତାଙ୍କର ମନସ୍କାମନା ସହଜରେ ପାଇଥାଏ।
କାର୍ତ୍ତିକ୍ଯାଂ କୃତ୍ତିକାଯୋଗେ ଵୃଷୋତ୍ସର୍ଗଂ କରୋତି ଯଃ
ଯିଏ କାର୍ତ୍ତିକୀ ଦିନରେ କୃତ୍ତିକା ଯୋଗରେ ବୃଷ ଛାଡ଼ିବା କରେ,
ଏଷ୍ଟଵ୍ଯା ବହଵଃ ପୁତ୍ରା ଯଦ୍ଯେକୋପି ଗଯାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଅନେକ ପୁଅ ଆଶା କରିବା ଉଚିତ୍; ଏକ ମାତ୍ର ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଗୟାକୁ ଯାଏ।
ଏକତଃ ସର୍ଵତୀର୍ଥାନି ସର୍ଵଦାନାନି ଚୈକତଃ
ଏକ ପାଖରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଅନ୍ୟ ପାଖରେ ସମସ୍ତ ଦାନ ଅଛି।
ଯଶ୍ଚୈତଚ୍ଛୁଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ପଠେଦ୍ଵା ଶ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତଃ
ଯେ କେହି ଏହି କଥାକୁ ପ୍ରତିଦିନ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶୁଣିବେ କିମ୍ବା ପଢିବେ,
ତାନି କୀର୍ତଯ ସର୍ଵାଣି ପରଂ କୌତୂହଲଂ ହି ନଃ
ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ବିଷୟରେ ଆମେ ଜାଣିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ, ଦୟାକରି ସେଗୁଡିକୁ ଆମକୁ କହିଦିଅ।
ଯତ୍ର ସ୍ନାତୋଽତିମୂକୋଽପି ଭଵେଦ୍ଵାକ୍ଯଵିଚକ୍ଷଣଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ମୁକ ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ ଚତୁର୍ ଭାଷଣ କୁଶଳ ହେଇଯାଏ,
ଲଭତେ ଚେପ୍ସିତାନ୍କାମାନ୍ମାନୁଷାନ୍ଦୈଵିକାନପି
ଏବଂ ମନେ ଚାହିଥିବା ମାନବୀୟ ଓ ଦିବ୍ୟ ଇଚ୍ଛାଗୁଡିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ।
ପୁରାସୀତ୍ପାର୍ଥିଵୋ ନା୍ନା ଵିଖ୍ଯାତୋ ବଲଵର୍ଧନଃ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ବଳବର୍ଦ୍ଧନ ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ସମୁତ୍ପନ୍ନଃ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁତଃ ଅମ୍ବୁଵୀଚିରିତି ସ୍ପଷ୍ଟଂ ସମାହୂଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାନ୍
ତାଙ୍କର ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା, ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲକ୍ଷଣ ସହିତ, ଦ୍ବିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଆସି ନିଜେ ତାଙ୍କୁ 'ଅମ୍ବୁବୀଚି' ଭାବରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ନାମ ଦେଲେ।
ତତଃ ସ ଵଵୃଧେ ବାଲୋ ଲାଲିତସ୍ତେନ ଭୂଭୁଜା
ସେ ଶିଶୁ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଆଦର ସହିତ ଲାଡ଼ି ଲାଡ଼ି ଏକ ଦିନ ବଡ଼ ହେଲା।
ତତୋଽସ୍ଯ ସପ୍ତମେ ଵର୍ଷେ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ବଲଵର୍ଧନଃ
ତାଙ୍କର ସପ୍ତମ ବର୍ଷ ଆସିଲାବେଳେ, ବଳବର୍ଦ୍ଧନ—
ତତୋ ମୂକୋଽପି ବାଲୋପି ମଂତ୍ରିଭିସ୍ତସ୍ଯ ଭୂପତେଃ
ତାପରେ, ଶିଶୁ ମୁକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ରାଜାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ—
ଏଵଂ ତସ୍ଯ ମହୀପସ୍ଯ ରାଜ୍ଯସ୍ଥସ୍ଯ ଜଡାତ୍ମନଃ
ଏଭଳି, ଅଜ୍ଞାନ ରାଜା ରାଜ୍ୟରେ ରହିଥିବାବେଳେ,
ତତୋ ଜଲଚରନ୍ଯାଯଃ ସଂପ୍ରଵୃତ୍ତୋ ମହୀତଲେ ୬.୪୬.
ତାପରେ ଜଳଚରମାନଙ୍କର ନିୟମ ପୃଥିବୀରେ ବ୍ୟାପିଗଲା।
ତତସ୍ତେ ମଂତ୍ରିଣଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ଵସିଷ୍ଠଂ ସ୍ଵପୁରୋହିତମ୍
ତାପରେ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କର ପୁରୋହିତ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲେ,
ପଶ୍ଯ କୃତ୍ସ୍ନଂ ଧରାପୃଷ୍ଠେ ଶୂନ୍ଯତାଂ ସମୁପସ୍ଥିତମ୍
ଦେଖ, ପୃଥିବୀର ମୁହଁରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୂନ୍ୟତା ଆସିଯାଇଛି।