ଇତି ରାମୋ ଵରଂ ପ୍ରାଦାତ୍ସୀତାଯୈ ଚ ପ୍ରଜାପ୍ରିଯଃ
ଏଭଳି ରାମ, ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ସୀତାଙ୍କୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ସୀତାକୁଣ୍ଡମିତି ଖ୍ଯାତଂ ଜନାନାଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍
ଲୋକମାନେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ 'ସୀତାକୁଣ୍ଡ' ଭାବରେ ଜଣାନ୍ତି, ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ।
ତତ୍ର ସ୍ନାନେନ ଦାନେନ ତପସା ଚ ଵିଶେଷତଃ ରାମଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ସୀତାଂ ଚ ମୁକ୍ତଃ ସ୍ଯାନ୍ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏଠାରେ ସ୍ନାନ, ଦାନ ଏବଂ ବିଶେଷ ଭାବେ ତପସ୍ୟା କରି, ରାମ ଓ ସୀତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ମାର୍ଗେ ମାସି ଚ ସ୍ନାତଵ୍ଯଂ ଗର୍ଭଵାସୋ ନ ଜାଯତେ
ପଥରେ ଓ ମାସରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ; ଏଠାରେ ଗର୍ଭଧାରଣ ହେବା ନାହିଁ।
ଵିଭୋର୍ଵିଷ୍ଣୁହରେର୍ଵିପ୍ର ରମ୍ଯେ ପଶ୍ଚିମଦିକ୍ତଟେ 2.8.6.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବିଷ୍ଣୁ-ହରିଙ୍କର ଏହି ଅତି ସୁନ୍ଦର ପଶ୍ଚିମ ତଟରେ—
ତସ୍ଯ ଚକ୍ରହରେର୍ଵିପ୍ର ମହିମା ନ ହି ମାନଵୈଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ହରିଙ୍କର ଚକ୍ରର ମହିମାକୁ ମାନବମାନେ ମାପିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତତଃ ପଶ୍ଚିମଦିଗ୍ଭାଗେ ନାମ୍ନା ପୁଣ୍ଯଂ ହରିସ୍ମୃତି ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ତାପରେ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ 'ହରିସ୍ମୃତି' ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି; ଏଠାକୁ ଦେଖିଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ମୁକ୍ତ ହେଉଛି।
ତଯୋର୍ଦର୍ଶନତୋ ଯାଂତି ତେଷାଂ ପାପାନି ଦେହିନାମ୍
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଦେହୀମାନଙ୍କର ପାପ ଦୂରିଯାଏ।
ପୁରା ଦେଵାସୁରେ ଜାତେ ସଂଗ୍ରାମେ ଭୃଶଦାରୁଣେ
ପୂର୍ବେ ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା।
ତେଷାଂ ପଲାଯମାନାନାଂ ଦେଵାନାମଗ୍ରଣୀର୍ହରଃ
ସେମାନେ ପଳାଇବାବେଳେ ଦେବମାନେଙ୍କର ନେତା ହରି ଥିଲେ।
କ୍ଷୀରୋଦଶାଯିନଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଶେଷପର୍ଯ୍ଯଂକଶାଯିନମ୍
ବିଷ୍ଣୁ ଦୁଧର ସାଗରରେ ଶେଷ ନାଗ ଉପରେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ।
ନାରଦାଦ୍ଯୈର୍ମୁନିଵରୈରୁଦ୍ଗୀତଗୁଗୌରଵମ୍
ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟ ମହାମୁନିମାନେ ତାଙ୍କର ମହିମା ଗାଇଥିଲେ।
କ୍ଷୀରାବ୍ଧିଜଲକଲ୍ଲୋଲମଦବିନ୍ଦ୍ଵଂକିତାମ୍ବରମ୍
ଦୁଧ ସାଗରର ତରଙ୍ଗର ଚିଟିକା ପଡିଥିବା ତାଙ୍କର ପୋଷାକ ଦେଖାଯାଏ।
ପୀତାଂବରମତିସ୍ମେରଵିକାଶଦ୍ଭାଵଭାଵିତମ୍
ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଅତି ହସମୁଖ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବରେ ତିନି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ରତ୍ନଵଲ୍ଲୀମିଵ ସ୍ଵଚ୍ଛାଂ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପନିଵାସିନୀମ୍ 2.8.6.
ସ୍ଵଚ୍ଛ ରତ୍ନମାଳା ପରି, ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କର ଦେଖା।
ମିତ୍ରସ୍ଯ ରାହୁଵିତ୍ରାସନିଵର୍ତ୍ତନମିଵାପରମ୍
ମିତ୍ରଙ୍କର ରାହୁ ଭୟ ଶେଷ ହେଲାପରେ ଫେରିବା ପରି ଅନ୍ୟ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ।
ପରାଂ ଚତୁର୍ମୁଖୋତ୍ପତ୍ତିକଲ୍ପସଂକଲ୍ପନାମିଵ
ଚାରିମୁଖା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ପରମ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଥିବା ପରି।
ତସ୍ମିନ୍ନଵସରେ ଶଂଭୁଃ ସର୍ଵଦେଵଗଣୈଃ ସହ
ସେହି ସମୟରେ ଶମ୍ଭୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ—
ମୋହ ତୀଵ୍ରତମୋ ହାରି ଚନ୍ଦ୍ରାଯ ହରଯେ ନମଃ
ତୀବ୍ର ମୋହ ଦୂର କରୁଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ର ସଦୃଶ ହରିଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସ୍ଫୁରତ୍ସଂଵିନ୍ମଣିଶିଖାଂ ଚିତ୍ତସଂଗତିଚଂଦ୍ରିକାମ୍
ଚେତନାର ଦୀପ୍ତ ମଣି ଶିଖା, ଚିତ୍ତର ଏକତାର ଚନ୍ଦ୍ରିକାକୁ—
ହେଲୋଲ୍ଲସତ୍ସମୁତ୍ସାହଶକ୍ତିଂ ଵ୍ଯାପ୍ତଜଗତ୍ତ୍ରଯାମ୍
ଖେଳିବା ଉତ୍ସାହର ଶକ୍ତି, ଯାହା ତିନି ଜଗତକୁ ଭରି ରହିଛି—
ପଵନାଂଦୋଲିତାଂଭୋଜଦଲପର୍ଵାଂତଵର୍ତ୍ତିନାମ୍
ପବନରେ ଡୋଲିଥିବା ପଦ୍ମପତ୍ରର ଅଗ୍ରଭାଗରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ—
ନମଃ ସୂର୍ଯ୍ଯାତ୍ମନେ ତୁଭ୍ଯଂ ସଂଵିତ୍କିରଣମାଲିନେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ, ଚେତନାର କିରଣରେ ଭୂଷିତ; ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମସ୍ତସ୍ମୈ ଯମଵତେ ଯୋଗିନାଂ ଗତଯେ ସଦା
ଯେ ନିୟମକ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ସଦା ଆଶ୍ରୟ; ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯଜ୍ଞାଯ ଭୁକ୍ତହଵିଷ ଋଗ୍ଯଜୁଃସାମରୂପିଣେ 2.8.6.
ଯଜ୍ଞ, ଯିଏ ହବିଷ୍ୟ ଭୁଞ୍ଜିଛନ୍ତି, ଋକ୍, ଯଜୁସ୍ ଓ ସାମର ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି—
ଶାଂତାଯ ଧର୍ମନିଧଯେ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞାଯାମୃତାତ୍ମନେ ଘୋରାଯ ମାଯାଵିଧଯେ ସହସ୍ରଶିରସେ ନମଃ
ଶାନ୍ତ, ଧର୍ମର ଭଣ୍ଡାର, କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ, ଅମୃତ ଆତ୍ମା; ଭୟଙ୍କର, ମାୟାର ମାଲିକ, ହଜାର ମୁଣ୍ଡିଆ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯୋଗନିଦ୍ରାତ୍ମନେ ନାଭିପଦ୍ମୋଦ୍ଭୂତଜଗତ୍ସୃଜେ
ଯୋଗନିଦ୍ରା ଆତ୍ମା, ନାଭିର ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟା—
କାର୍ଯମେଯାଯ ବଲିନେ ଜୀଵାଯ ପରମାତ୍ମନେ
କାର୍ଯ୍ୟର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ମାପ, ପ୍ରବଳ, ଜୀବନ୍ତ, ପରମାତ୍ମା—
ଦୃପ୍ତାଯ ସିଂହଵପୁଷେ ଦୈତ୍ଯସଂହାରକାରିଣେ
ଅହଂକାରୀ, ସିଂହ ଦେହୀ, ଦାନବମାନେ ନାଶ କରୁଥିବା—
ସଂସାରକାରଣାଜ୍ଞାନମହାସଂତମସଚ୍ଛିଦେ
ସଂସାରର କାରଣ ଅଜ୍ଞାନର ମହା ଅନ୍ଧାର କାଟି ଦେଇଥିବା—