ତଦୋତ୍ଥିତା ପୁନର୍ଵାଣୀ ତାରା ଗଗନଗୋଚରା
ତାପରେ ଆକାଶରେ ଚାଲୁଥିବା ତାରାର ଏକ ସ୍ୱର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା,
ନାତିଦୂରେ ଵନାଦସ୍ମାଦତ୍ର ସଂତି ଜଲାଶଯାଃ
ଏହି ଜଙ୍ଗଲରୁ ଅତି ଦୂର ନୁହେଁ, ଏଠାରେ ଜଳାଶୟ ଅଛି।
ଊର୍ଧ୍ଵଵକ୍ତ୍ରଂ ଦ୍ଵିତୀଯେ ଚ ତିର୍ଯଗ୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ତୃତୀଯକେ
ପ୍ରଥମ ଜଳାଶୟରେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରକୁ, ଦ୍ୱିତୀୟରେ ମୁଣ୍ଡ ପାଶକୁ, ତୃତୀୟରେ
ପାର୍ଶ୍ଵଵକ୍ତ୍ରୈର୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଧ୍ଯମଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍ ୬.୪୫.
ପାଶ୍ୱରେ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମଧ୍ୟମ ଜଳାଶୟ ଏପରି ବର୍ଣ୍ଣିତ।
ଏତୈଶ୍ଚିହ୍ନୈର୍ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ୍ନାନଂ ସମାଚର
ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡିକ ଦେଖି, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜାଣି ନିଅ, ଏବଂ ସ୍ନାନ କର।
ତାଦୃଶୈଃ କମଲୈସ୍ତତ୍ର ସଂସ୍ଥିତାସ୍ତେ ଜଲାଶଯାଃ
ସେଠାରେ ଏପରି କମଳ ଥିବା ଜଳାଶୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବ।
ତତଶ୍ଚ ଵିଧିନା ସମ୍ଯକ୍ଚକାରପିତୃତର୍ପଣମ୍
ତାପରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ପିତୃତର୍ପଣ କଲେ।
ତତଃ ଶାକୈଶ୍ଚ ମୂଲୈଶ୍ଚ ନୀଵାରୈଃ ଫଲସଂଯୁତୈଃ
ତାପରେ ଶାକ, ମୂଳ, ନୀବାର ଓ ଫଳ ମିଶାଇ,
ତତ୍ର ତସ୍ଯୈଵ ତୀରସ୍ଥୋ ଵୀକ୍ଷାଂଚକ୍ରେ ସମାହିତଃ
ସେଠାରେ ତୀରରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ତେ କୃତ୍ତିକାଯୋଗେ ସର୍ଵଂ ତତ୍ର ଵଦାଶୁ ନଃ
କୃତ୍ତିକା ଯୋଗ ଆସିଲାବେଳେ, ତୁମେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ କଥା ଶୀଘ୍ର କହ।
ତଦା ନିଷ୍କ୍ରାମତି ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ କମଲଂ ଜଲମଧ୍ଯତଃ
ସେତେବେଳେ, ଜଳ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ପଦ୍ମଟିଏ ବାହାରି ଆସିଲା।
ତନ୍ମଧ୍ଯେଂଽଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରସ୍ତୁ ପୁରୁଷୋ ଦୃଶ୍ଯତେ ଜନୈଃ
ସେହି ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଅଙ୍ଗୁଠି ପରିମାଣର ଲୋକଟିଏ ଲୋକମାନେ ଦେଖିଲେ।
ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାତ୍ସ୍ନାତ୍ଵା ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରୋ ମହାମୁନିଃ
ଏହି କାରଣରୁ, ମହାମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସ୍ନାନ କଲେ।
ତସ୍ଯୈଵଂ ଵୀକ୍ଷମାଣସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରସ୍ଯ ଧୀମତଃ ୬.୪୫.
ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ,
ଅତ୍ଯଂତଂ ମୃଗଯାଶ୍ରାଂତୋ ହତ୍ଵା ମୃଗଗଣାନ୍ବହୂନ୍
ବନରେ ଅନେକ ହରିଣ ମାରି, ଶିକାରରେ ଦୁର୍ବଳ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ,
ସିଂହାନ୍ଵ୍ଯାଘ୍ରାନ୍ଵୃକାଂଶ୍ଚୈଵ ହିଂସାନାରଣ୍ଯଚାରିଣଃ
ସେ ସିଂହ, ବାଘ ଓ ନିଆଳିଆ ଓଠାରେ ଘୁରୁଥିବା ନିର୍ଦୟ ପଶୁମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ମାରିଥିଲା।
ଅଥାପଶ୍ଯଦ୍ଦ୍ରୁମୋପାଂତେ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରଂ ମୁନୀଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ, ଗଛ ତଳେ ସେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖିଲା।
ତତସ୍ତଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯୋଚ୍ଚୈରଵତୀର୍ଯ ତୁରଂଗମାତ୍
ଏହାପରେ, ଘୋଡ଼ାରୁ ଅବତରି, ସେ ଉଞ୍ଚରେ ଶିର ନମାଇ ନମସ୍କାର କଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତୋଯାତ୍କମଲଂ ତଦ୍ଵିନିର୍ଗତମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ପଦ୍ମଟିଏ ପୁଣି ଜଳ ମଧ୍ୟରୁ ବାହାରିଲା।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ମହୀପାଲଃ ପଦ୍ମମତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ମହତ୍
ସେ ବଡ଼ ଓ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ପଦ୍ମ ଦେଖି, ରାଜା ଚମକିଗଲେ।
ସ୍ପୃଷ୍ଟମାତ୍ରେ ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍କମଲେ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେହି ପଦ୍ମକୁ ଛୁଇଁବା ସହିତ,
ତଂ ଶବ୍ଦଂ ସ ମହୀପାଲଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୂର୍ଛାମୁପାଵିଶତ୍
ସେ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ରାଜା ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ।
ତତଃ କୃଚ୍ଛ୍ରେଣ ମହତା କର୍ଷିତଃ ସଲିଲାଦ୍ବହିଃ
ତାପରେ, ବହୁ କଷ୍ଟରେ ସେ ଜଳରୁ ବାହାର କରାଗଲେ।
ତତସ୍ତୀରଂ ସମାସାଦ୍ଯ କୃଚ୍ଛ୍ରାତ୍ପ୍ରାପ୍ଯାଥ ଚେତନାମ୍ ୬.୪୫.
ତାପରେ, ତୀରକୁ ପହଞ୍ଚି, ବହୁ କଷ୍ଟରେ ସେ ହୁଷ ଆଣିଲେ।
ତତୋ ଵିଷାଦମାପନ୍ନୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଦୃଙ୍ନିଜଂ ଵପୁଃ
ଏହାପରେ, ନିଜ ଦେହକୁ ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ସେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଅଥ ଗତ୍ଵା ମୁନେଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରସ୍ଯ ଭୂମିପଃ
ତାପରେ, ରାଜା ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମୁନିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ଭଗଵନ୍ପଶ୍ଯ ମେ ଜାତଂ ଯାଦୃଶଂ ଵପୁରେଵ ହି
"ଭଗବନ୍, ଦୟାକରି ଦେଖନ୍ତୁ, ମୋ ଦେହକୁ କଣ ହେଇଯାଇଛି!"
ତତ୍କିଂ ପାନୀଯଦୋଷୋ ଵା କିଂ ଵା ଭୂମେର୍ମୁନୀ ଶ୍ଵର
"ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା କି ଜଳର ଦୋଷ କିମ୍ବା ମାଟିର କିଛି ଦୋଷ ତ?"
ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟେନ ରଵିର୍ମଧ୍ଯେ ସ୍ଵଯଂ ଯସ୍ଯ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିଜେ ମଧ୍ୟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥାଆନ୍ତି ଏବଂ ଖାଦ୍ୟର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ,
ଯଦା ସ୍ଯାତ୍କୃତ୍ତିକାଯୋଗଃ କାର୍ତିକେ ମାସି ପାର୍ଥିଵ
ହେ ରାଜା, କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ କୃତ୍ତିକା ନକ୍ଷତ୍ରର ଯୋଗ ହେଉଥିବାବେଳେ,