ଜ୍ଯେଷ୍ଠେ ପ୍ରାତଶ୍ଚ ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ମଧ୍ଯମେ ସ୍ନାତି ଯୋ ନରଃ
କିମ୍ବା ଜ୍ୟେଷ୍ଠା ମାସରେ ପ୍ରଭାତବେଳେ, କିମ୍ବା ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ମଧ୍ୟସ୍ଥଳରେ ଯିଏ ସ୍ନାନ କରେ—
ତାଵତ୍ତିଷ୍ଠତି ଦେହେଷୁ ପାତକଂ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଦେହରେ ପାପ ରହିଥାଏ, ସେଠିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହା ଦେହରେ ଅଟୁଟ ରହେ।
ଦିଵାକରକରୈଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟଂ ତମୋ ଯଦ୍ଵତ୍ପ୍ରଣଶ୍ଯତି
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଛୁଇଁଲେ ଅନ୍ଧାର ହେବା ହେବା ହେଉଛି, ସେପରି
ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଦିକଂ ପାପଂ କୃତ୍ଵାପି ପୁରୁଷୋ ଭୁଵି ୬.୪୫.
ପୃଥିବୀରେ ଜଣେ ମଣିଷ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି ଭୟଙ୍କର ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ,
କିଂ ଦାନୈଃ କିଂ ଵ୍ରତୈର୍ହୋମୈଃ କିଂ ଯଜ୍ଞୈର୍ଵହୁଵିସ୍ତରୈଃ
ଦାନ, ବ୍ରତ, ହୋମ, ବିଶେଷ ଯଜ୍ଞ— ଏସବୁ କ’ଣ ଉପକାର କରିବ,
ଯଦ୍ଯେଷା ଭାରତୀ ସତ୍ଯା ମଯା ସମ୍ଯମୁଦୀରିତା
ଯଦି ମୁଁ ଯେଉଁ କଥା ସଂଯମରେ କହିଛି, ତାହା ଭାରତବଂଶୀ, ସତ୍ୟ ହୋଇଥାଏ?
ଏଵଂ ତସ୍ଯ ବ୍ରୁଵାଣସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରସ୍ଯ ଧୀମତଃ
ଏପରି ଭାବରେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କଥା କହୁଥିଲେ,
ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ର ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଦା ମେ ଗଗନେ ସ୍ଥିତିଃ
ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର, ମୋର ସ୍ଥାନ ସଦା ଆକାଶରେ ଅଛି।
ତଦତ୍ର ଦିଵସେ ଵାସୋ ମମ ଭୂମିତଲେ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏହି ଦିନରେ ମୋର ଭୂମିରେ ବାସ ନିଶ୍ଚିତ।
ତତ୍କଥଂ ଵେଦ୍ମି ତୀର୍ଥେଶ ତ୍ଵାମତ୍ରୈଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତମ୍
ତୀର୍ଥର ନାଥ, ମୁଁ କିପରି ଜାଣିବି ଯେ ଆପଣ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି?
ତଦୋତ୍ଥିତା ପୁନର୍ଵାଣୀ ତାରା ଗଗନଗୋଚରା
ତାପରେ ଆକାଶରେ ଚାଲୁଥିବା ତାରାର ଏକ ସ୍ୱର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା,
ନାତିଦୂରେ ଵନାଦସ୍ମାଦତ୍ର ସଂତି ଜଲାଶଯାଃ
ଏହି ଜଙ୍ଗଲରୁ ଅତି ଦୂର ନୁହେଁ, ଏଠାରେ ଜଳାଶୟ ଅଛି।
ଊର୍ଧ୍ଵଵକ୍ତ୍ରଂ ଦ୍ଵିତୀଯେ ଚ ତିର୍ଯଗ୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ତୃତୀଯକେ
ପ୍ରଥମ ଜଳାଶୟରେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରକୁ, ଦ୍ୱିତୀୟରେ ମୁଣ୍ଡ ପାଶକୁ, ତୃତୀୟରେ
ପାର୍ଶ୍ଵଵକ୍ତ୍ରୈର୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଧ୍ଯମଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍ ୬.୪୫.
ପାଶ୍ୱରେ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମଧ୍ୟମ ଜଳାଶୟ ଏପରି ବର୍ଣ୍ଣିତ।
ଏତୈଶ୍ଚିହ୍ନୈର୍ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ୍ନାନଂ ସମାଚର
ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡିକ ଦେଖି, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜାଣି ନିଅ, ଏବଂ ସ୍ନାନ କର।
ତାଦୃଶୈଃ କମଲୈସ୍ତତ୍ର ସଂସ୍ଥିତାସ୍ତେ ଜଲାଶଯାଃ
ସେଠାରେ ଏପରି କମଳ ଥିବା ଜଳାଶୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିବ।
ତତଶ୍ଚ ଵିଧିନା ସମ୍ଯକ୍ଚକାରପିତୃତର୍ପଣମ୍
ତାପରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ପିତୃତର୍ପଣ କଲେ।
ତତଃ ଶାକୈଶ୍ଚ ମୂଲୈଶ୍ଚ ନୀଵାରୈଃ ଫଲସଂଯୁତୈଃ
ତାପରେ ଶାକ, ମୂଳ, ନୀବାର ଓ ଫଳ ମିଶାଇ,
ତତ୍ର ତସ୍ଯୈଵ ତୀରସ୍ଥୋ ଵୀକ୍ଷାଂଚକ୍ରେ ସମାହିତଃ
ସେଠାରେ ତୀରରେ ଦଢ଼ି ଥିଲେ, ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଦେଖୁଥିଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ତେ କୃତ୍ତିକାଯୋଗେ ସର୍ଵଂ ତତ୍ର ଵଦାଶୁ ନଃ
କୃତ୍ତିକା ଯୋଗ ଆସିଲାବେଳେ, ତୁମେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ କଥା ଶୀଘ୍ର କହ।
ତଦା ନିଷ୍କ୍ରାମତି ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ କମଲଂ ଜଲମଧ୍ଯତଃ
ସେତେବେଳେ, ଜଳ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ପଦ୍ମଟିଏ ବାହାରି ଆସିଲା।
ତନ୍ମଧ୍ଯେଂଽଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରସ୍ତୁ ପୁରୁଷୋ ଦୃଶ୍ଯତେ ଜନୈଃ
ସେହି ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଅଙ୍ଗୁଠି ପରିମାଣର ଲୋକଟିଏ ଲୋକମାନେ ଦେଖିଲେ।
ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାତ୍ସ୍ନାତ୍ଵା ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରୋ ମହାମୁନିଃ
ଏହି କାରଣରୁ, ମହାମୁନି ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ସ୍ନାନ କଲେ।
ତସ୍ଯୈଵଂ ଵୀକ୍ଷମାଣସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରସ୍ଯ ଧୀମତଃ ୬.୪୫.
ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ,
ଅତ୍ଯଂତଂ ମୃଗଯାଶ୍ରାଂତୋ ହତ୍ଵା ମୃଗଗଣାନ୍ବହୂନ୍
ବନରେ ଅନେକ ହରିଣ ମାରି, ଶିକାରରେ ଦୁର୍ବଳ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ,
ସିଂହାନ୍ଵ୍ଯାଘ୍ରାନ୍ଵୃକାଂଶ୍ଚୈଵ ହିଂସାନାରଣ୍ଯଚାରିଣଃ
ସେ ସିଂହ, ବାଘ ଓ ନିଆଳିଆ ଓଠାରେ ଘୁରୁଥିବା ନିର୍ଦୟ ପଶୁମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ମାରିଥିଲା।
ଅଥାପଶ୍ଯଦ୍ଦ୍ରୁମୋପାଂତେ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରଂ ମୁନୀଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ, ଗଛ ତଳେ ସେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖିଲା।
ତତସ୍ତଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯୋଚ୍ଚୈରଵତୀର୍ଯ ତୁରଂଗମାତ୍
ଏହାପରେ, ଘୋଡ଼ାରୁ ଅବତରି, ସେ ଉଞ୍ଚରେ ଶିର ନମାଇ ନମସ୍କାର କଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତୋଯାତ୍କମଲଂ ତଦ୍ଵିନିର୍ଗତମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ପଦ୍ମଟିଏ ପୁଣି ଜଳ ମଧ୍ୟରୁ ବାହାରିଲା।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ମହୀପାଲଃ ପଦ୍ମମତ୍ଯଦ୍ଭୁତଂ ମହତ୍
ସେ ବଡ଼ ଓ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ପଦ୍ମ ଦେଖି, ରାଜା ଚମକିଗଲେ।