ଜୀଵଗ୍ରାହେଣ ଦୁଷ୍ଟେଯଂ ଗୃହ୍ଯତାଂ ପରୁଷସ୍ଵନା 7.3.24.
‘ଏହି ଦୁଷ୍ଟା, କଠୋର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଥିବା, ଜୀବନ୍ତ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର!’
ଅଥ ତସ୍ଯ ସମାଦେଶାଦ୍ଦାନଵାସ୍ତାଂ ତତୋ ଦ୍ରୁତମ୍
ତାପରେ ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେଇ ଦାନବମାନେ ତୁରନ୍ତ ଦେବୀଙ୍କ ଦିଗକୁ ଆଗେଇଲେ।
ତତୋଽଵଲୋକନାଦ୍ଦୈତ୍ଯାସ୍ତଯା ତେ ଭସ୍ମସାତ୍କୃତାଃ
ତାପରେ ଦେବୀଙ୍କ ଏକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେଇ ସମସ୍ତ ଦାନବ ଖାକରେ ପରିଣତ ହେଲେ।
ଅବ୍ରଵୀତ୍ତିଷ୍ଠତିଷ୍ଠେତି ଖଙ୍ଗମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଭୀଷଣଃ
ସେ ଭୟଙ୍କର ତଳୱାର ଉଠାଇ, ‘ଥମ୍ବ! ଥମ୍ବ!’ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ।
ଅଭଵଦ୍ଭସ୍ମସାତ୍ସଦ୍ଯଃ ପତଂଗ ଇଵ ପାଵକମ୍ ଭିତ୍ତ୍ଵା ରସାତଲଂ ଜଗ୍ମୁଃ ପାତାଲଂ ଭଯସଂଯୁତାଃ
ସେ ତୁରନ୍ତ ଖାକ ହେଇଗଲେ, ମାନେ ଆଗୁନିରେ ପୋଡ଼ିଯାଇଥିବା ପୋକା ପରି; ଭୟରେ ଅନ୍ୟମାନେ ରସାତଳ ଭେଦି ପାତାଳକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତାଂ ସୁରେଶ୍ଵରୀମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ ତତ୍ରୈଵ ପର୍ଵତେ ସ୍ଥାସ୍ଯେ ହ୍ଯର୍ବୁଦେଽହଂ ସୁରୋତ୍ତମାଃ
ଦେବୀ କହିଲେ: ‘ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ, ମୁଁ ଏଠି ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼ରେ ରହିବି।’
ଵିନା ଯଜ୍ଞୈସ୍ତଥା ଦାନୈଃ ସ୍ଵର୍ଗଃ ସଂକୀର୍ଣତାଂ ଗତଃ
ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ବିନା ସ୍ୱର୍ଗ ଅପବିତ୍ର ହୋଇଯାଇଛି।
ଵଯଂ ତ୍ଵାଂ ତତ୍ର ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମଃ ଶୁକ୍ଲାଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ସଦା ଶୁଚେଃ
ହେ ପବିତ୍ରା, ଆମେ ସେଠାରେ ପ୍ରତି ସମୟରେ ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ ତୁମକୁ ଦେଖିବୁ।
ସାପି ଦେଵୀ ଗିରୌ ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଚୈଵାର୍ବୁଦେ ନୃପ ॥ 7.3.24.
ଏହିପରି, ହେ ରାଜା, ସେ ଦେବୀ ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇଥିଲେ।
ଗୁହାମଧ୍ଯଂ ସମାସାଦ୍ଯ ନିତ୍ଯଂ ଜଗଦ୍ଧିତାଯ ଵୈ
ସେ ଗୁହାର ମଧ୍ୟଭାଗକୁ ପହଞ୍ଚି, ସଦା ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି।
ଯସ୍ତାଂ ପଶ୍ଯତି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଶୁକ୍ଲାଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ସମାହିତଃ
ହେ ରାଜାଧିରାଜ, ଯେଉଁମାନେ ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ସେଉଁଠି ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି—
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ସପ୍ତମେ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡେ ତୃତୀଯେଽର୍ବୁଦଖଣ୍ଡେ କାତ୍ଯାଯନୀମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଚତୁର୍ଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀ ସ୍କନ୍ଦ ପୁରାଣର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦଖଣ୍ଡରେ 'କାତ୍ୟାୟନୀଙ୍କ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ଚବିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଯତ୍ର ପୂର୍ଵଂ ତପସ୍ତପ୍ତଂ ମଂକିନା ବ୍ରାହ୍ମଣେନ ଚ
ଯେଉଁଠି ପୂର୍ବରୁ ମଙ୍କି ଓ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ—
ପୁରା ମଂକିରଭୂଦ୍ଵିପ୍ରୋ ନାମମାତ୍ରେଣ ଭୂପତେ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ହେ ରାଜା, ମଙ୍କି କେବଳ ନାମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ।
ଅଥାସୌ ପର୍ଵତେ ରମ୍ଯେ ଲୋକାନାଂ ନୃପସତ୍ତମ
ତାପରେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ସେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପାହାଡ଼ରେ ବସିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ତେନ ଵିତ୍ତମୁପାର୍ଜିତମ୍
କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେଠି ସେ ଧନ ସଂଗ୍ରହ କଲେ।
ତତସ୍ତଦ୍ଦମଯାମାସ ଗୋଯୁଗଂ ନୃପସତ୍ତମ
ତାପରେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ସେ ଗୋଯୁଗ ଦମନ କଲେ।
ନିବଦ୍ଧମୁଷ୍ଟ୍ରମାସାଦ୍ଯ ଗ୍ରୀଵାଦେଶେ ବଲାତ୍ସ୍ଥିତମ୍
ଏକ ବାନ୍ଧା ଉଠକୁ ଧରି, ଗଳା ଉପରେ ଜୋରକରି ରଖିଲେ।
ଗୋଯୁଗେନ ହି ଗ୍ରୀଵାଯାଂ ଲମ୍ବମାନେନ ଭୂପତେ
ହେ ରାଜା, ଗୋଯୁଗ ଗଳାରେ ଲଟକୁଥିବାବେଳେ—
ମଂକିର୍ଵୈରାଗ୍ଯମାପନ୍ନସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗ୍ରାମଂ ଵନଂ ଯଯୌ
ମଙ୍କି ବିରାକ୍ତି ପାଇ, ଗ୍ରାମ ଛାଡ଼ି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତ୍ରିକାଲଂ କୁରୁତେ ସ୍ନାନଂ ଗାଯତ୍ରୀଜପମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ଦିନରେ ତିନିଥର ସ୍ନାନ କରି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରୁଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ତେନ ମାର୍ଗେଣ ଶଂକରଃ 7.3.25.
ଏହି ସମୟରେ, ସେଇ ପଥରେ ଶଂକର ଯାଉଥିଲେ।
ସ ଦୃଷ୍ଟଃ ସହସା ତେନ ପିଂଡାରେଣ ମହାତ୍ମନା
ସେଉଁଠି, ପିଣ୍ଡାର ନାମକ ମହାତ୍ମା ସହସା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ନ ଵୃଥା ଦର୍ଶନଂ ମେ ସ୍ଯାଦ୍ଵରୋ ମେ ଗୃହ୍ଯତାଂ ଦ୍ଵିଜ
ମୋର ଏହି ଦର୍ଶନ ଫଳହୀନ ନ ହେଉ, ମୋତେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଯଥା ତଥା କୁରୁ ଵିଭୋ ନାନ୍ଯନ୍ମେ ହୃଦି ଵର୍ତତେ
ମୋର ଅନୁରୋଧ ଅନୁଯାୟୀ କର, ହେ ପ୍ରଭୁ; ମୋ ହୃଦୟରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।
ଏତତ୍ପିଣ୍ଡାରକଂ ତୀର୍ଥ ମମ ନାମ୍ନା ପ୍ରସିଧ୍ଯତୁ
ଏହି ପିଣ୍ଡାରକ ମୋର ନାମରେ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ।
ଏତତ୍ପିଂଡାରକଂନାମ ତୀର୍ଥମତ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତି
ଏଠାରେ ପିଣ୍ଡାରକ ନାମକ ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ହେବ।
ଅହମତ୍ର ମହାଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ନିଵେକ୍ଷ୍ଯାମି ମହାମତେ ତେ ଯାସ୍ଯଂତି ପରଂ ସ୍ଥାନଂ ଯତ୍ରାହଂ ନିତ୍ଯସଂସ୍ଥିତଃ
ହେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ମୁଁ ଏଠାରେ ମହାଷ୍ଟମୀ ଦିନରେ ବସିବି; ଯେଉଁମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିବେ, ସେମାନେ ସେଇ ପରମ ନିବାସକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ସଦା ବସିଛି।
ମଂକିଃ ପିଂଡାରକସ୍ତତ୍ର ତପସ୍ତେପେ ଦିଵାନିଶମ୍
ସେଠାରେ ପିଣ୍ଡାରକ ନାମକ ମଙ୍କି ଦିନ ରାତି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।