ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ତାଵଦହନ୍ଯହନି ଦାରୁଣମ୍
ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି, ପ୍ରତିଦିନ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିରହିଲା।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ଦଶମେ ସମୁପସ୍ଥିତେ ୬.୪୧.
ତାପରେ, ଦଶମ ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷ ହେବାବେଳେ—
ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସର୍ଵଦେଵଗଣୈଃ ସହ
ସେ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ—
ଯତ୍ରାସ୍ତେ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଯୋଗନିଦ୍ରାଵଶଂଗତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଯୋଗନିଦ୍ରାରେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ତତୋ ଵେଦୋଦ୍ଭଵୈଃ ସୂକ୍ତୈଃ ସ୍ତୁତିଂ ଚକ୍ରୁଃ ସମଂତତଃ
ସେଠାରେ, ବେଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସ୍ତୁତିମାନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ।
ଅଥୋତ୍ଥାଯ ଜଗନ୍ନାଥଃ ପ୍ରୋଵାଚ ବଲସୂଦନମ୍ ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵଗଣୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସ୍ଵଯମେଵ ଇହାଗତଃ
ତାପରେ ଜଗନ୍ନାଥ ଉଠି, ବଳସୂଦନଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ତୁମେ ଦେବଗଣଙ୍କ ସହିତ ନିଜେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ।'
ଅଜେଯଃ ସଂଗରେ ଦେଵୈସ୍ତେନାହଂ ଵିଜିତୋ ରଣେ
'ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ହେ ଦେବ, ତଥାପି ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହୋଇଛି।'
ସଂସ୍ଥିତିଶ୍ଚ କୃତା ସ୍ଵର୍ଗେ ସାଂପ୍ରତଂ ମଧୁ ସୂଦନ
'ଏବେ, ହେ ମଧୁସୂଦନ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଯାଇଛି।'
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ସମଯଂଯାଵତ୍କୁରୁ ଶକ୍ର ତପୋ ମହତ୍
'ତେଣୁ, ହେ ଶକ୍ର, ଯେତେଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ, ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କର।'
ଯେନ ତେ ଜାଯତେ ଶକ୍ତିସ୍ତପୋଵୀର୍ଯେଣ ଵାସଵ ୬.୪୧.
'ଏହି ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ହେ ବାସବ, ତୁମରେ ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ।'
ତସ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ନାଶାର୍ଥଂ ତଦ ସ୍ମାକଂ ପ୍ରକୀର୍ତଯ
'ସେ ଦାନବଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ, ଏହି କଥା ଆମକୁ କୁହ।'
ଚିରଂ ମନସି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରାଣ୍ଯାଯତନାନି ଚ
'ବହୁ ଭାବିବା ପରେ, ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ଓ ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ଚିନ୍ତା କର।'
ଚମତ୍କାରପୁରଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଶକ୍ର ସିଦ୍ଧିପ୍ରଦାଯକମ୍
'ଚମତ୍କାରପୁର ଏକ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର, ହେ ଶକ୍ର, ଯାହା ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।'
ବାଷ୍କଲେର୍ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭଯାଦ୍ଭୀତାଃ କଥଂଚନ
ବାଷ୍କଳ ଦାନବରାଜଙ୍କ ଭୟରେ, ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ—
ତସ୍ମାଦାଗଚ୍ଛ ତତ୍ର ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଯମେଵ ସୁରେଶ୍ଵର
ତେଣୁ, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ତୁମେ ନିଜେ ସେଠାକୁ ଯାଅ।
ଅଥ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ତଦାଽଽଶ୍ରମାନ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ ସେଠାରେ ଥିବା ଆଶ୍ରମଗୁଡ଼ିକୁ ଯାଇଲେ।
ଵାସୁଦେଵୋଽପି ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ କ୍ଷୀରୋଦଂ ତତ୍ର ସାଗରମ୍
ବାସୁଦେବ ମଧୁର ମନେ କରି, ଦୁଧ ସମୁଦ୍ରକୁ ସେଠାକୁ ଗଲେ ।
ଚକାର ଶଯନଂ ତତ୍ର ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପେ ଯଥା ପୁରା
ସେଠାରେ, ପୂର୍ବବତ୍ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ, ସେ ନିଜ ଶୟନ ତିଆରି କଲେ ।
ଅଥାଷାଢସ୍ଯ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଦ୍ଵିତୀଯାଦିଵସେ ଶୁଭେ ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନଂ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଂ ବାଷ୍ପଵ୍ଯାକୁଲ ଲୋଚନମ୍ ॥ ୬.୪୧.
ତାପରେ, ଆଷାଢ଼ ମାସର ଶୁଭ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ ଆସିଲାବେଳେ, ଲୁହାରେ ଭିଜା ଚକ୍ଷୁରେ ସେ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ ।
ଅତୀଵ ଦଯିତା ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରସୁପ୍ତସ୍ଯ ଜଲାଶଯେ
ଜଳ ଉପରେ ଶୋଇଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ଅତି ଆଦରଣୀୟ ।
ଅସ୍ଯାଂ ସଂପୂଜିତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଯାଵନ୍ମାସଚତୁଷ୍ଟଯମ୍ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତଵିଧିନା ସମ୍ଯଗ୍ଵ୍ରତସ୍ଥୋ ଜଲଶାଯିନମ୍
ଯେଉଁଠି ଚାରି ମାସ ଧରି ଶାସ୍ତ୍ର ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଭଲଭାବେ ବ୍ରତ ରୁହି, ଜଳଶାୟୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ—
ଏଵଂ ସ ଚତୁରୋ ମାସାନ୍ଦ୍ଵିତୀଯାଦିଵସେ ହରିମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଚାରି ମାସ ଧରି ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେଜସା ଯୁକ୍ତଂ ପରିତୁଷ୍ଟୋ ଜନାର୍ଦନଃ ସର୍ଵୈର୍ଦେଵଗଣୈଃ ସାର୍ଧଂ ଵିଜଯସ୍ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାଙ୍କୁ ତେଜରେ ଭରିତ ଦେଖି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହେଇ, ତୁମକୁ ବିଜୟ ଦେବେ ।
ତ୍ଵଯା ଵିନା ନ ଗଚ୍ଛାମି ସାର୍ଧଂ ସର୍ଵୈଃ ସୁରୈରପି
ତୁମେ ନଥିଲେ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଯିବିନାହିଁ ।
ଗମିଷ୍ଯତି ଵଧାର୍ଥାଯ ମଦୀଯଂ ସୁରଵିଦ୍ଵିଷାମ୍
ମୋ ଶତ୍ରୁ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପାଇଁ ସେ ଯିବେ ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ହରିଶ୍ଚକ୍ରଂ ପ୍ରମୁମୋଚ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ଏଭଳି କହି, ହରି ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ଛାଡ଼ିଲେ ।
ଶକ୍ରୋଽପି ସହିତସ୍ତେନ ଗତ୍ଵା ଚକ୍ରେଣ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତାହା ସହିତ ଯାଇ, ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କଲେ ।
ସ ଚାପି ବାଷ୍କଲିସ୍ତେନ ଚ୍ଛିନ୍ନଶ୍ଚକ୍ରେଣ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ଏବଂ ବାଷ୍କଲି ମଧ୍ୟ ସେଇ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିନାଶ ହେଲେ ।
ତଥାନ୍ଯେ ବହଵଃ ଶୂରା ଦାନଵା ବଲଦର୍ପିତାଃ ୬.୪୧.
ଏଭଳି ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଗର୍ବରେ, ମଧ୍ୟ ବଧ ହେଲେ ।
ତେଽପି ଶକ୍ରାଦଯୋ ଦେଵାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ଗତସଂଶଯାଃ ୪୧ ପ୍ରଭାଵାତ୍ତଵ ଦେଵେଶ ହତାଃ ସର୍ଵେଽମରାରଯଃ
ଶକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇ କହିଲେ: 'ହେ ଦେବେଶ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଅମରଶତ୍ରୁ ବିନାଶ ହେଲେ ।'