ଲିଂଗଂ ମଂକଣକନ୍ଯସ୍ତଂ ତତ୍ରାସ୍ତି ସୁମହୋଦଯମ୍
ମଙ୍କଣକ ଯେଉଁ ଲିଙ୍ଗ ସେଠାରେ ରଖିଥିଲେ, ସେଠି ଅତି ମହାନ ମହିମା ଅଛି।
ମାଘ ଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଯସ୍ତଂ ପୂଜଯତେ ନରଃ
ମାଘ ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହାକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ସ୍ଥାନମସ୍ତି ସୁଵିଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵପାତକନାଶନମ୍
ଏଠାରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯସ୍ତତ୍ପୂଜଯତେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଶଯନେ ବୋଧନେ ହରେଃ
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ, ହରିଙ୍କ ଶୟନ କିମ୍ବା ଜାଗ୍ରଣ ସମୟରେ, ଏହାକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ଅଶୂନ୍ଯଶଯନାନାମ ଦ୍ଵିତୀଯା ଦଯିତା ତିଥିଃ
ଯେଉଁ ଦିନଗୁଡିକୁ 'ଅଶୂନ୍ୟ ଶୟନ' କୁହାଯାଏ, ସେଥିରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନଟି ବିଶେଷ ପ୍ରିୟ।
ତସ୍ଯାଂ ଯଃ ପୂଜଯେତ୍ତତ୍ର ତଂ ଦେଵଂ ଜଲଶାଯିନମ୍
ସେ ଦିନରେ, ଏଠାରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ଜଳଶାୟୀ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ପୂଜ୍ଯତେ ଵିଧିନା କେନ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵିସ୍ତରାଦ୍ଵଦ
କିଏ, କେମିତି ଏହାକୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରିବେ, ସେସବୁ ଏବେ ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କୁହ।
ଅଜେଯଃ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଗନ୍ଧର୍ଵୋରଗରକ୍ଷସାମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ।
ଅଥାସୌ ଭୂତଲଂ ସର୍ଵଂ ଵଶୀକୃତ୍ଵା ମହାବଲଃ
ତାପରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ନେଇଲେ।
ତତ୍ରାଭଵନ୍ମହାଯୁଦ୍ଧଂ ଦେଵାସୁରଵିନାଶକମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଦେବତା ଓ ଦାନବ ଦୁହିଁକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଲା।
ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ତାଵଦହନ୍ଯହନି ଦାରୁଣମ୍
ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି, ପ୍ରତିଦିନ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିରହିଲା।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ଦଶମେ ସମୁପସ୍ଥିତେ ୬.୪୧.
ତାପରେ, ଦଶମ ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷ ହେବାବେଳେ—
ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସର୍ଵଦେଵଗଣୈଃ ସହ
ସେ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ—
ଯତ୍ରାସ୍ତେ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଯୋଗନିଦ୍ରାଵଶଂଗତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଯୋଗନିଦ୍ରାରେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ତତୋ ଵେଦୋଦ୍ଭଵୈଃ ସୂକ୍ତୈଃ ସ୍ତୁତିଂ ଚକ୍ରୁଃ ସମଂତତଃ
ସେଠାରେ, ବେଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସ୍ତୁତିମାନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ।
ଅଥୋତ୍ଥାଯ ଜଗନ୍ନାଥଃ ପ୍ରୋଵାଚ ବଲସୂଦନମ୍ ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵଗଣୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସ୍ଵଯମେଵ ଇହାଗତଃ
ତାପରେ ଜଗନ୍ନାଥ ଉଠି, ବଳସୂଦନଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ତୁମେ ଦେବଗଣଙ୍କ ସହିତ ନିଜେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ।'
ଅଜେଯଃ ସଂଗରେ ଦେଵୈସ୍ତେନାହଂ ଵିଜିତୋ ରଣେ
'ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ହେ ଦେବ, ତଥାପି ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହୋଇଛି।'
ସଂସ୍ଥିତିଶ୍ଚ କୃତା ସ୍ଵର୍ଗେ ସାଂପ୍ରତଂ ମଧୁ ସୂଦନ
'ଏବେ, ହେ ମଧୁସୂଦନ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଯାଇଛି।'
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ସମଯଂଯାଵତ୍କୁରୁ ଶକ୍ର ତପୋ ମହତ୍
'ତେଣୁ, ହେ ଶକ୍ର, ଯେତେଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ, ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କର।'
ଯେନ ତେ ଜାଯତେ ଶକ୍ତିସ୍ତପୋଵୀର୍ଯେଣ ଵାସଵ ୬.୪୧.
'ଏହି ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ହେ ବାସବ, ତୁମରେ ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ।'
ତସ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ନାଶାର୍ଥଂ ତଦ ସ୍ମାକଂ ପ୍ରକୀର୍ତଯ
'ସେ ଦାନବଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ, ଏହି କଥା ଆମକୁ କୁହ।'
ଚିରଂ ମନସି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରାଣ୍ଯାଯତନାନି ଚ
'ବହୁ ଭାବିବା ପରେ, ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ଓ ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ଚିନ୍ତା କର।'
ଚମତ୍କାରପୁରଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଶକ୍ର ସିଦ୍ଧିପ୍ରଦାଯକମ୍
'ଚମତ୍କାରପୁର ଏକ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର, ହେ ଶକ୍ର, ଯାହା ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।'
ବାଷ୍କଲେର୍ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭଯାଦ୍ଭୀତାଃ କଥଂଚନ
ବାଷ୍କଳ ଦାନବରାଜଙ୍କ ଭୟରେ, ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ—
ତସ୍ମାଦାଗଚ୍ଛ ତତ୍ର ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଯମେଵ ସୁରେଶ୍ଵର
ତେଣୁ, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ତୁମେ ନିଜେ ସେଠାକୁ ଯାଅ।
ଅଥ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ତଦାଽଽଶ୍ରମାନ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ ସେଠାରେ ଥିବା ଆଶ୍ରମଗୁଡ଼ିକୁ ଯାଇଲେ।
ଵାସୁଦେଵୋଽପି ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ କ୍ଷୀରୋଦଂ ତତ୍ର ସାଗରମ୍
ବାସୁଦେବ ମଧୁର ମନେ କରି, ଦୁଧ ସମୁଦ୍ରକୁ ସେଠାକୁ ଗଲେ ।
ଚକାର ଶଯନଂ ତତ୍ର ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପେ ଯଥା ପୁରା
ସେଠାରେ, ପୂର୍ବବତ୍ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ, ସେ ନିଜ ଶୟନ ତିଆରି କଲେ ।
ଅଥାଷାଢସ୍ଯ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଦ୍ଵିତୀଯାଦିଵସେ ଶୁଭେ ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନଂ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଂ ବାଷ୍ପଵ୍ଯାକୁଲ ଲୋଚନମ୍ ॥ ୬.୪୧.
ତାପରେ, ଆଷାଢ଼ ମାସର ଶୁଭ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ ଆସିଲାବେଳେ, ଲୁହାରେ ଭିଜା ଚକ୍ଷୁରେ ସେ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ ।
ଅତୀଵ ଦଯିତା ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରସୁପ୍ତସ୍ଯ ଜଲାଶଯେ
ଜଳ ଉପରେ ଶୋଇଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ଅତି ଆଦରଣୀୟ ।