ଅଥ ତସ୍ମିନ୍ହ୍ରଦେ ମର୍ତ୍ଯାଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ସାରସ୍ଵତେ ଶୁଭେ
ତାହାପରେ, ସେ ପବିତ୍ର ସାରସ୍ୱତୀ ହ୍ରଦରେ ମଣିଷମାନେ ସ୍ନାନ କରିଥିଲେ,
ଅଥ ଭୀତଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଗତ୍ଵା ଦେଵଂ ପିତାମହମ୍
ତାପରେ, ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଯାଇଲେ ପିତାମହ ଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ସମୁଦ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଗଚ୍ଛଂତି ମନୁଜା ଦିଵମ୍ ସାରସ୍ଵତଂ ନରାସ୍ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଯାଂତି ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ତୁମ ଦୟାରେ, ଲୋକମାନେ ଦେଖି ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି; ସେଠାରେ, ସାରସ୍ୱତୀ ହ୍ରଦରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିବା ମଣିଷମାନେ ଉଚ୍ଚତମ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଅପି ପାପସମାଚାରାଃ ସର୍ଵଧର୍ମବହିଷ୍କୃତାଃ ୬.୪୦.
ଯେଉଁମାନେ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ବାହାରେ ଅଛନ୍ତି,
ଶୁଭାଶୁଭପରିଜ୍ଞାନଂ ସର୍ଵେଷାମେଵ ଦେହିନାମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଖରେ ଭଲ ଓ ଖରାପର ଜ୍ଞାନ ଅଛି।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଯଜ ତ୍ଵଂ ମାଂ ଦେଵ ଯଦ୍ଵା ତତ୍ତୀର୍ଥମୁତ୍ତମମ୍
ସେହିପାଇଁ, ହେ ଦେବ, ତୁମେ ମୋତେ କିମ୍ବା ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥକୁ ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯମସ୍ଯ ପ୍ରପିତାମହଃ
ଯମଙ୍କର ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରପିତାମହ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—
ତତଃ ଶକ୍ରୋ ହ୍ରଦଂ ଗତ୍ଵା ପୂରଯାମାସ ପାଂସୁଭିଃ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସେ ହ୍ରଦକୁ ଯାଇ, ମାଟି ଦେଇ ପୂରିଦେଲେ।
ଅଦ୍ଯାପି ମନୁଜଃ ସମ୍ଯକ୍ତ ସ୍ମିନ୍ସ୍ଥାନେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ଆଜିଯାଏଁ, ଯେଉଁ ମଣିଷ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଏଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି—
ସୋଽପି ମଂକଣକସ୍ତତ୍ର ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଦେଵେନ ଶଂଭୁନା
ସେଠାରେ, ମଙ୍କଣକ ମଧ୍ୟ, ଦେବ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ସହିତ ଅଛନ୍ତି।
ଲିଂଗଂ ମଂକଣକନ୍ଯସ୍ତଂ ତତ୍ରାସ୍ତି ସୁମହୋଦଯମ୍
ମଙ୍କଣକ ଯେଉଁ ଲିଙ୍ଗ ସେଠାରେ ରଖିଥିଲେ, ସେଠି ଅତି ମହାନ ମହିମା ଅଛି।
ମାଘ ଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ଯସ୍ତଂ ପୂଜଯତେ ନରଃ
ମାଘ ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହାକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ସ୍ଥାନମସ୍ତି ସୁଵିଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵପାତକନାଶନମ୍
ଏଠାରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱନ କରେ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯସ୍ତତ୍ପୂଜଯତେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଶଯନେ ବୋଧନେ ହରେଃ
ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ, ହରିଙ୍କ ଶୟନ କିମ୍ବା ଜାଗ୍ରଣ ସମୟରେ, ଏହାକୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ଅଶୂନ୍ଯଶଯନାନାମ ଦ୍ଵିତୀଯା ଦଯିତା ତିଥିଃ
ଯେଉଁ ଦିନଗୁଡିକୁ 'ଅଶୂନ୍ୟ ଶୟନ' କୁହାଯାଏ, ସେଥିରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନଟି ବିଶେଷ ପ୍ରିୟ।
ତସ୍ଯାଂ ଯଃ ପୂଜଯେତ୍ତତ୍ର ତଂ ଦେଵଂ ଜଲଶାଯିନମ୍
ସେ ଦିନରେ, ଏଠାରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ଜଳଶାୟୀ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ପୂଜ୍ଯତେ ଵିଧିନା କେନ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵିସ୍ତରାଦ୍ଵଦ
କିଏ, କେମିତି ଏହାକୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରିବେ, ସେସବୁ ଏବେ ଆମକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କୁହ।
ଅଜେଯଃ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଗନ୍ଧର୍ଵୋରଗରକ୍ଷସାମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ।
ଅଥାସୌ ଭୂତଲଂ ସର୍ଵଂ ଵଶୀକୃତ୍ଵା ମହାବଲଃ
ତାପରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ନେଇଲେ।
ତତ୍ରାଭଵନ୍ମହାଯୁଦ୍ଧଂ ଦେଵାସୁରଵିନାଶକମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଦେବତା ଓ ଦାନବ ଦୁହିଁକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଲା।
ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ତାଵଦହନ୍ଯହନି ଦାରୁଣମ୍
ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି, ପ୍ରତିଦିନ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିରହିଲା।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ଦଶମେ ସମୁପସ୍ଥିତେ ୬.୪୧.
ତାପରେ, ଦଶମ ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷ ହେବାବେଳେ—
ତତଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସର୍ଵଦେଵଗଣୈଃ ସହ
ସେ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ—
ଯତ୍ରାସ୍ତେ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଯୋଗନିଦ୍ରାଵଶଂଗତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଯୋଗନିଦ୍ରାରେ ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ତତୋ ଵେଦୋଦ୍ଭଵୈଃ ସୂକ୍ତୈଃ ସ୍ତୁତିଂ ଚକ୍ରୁଃ ସମଂତତଃ
ସେଠାରେ, ବେଦରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସ୍ତୁତିମାନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ।
ଅଥୋତ୍ଥାଯ ଜଗନ୍ନାଥଃ ପ୍ରୋଵାଚ ବଲସୂଦନମ୍ ଯତ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵଗଣୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସ୍ଵଯମେଵ ଇହାଗତଃ
ତାପରେ ଜଗନ୍ନାଥ ଉଠି, ବଳସୂଦନଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ତୁମେ ଦେବଗଣଙ୍କ ସହିତ ନିଜେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ।'
ଅଜେଯଃ ସଂଗରେ ଦେଵୈସ୍ତେନାହଂ ଵିଜିତୋ ରଣେ
'ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ହେ ଦେବ, ତଥାପି ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହୋଇଛି।'
ସଂସ୍ଥିତିଶ୍ଚ କୃତା ସ୍ଵର୍ଗେ ସାଂପ୍ରତଂ ମଧୁ ସୂଦନ
'ଏବେ, ହେ ମଧୁସୂଦନ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଯାଇଛି।'
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ସମଯଂଯାଵତ୍କୁରୁ ଶକ୍ର ତପୋ ମହତ୍
'ତେଣୁ, ହେ ଶକ୍ର, ଯେତେଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ, ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କର।'
ଯେନ ତେ ଜାଯତେ ଶକ୍ତିସ୍ତପୋଵୀର୍ଯେଣ ଵାସଵ ୬.୪୧.
'ଏହି ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ହେ ବାସବ, ତୁମରେ ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବ।'