ଯଦନ୍ଯତ୍ର ଶୁଭଂ କର୍ମ ଵର୍ଷେଣୈକେନ ସିଧ୍ଯତି ୬.୩୯.
ଅନ୍ୟଠାରେ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି କରାଯାଇଥିବା ଯେଉଁ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ—
ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ର ଦ୍ରୁତଂ ଗତ୍ଵା ତପଃ କୁରୁ ମହୀପତେ
ତେଣୁ, ହେ ରାଜା, ଶୀଘ୍ର ସେଠାକୁ ଯାଇ, ତପସ୍ୟା କର।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ରାଜା ନହୁଷାତ୍ମଜଃ
ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ନହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ରାଜା—
ତତଃ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ତଲ୍ଲିଂଗଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶୂଲିନଃ
ତାପରେ, ଦେବଦେବ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କଲେ—
ତତସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେନ ଭାର୍ଯାଭ୍ଯାଂ ସହିତୋ ନୃପଃ
ତାପରେ, ଏହାର ପ୍ରଭାବରେ, ରାଜା ଦୁଇଜଣ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ—
କିନ୍ନରୈର୍ଗୀଯମାନଶ୍ଚ ସ୍ତୂଯମାନଶ୍ଚ ଚାରଣୈଃ
କିନ୍ନରମାନେ ଗୀତ ଗାଇ ଓ ଚାରଣମାନେ ସ୍ତୁତି କରି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ଯଯାତୀଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମୈକୋନଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ସଂହିତାର ଛଅଟିଏ ପୁସ୍ତକର ନାଗରଖଣ୍ଡର ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ର ମହିମା ବିଷୟରେ, ଯୟାତୀଶ୍ୱର ମହିମା ବର୍ଣ୍ନନା ନାମକ ଏକଚାଲିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ମୋକ୍ଷଦା ସର୍ଵଜଂତୂନାଂ ତଥା ପାତକନାଶିନୀ
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ସା କଥଂ ସ୍ଥାପିତା ତତ୍ର କିଂପ୍ରଭାଵା ଚ ସୂତଜ
ସେ କିପରି ସେଠାରେ ସ୍ଥାପିତ ହେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର କେମିତି ଶକ୍ତି ଅଛି, ଏହା କହିବେ କି, ସୂତଜୀ?
ପୁରାଽଭୂନ୍ମହତୀ ଚିନ୍ତା ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାସମୁଦ୍ଭଵା
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ନେଇ ବଡ଼ ଚିନ୍ତା ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲା।
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଦେଵାନାଂ ସଂତି ତୀର୍ଥାନି ଭୂତଲେ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଭୂମିରେ ତୀର୍ଥ ଅଛି।
ଯତ୍ର ତ୍ରିକାଲମାସାଦ୍ଯ କର୍ମ ସଂଧ୍ଯାସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ଯେଉଁଠି ଦିନର ତିନି ସମୟରେ, ସନ୍ଧ୍ୟା କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ।
ତଥାନ୍ଯଦପି ଯତ୍କିଞ୍ଚିତ୍କର୍ମ ଧର୍ମ୍ଯଂ ହିତାଵହମ୍
ଏହାପରି, ଯେଉଁ କୌଣସି ଧର୍ମମୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ଯାହା ଉପକୃତି ଦେଇଥାଏ।
ନ ସ୍ଵର୍ଗେଽସ୍ତି ହି କୃତ୍ଯାନାମଧିକାରୋଽତ୍ର କଶ୍ଚନ
ସ୍ୱର୍ଗରେ, ଏଠାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ କୌଣସି ଅଧିକାର ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯତ୍ର ଧରାପୃଷ୍ଠେ ଶିଲେଯଂ ନିପତିଷ୍ଯତି
ସେହିପାଇଁ, ଯେଉଁଠି ଏହି ପଥର ଭୂମିର ଉପରେ ପଡ଼ିବ—
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସୁଵିସ୍ତୀର୍ଣାଂ ଶିଲାଂ ତାମା ସନୋଦ୍ଭଵାମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ପହାଡ଼ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ବଡ଼ ପଥର ତଳେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଅଥ ସା ପତିତା ଭୂମୌ ସର୍ଵରତ୍ନମଯୀ ଶିଲା ୬.୪୦.
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ଗଠିତ ସେହି ପଥର ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ତତ ଆଗତ୍ଯ ଲୋକେଶଃ ସ୍ଵଯମେଵ ଧରାତଲମ୍
ତାପରେ, ଲୋକଙ୍କର ନାଥ ସ୍ୱୟଂ ଭୂମିରେ ଆସିଲେ।
ତତଃ ପୁଣ୍ଯତମେ ଦେଶେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ସମୁପସ୍ଥିତାମ୍
ସେଠାରେ, ସବୁଠୁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ଦେଖି—
ସଲିଲେନ ଵିନା ଯସ୍ମାନ୍ନ କ୍ରିଯା ସଂପ୍ରଵର୍ତତେ
କାରଣ, ପାଣି ବିନା କୌଣସି କ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ତତଃ ସଂଚିଂତଯାମାସ ସ୍ଵସୁତାଂ ଚ ସରସ୍ଵତୀମ୍
ତାପରେ, ସେ ନିଜ ଝିଅ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଅଥ ଭୂମିତଲଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତା ମହାନଦୀ
ତାପରେ, ଭୂମିକୁ ଭେଦି, ବଡ଼ ନଦୀ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ସଂଧ୍ଯାତ୍ରଯେଽପି ତ୍ଵତ୍ତୋଯୈର୍ଯେନ କୃତ୍ଯଂ କରୋମ୍ଯହମ୍
ତିନି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ପାଣିରେ, ମୁଁ କ୍ରିୟା କରିବି।
ତଥା ଯେ ମାନଵାଃ ସ୍ନାନଂ କରିଷ୍ଯଂତି ଜଲେ ତଵ
ଏହିପରି, ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ତୁମର ପାଣିରେ ସ୍ନାନ କରିବେ—
ଜନସ୍ପର୍ଶଭଯାଦ୍ଭୀତା ନାଗଚ୍ଛାମି ମହୀତଲେ ॥ ୬.୪୦.
ମୁଁ ଲୋକମାନଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶର ଭୟରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ପୃଥିବୀରେ ଆସୁନାହିଁ।
ତଵାଦେଶୋଽନ୍ଯଥା ନୈଵ ମଯା କାର୍ଯଃ କଥଂଚନ
ତୁମର ଆଦେଶ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ କେବେ କିଛି କରିବି ନାହିଁ।
ଅଗମ୍ଯଂ ସର୍ଵମର୍ତ୍ଯାନାଂ ତତ୍ର ତ୍ଵଂ ସ୍ଥାତୁମର୍ହସି
ସେଠା ସମସ୍ତ ମର୍ତ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅପହ୍ରାସ୍ୟ; ତୁମେ ସେଠା ରହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଦେଵେଶଶ୍ଚଖାନ ଚ ମହାହ୍ରଦମ୍
ଏଭଳି କହି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଏକ ବଡ଼ ହ୍ରଦ ଖୋଦିଲେ।
ତତୋ ଦୃଷ୍ଟିଵିଷାନ୍ସର୍ପାନାଦିଦେଶ ପିତାମହଃ
ତାପରେ ପିତାମହ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବିଷ ଥିବା ସର୍ପମାନଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଯଥା ସରସ୍ଵତୀଂ ମର୍ତ୍ଯା ନ ସ୍ପୃଶଂତି କଥଂଚନ
ଯେପରି ମର୍ତ୍ୟମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ଛୁଇଁପାରିବେ ନାହିଁ।