ଦୁଃଶୀଲୋଽପି ବହିଶ୍ଚକ୍ରେ ଗୃହଂ ତସ୍ଯ ପୁରସ୍ଯ ଚ
ଦୁଃଶୀଳ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଘର ଏବଂ ସହରକୁ ବାହାରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତସ୍ଯାନ୍ଵଯେଽପି ଯେ ଜାତାସ୍ତେ ବାହ୍ଯାଃ ସଂପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ
ତାଙ୍କ ବଂଶରେ ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ବାହ୍ୟ ବୋଲି ଘୋଷିତ।
ଦୁର୍ଵାସାଃ ପ୍ରାହ ଦୁଃଶୀଲଂ କୋପସଂରକ୍ତଲୋ ଚନଃ
ଦୁର୍ବାସା, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି ସହିତ, ଦୁଃଶୀଳଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମମ ସିଦ୍ଧିଂ ଗତା ମଂତ୍ରାଃ ସମର୍ଥାଃ ଶତ୍ରୁସଂକ୍ଷଯେ
ମୋର ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସଫଳତା ପାଇଛି; ସେମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିପାରିବ।
ତସ୍ମାଦେତତ୍ପୁରଂ କୃତ୍ସ୍ନଂ ପଶୁପକ୍ଷି ସମନ୍ଵିତମ୍
ତେଣୁ, ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସହର, ପଶୁପକ୍ଷୀ ସହିତ,
ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ କୃତେ କର୍ମ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଵିଶେଷତଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ବିଶେଷକରି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ,
ନିଘ୍ନଂତୋ ଵା ଶପଂତୋ ଵା ଵଦଂତୋ ଵାପି ନିଷ୍ଠୁରମ୍ ୬.୩୭.
ମାରିବା, ଶାପ ଦେବା କିମ୍ବା କଠୋର କଥା କହିବା, ଯେଉଁ କିଛି ହେଉ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ନିର୍ଜିତୈର୍ମେନେ ଯ ଆତ୍ମାନଂ ଜଯାନ୍ଵିତମ୍
ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ହାରିଗଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ଜିତିଛି ବୋଲି ଭାବେ,
ଆତ୍ମନଶ୍ଚ ପରାଭୂତିଂ ତସ୍ମାଦ୍ଵିପ୍ରାତ୍ସହେତ ଵୈ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ହାତରେ ହାରିବାକୁ ସହିବା ଉଚିତ।
ଏତେଷାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଂଦ୍ରାଣାଂ କ୍ଷେତ୍ରେ ସିଦ୍ଧିଂ ସମାଗତାଃ
ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସଫଳତା ଆସିଛି।
ବ୍ରହ୍ମଘ୍ନେ ଚ ସୁରାପେ ଚ ଚୌରେ ଭଗ୍ନଵତେ ତଥା
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରିଥିବା, ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିବା, ଚୋରି କରୁଥିବା ଏବଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ—
ତସ୍ମାତ୍କୋପୋ ନ କର୍ତଵ୍ଯଃ କ୍ଷେତ୍ରେ ଚାତ୍ର ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୈଃ
ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ କେବେ ରେଷ ଧରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପ୍ରାପ୍ତଶ୍ଚ ପରମାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ଦୁର୍ଲଭାଂ ତ୍ରିଦଶୈରପି
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ମିଳାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଦୁଃଶୀଲାଖ୍ଯଃ କ୍ଷିତୌ ସୋଽପି ପ୍ରାସାଦଃ ଖ୍ଯାତି ମାଗତଃ
ପୃଥିବୀରେ ଦୁଷ୍ଟଚରିତ୍ର ଭାବେ ପରିଚିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ 'ପ୍ରସାଦ' ନାମରେ ଖ୍ୟାତି ଲାଗିଲେ।
ତସ୍ଯ ମଧ୍ଯଗତଂ ଲିଂଗଂ ଶୁକ୍ଲାଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ସଦା ନରଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହାର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ଶୁକ୍ଳାଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ ପୂଜା କରେ—
ସର୍ଵରତ୍ନମଯଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରାସାଦଂ ସୁମନୋହରମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏକ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କଲେ।
ତତ୍ର କୃତ୍ଵାଽଽଶ୍ରମଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ତପସ୍ତେପେ ସୁଦାରୁଣମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ଉତ୍ତମ ଆଶ୍ରମ ତିଆରି କରି, ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତସ୍ଯ ସଂନିହିତା ଵାପୀ କୃତା ତେନ ମହାତ୍ମନା
ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେଠାରେ ଏକ ପୋଖରୀ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ସମୀପରେ ଅଛି।
ଧୁନ୍ଧୁମାରେଶ୍ଵରଂ ପଶ୍ଯେତ୍ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ନରୋତ୍ତମଃ
ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ ଧୁନ୍ଧୁମାରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ।
କସ୍ମିନ୍କାଲେ ତପସ୍ତପ୍ତଂ ତେନାତ୍ର ସୁମହାତ୍ମନା
ଏଠାରେ ସେ ମହାତ୍ମା କେଉଁ ସମୟରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ?
ଖ୍ଯାତଃ କୁଵଲଯାଶ୍ଵେତି ଧଂଧୁମାରସ୍ତଥୈଵ ସଃ
ସେ କୁବଳୟାଶ୍ୱ ଏବଂ ଧୁନ୍ଧୁମାର ଭାବେ ଖ୍ୟାତି ଲାଗିଲେ।
ତେନ ଧୁନ୍ଧୁର୍ମହାଦୈତ୍ଯୋ ନିହତୋ ମରୁଜାଂଗଲେ
ସେ ଧୁନ୍ଧୁ ନାମକ ବଡ଼ ଦାନବକୁ ମରୁଜଙ୍ଗଲରେ ବଧ କଲେ।
ଚମତ୍କାରପୁରଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ସ ଗତ୍ଵା ପାଵନଂ ମହତ୍
ସେ ଚମତ୍କାରପୁର ନାମକ ପବିତ୍ର ଏବଂ ବଡ଼ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ସୁମହଲ୍ଲିଂଗଂ ପ୍ରାସାଦେ ରତ୍ନମଂଡିତେ
ସେଠାରେ ରତ୍ନମଣି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ମନ୍ଦିରରେ ଏକ ବଡ଼ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।
ତତସ୍ତସ୍ଯ ମହାଦେଵଃ ସ୍ଵଯମେଵ ମହେଶ୍ଵରଃ ୬.୩୮.
ତାପରେ ସେଠାରେ ମହାଦେବ ନିଜେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁର, ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଉଵାଚ ଵରଦୋଽସ୍ମୀତି ପ୍ରାର୍ଥଯସ୍ଵ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁଅ, ମୋତେ କୁହ।'
ସଂନିଧାନଂ ପ୍ରକର୍ତଵ୍ଯଂ ଲିଂଗେଽସ୍ମିନ୍ଵୃଷଭଧ୍ଵଜ
'ବୃଷଧ୍ୱଜ, ଏହି ଲିଙ୍ଗରେ ସଦା ଉପସ୍ଥିତି ରହିବା ଦରକାର।'
ଅହଂ ସଦା କରିଷ୍ଯାମି ଗୌର୍ଯା ସାର୍ଧଂ ନ ସଂଶଯଃ
'ମୁଁ ଏହା ସଦା ଗୌରୀ ସହିତ କରିବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।'
ତତ୍ର ଵାପ୍ଯାଂ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଯୋ ମାଂ ସଂପୂଜଯିଷ୍ଯତି
ସେଠାରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହି ପୋଖରୀରେ ସ୍ନାନ କରି ମୋତେ ପୂଜିବେ—
ସୋଽପି ରାଜା ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ତ୍ମା ସ୍ଥିତସ୍ତତ୍ରୈଵ ମୁକ୍ତିଭାକ୍
ସେ ମଣିଷ ମଧ୍ୟ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ସେଠାରେ ରହି, ରାଜା ପରି ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ।