ଯଚ୍ଚାନ୍ଯଦପି ତତ୍ରୈଵ କ୍ଷିପ୍ଯତେ ସଲିଲେ ଶୁଭେ
ଏଉଁଠି ଶୁଭ ପାଣିରେ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ପକେଇଦିଆଯାଏ,
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଦାଶାନାଂ ତସ୍ଯ ତୋଯସ୍ଯ ମଜ୍ଜନାତ୍ ଜଲେ ପ୍ରକ୍ଷାଲଯେତ୍କ୍ଷିପ୍ରଂ ପ୍ରଯାସ୍ଯଂତି ସୁଶୁକ୍ଲତାମ୍ ॥ 7.3.23.
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦାସମାନଙ୍କ ବସ୍ତ୍ର ପାଣିରେ ଡୁବାଇଲେ, ସେଗୁଡିକ ଶୀଘ୍ର ସଫା ଓ ଧଳା ହୋଇଯାଏ।
ତ୍ଵଯାଽତ୍ର ନ ଭଯଂ କାର୍ଯଂ ଗତ୍ଵା ତାତଂ ନିଵାରଯ
ତୁମେ ଏଠାରେ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ଯାଅ, ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ରୋକ।
ଜନକାଯ ସୁତା ତୂର୍ଣଂ ତତୋଽସୌ ତୁଷ୍ଟିମାପ୍ତଵାନ୍
ଝିଅ ତୁରନ୍ତ ପିତାଙ୍କୁ ସେଥିରେ ସୂଚନା ଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ତୂର୍ଣଂ ସ ନିର୍ଝରଂ ତମୁପାଦ୍ରଵତ୍
ସେ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ତୁରନ୍ତ ସେଇ ଝରଣାକୁ ଗଲେ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୋଯେତିଶୁକ୍ଲତ୍ଵଂ ଗତାନି ବହୁଲାଂ ତତଃ
ସେଠାରେ ପାଣିରେ ଡୁବି ଅନେକ ବସ୍ତ୍ର ଧଳା ହୋଇଗଲା।
ଅଥାସୌ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟସ୍ତାନି ଚାଦାଯ ସତ୍ଵରଃ
ତାପରେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ସେଗୁଡିକୁ ତୁରନ୍ତ ଉଠାଇଲେ।
ତତୋ ଵିସ୍ମଯମାପନ୍ନଃ ସ ରାଜା ତତ୍ର ନିର୍ଝରେ
ତାପରେ, ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ସେଠାରେ ଝରଣାକୁ ଗଲେ।
ସର୍ଵାଣି ଶୁକ୍ଲତାଂ ଯାଂତି ଵିଶିଷ୍ଟାନି ଭଵଂତି ଚ
ସମସ୍ତ ବସ୍ତ୍ର ସେଠାରେ ଧଳା ଓ ଉତ୍ତମ ହୋଇଯାଏ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଂ ସ ତତ୍ରୈଵ ତପସ୍ତେପେ ମହୀପତିଃ
ସେଠାରେ ରାଜ୍ୟ ଛାଡି, ରାଜା ତାହିଁରେ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ନରସ୍ତତ୍ର ଯଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୁରୁତେ ନୃପ ସ୍ନାନେନଵ ଵିପାପତ୍ଵଂ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ଜାଯତେ
ହେ ରାଜା, ଏଠାରେ ଯିଏ ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, ସେ କେବଳ ସ୍ନାନ କଲେ ମାତ୍ର ସମସ୍ତ ପାପରୁ ତୁରନ୍ତ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ସପ୍ତମେ ପ୍ରଭାସଖଂଡେ ତୃତୀଯେଽର୍ବୁଦଖଂଡେ ଶୁକ୍ଲତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ତ୍ରଯୋଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡ, ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦଖଣ୍ଡରେ 'ଶୁକ୍ଳତୀର୍ଥର ମହିମା' ନାମକ ଏକୋଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଦେଵୀ କାତ୍ଯାଯନୀ ଯତ୍ର ଶୁଂଭଦାନଵନାଶିନୀ
ଯେଉଁଠାରେ ଦେବୀ କାତ୍ୟାୟନୀ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଶୁମ୍ଭ ଦାନବଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିଲେ।
ଶୁଂଭୋନାମ ମହାଦୈତ୍ଯଃ ପୁରାଽଽସୀତ୍ପୃଥିଵୀତଲେ
ପୂର୍ବେ ପୃଥିବୀରେ ଶୁମ୍ଭ ନାମକ ଏକ ବଡ଼ ଦାନବ ଥିଲେ।
ସ ଶଂକରଵରାଦ୍ଦୈତ୍ଯୋ ଦେଵଦାନଵରକ୍ଷସାମ୍
ଶିବଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସେ ଦାନବ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଲାଗିଥିଲେ।
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଗତ୍ଵାଽର୍ବୁଦମଥାଚଲମ୍ ଦେଵୀମାରାଧଯାମାସୁର୍ଵ୍ଯକ୍ତରୂପାଂ ସୁରେଶ୍ଵରୀମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇ, ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ଅଥ ତେଷାଂ ପ୍ରସନ୍ନା ସା ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚରମାଗତା
ତାପରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସାକ୍ଷାତ୍ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚରରେ ଆସିଲେ।
ତଂ ନିଷୂଦଯ କଲ୍ଯାଣି ସୋଵଧ୍ଯୋନ୍ଯୈଃ ସଦା ରଣେ
ହେ ଶୁଭେ, ସେଠି ଯେଉଁ ଦାନବ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ସଦା ମରିବା ଯୋଗ୍ୟ, ତାକୁ ନଶ୍ଟ କର।
ତ୍ଵଯା ସଂରକ୍ଷିତା ଦେଵି ପୁରା ବାଷ୍କଲିତୋ ଵଯମ୍
ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବେ ବାଷ୍କଳ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦମିତ ହେବାବେଳେ ଆପଣ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ସ ତଯା ଯାଚିତେ ଯୁଦ୍ଧେ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତାଂ ଯୋଷିତଂ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ସେ ଦେବୀ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ, ଏବଂ ସେ ଏକ ଜଣେ ଜନାଣୀ ବୋଲି ଜାଣିଲେ—
ଜୀଵଗ୍ରାହେଣ ଦୁଷ୍ଟେଯଂ ଗୃହ୍ଯତାଂ ପରୁଷସ୍ଵନା 7.3.24.
‘ଏହି ଦୁଷ୍ଟା, କଠୋର କଣ୍ଠସ୍ୱର ଥିବା, ଜୀବନ୍ତ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର!’
ଅଥ ତସ୍ଯ ସମାଦେଶାଦ୍ଦାନଵାସ୍ତାଂ ତତୋ ଦ୍ରୁତମ୍
ତାପରେ ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେଇ ଦାନବମାନେ ତୁରନ୍ତ ଦେବୀଙ୍କ ଦିଗକୁ ଆଗେଇଲେ।
ତତୋଽଵଲୋକନାଦ୍ଦୈତ୍ଯାସ୍ତଯା ତେ ଭସ୍ମସାତ୍କୃତାଃ
ତାପରେ ଦେବୀଙ୍କ ଏକ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେଇ ସମସ୍ତ ଦାନବ ଖାକରେ ପରିଣତ ହେଲେ।
ଅବ୍ରଵୀତ୍ତିଷ୍ଠତିଷ୍ଠେତି ଖଙ୍ଗମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଭୀଷଣଃ
ସେ ଭୟଙ୍କର ତଳୱାର ଉଠାଇ, ‘ଥମ୍ବ! ଥମ୍ବ!’ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ।
ଅଭଵଦ୍ଭସ୍ମସାତ୍ସଦ୍ଯଃ ପତଂଗ ଇଵ ପାଵକମ୍ ଭିତ୍ତ୍ଵା ରସାତଲଂ ଜଗ୍ମୁଃ ପାତାଲଂ ଭଯସଂଯୁତାଃ
ସେ ତୁରନ୍ତ ଖାକ ହେଇଗଲେ, ମାନେ ଆଗୁନିରେ ପୋଡ଼ିଯାଇଥିବା ପୋକା ପରି; ଭୟରେ ଅନ୍ୟମାନେ ରସାତଳ ଭେଦି ପାତାଳକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତାଂ ସୁରେଶ୍ଵରୀମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ ତତ୍ରୈଵ ପର୍ଵତେ ସ୍ଥାସ୍ଯେ ହ୍ଯର୍ବୁଦେଽହଂ ସୁରୋତ୍ତମାଃ
ଦେବୀ କହିଲେ: ‘ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ, ମୁଁ ଏଠି ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼ରେ ରହିବି।’
ଵିନା ଯଜ୍ଞୈସ୍ତଥା ଦାନୈଃ ସ୍ଵର୍ଗଃ ସଂକୀର୍ଣତାଂ ଗତଃ
ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନ ବିନା ସ୍ୱର୍ଗ ଅପବିତ୍ର ହୋଇଯାଇଛି।
ଵଯଂ ତ୍ଵାଂ ତତ୍ର ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମଃ ଶୁକ୍ଲାଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ସଦା ଶୁଚେଃ
ହେ ପବିତ୍ରା, ଆମେ ସେଠାରେ ପ୍ରତି ସମୟରେ ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ ତୁମକୁ ଦେଖିବୁ।
ସାପି ଦେଵୀ ଗିରୌ ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଚୈଵାର୍ବୁଦେ ନୃପ ॥ 7.3.24.
ଏହିପରି, ହେ ରାଜା, ସେ ଦେବୀ ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇଥିଲେ।