ଏତେ ମଦାଵଲିପ୍ତାନାମେତ ଏଵ ସତାଂ ଦମାଃ
ଏହିଠି, ଅହଂକାରରେ ମତାଲି ଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଏହା ହିଁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦମନ।
ତତ୍ର ଯେଽପି ହି ଯୁଷ୍ମାକଂ ମଦା ଏଵ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେମାନେ ଅହଂକାରରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି,
ସଦା ସୌହୃଦନିର୍ମୁକ୍ତାଃ ପିତରୋଽପି ସୁତୈଃ ସହ
ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟ ସଦା ସ୍ନେହ ଶୂନ୍ୟ, ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ସହିତ ଅଛନ୍ତି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରୋ ନିଵୃତ୍ତସ୍ତଦନନ୍ତରମ୍
ଏପରି କହି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେଠାରୁ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ।
ଅଥ ତନ୍ମଧ୍ଯଗୋ ଵିପ୍ର ଆସୀଦ୍ଵୃଦ୍ଧତମଃ ସୁଧୀଃ
ତାପରେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିଲେ, ସବୁଠୁ ବୟସ୍କ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ମୁନିଂ କ୍ରୁଦ୍ଧଂ ଗଚ୍ଛଂତମପମାନିତମ୍
ସେ, କ୍ରୋଧିତ ଓ ଅପମାନିତ ମୁନିଙ୍କୁ ଦୂରକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଅଥାସାଦ୍ଯ ଗତଂ ଦୂରଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ମୁନିଂ ଚ ସଃ ୬.୩୭.
ସେ ଦୂରକୁ ଗଲା ପରେ, ମୁନିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ଏତୈଃ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯସଂପନ୍ନୈର୍ନ ଶ୍ରୁତଂ ଵଚନଂ ତଵ
ଏମାନେ ଅଧ୍ୟୟନରେ ପ୍ରବୀଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ କଥାକୁ ଶୁଣିନାହାନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦ୍ଭୂମିର୍ମଯା ଦତ୍ତା ଶଂଭୁହର୍ମ୍ଯକୃତେ ତଵ
ଏହିପାଇଁ, ମୁଁ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଦେଉଳ ତିଆରି ପାଇଁ ଜମି ଦେଇଛି।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୁର୍ଵାସା ହର୍ଷସଂଯୁତଃ ପ୍ରାସାଦଂ ନିର୍ମମେ ପଶ୍ଚାତ୍ତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ସେ କଥା ଶୁଣି, ଦୁର୍ବାସା ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ, ତାଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ ପ୍ରାସାଦ ତିଆରି କଲେ।
ଅଥ ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସୁଶୀଲେନ ଵସୁନ୍ଧରା
ତାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଜାଣିଲେ ଯେ ସୁଶୀଳ ଜମି ଦେଇଛନ୍ତି।
ସର୍ଵେ କୋପସମାଯୁକ୍ତାଃ ସୁଶୀଲଂ ପ୍ରତି ତେ ଦ୍ଵିଜାଃ
ସମସ୍ତ ଦ୍ବିଜମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ସୁଶୀଳଙ୍କ ବିରୋଧରେ ହୋଇଗଲେ।
ତତଃ ପ୍ରୋଚୁଃ ସମାସାଦ୍ଯ ଯେନ ଶପ୍ତା ଦୁରାତ୍ମନା
ତାପରେ, ସେମାନେ ଯାହାଁଠାରୁ ଶାପ ପାଇଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ ଏବଂ କଥା କହିଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମପି ଚାସ୍ମାକଂ ବାହ୍ଯ ଏଵ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତେଣୁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଆମ ସମ୍ପୃକ୍ତିରୁ ବାହାରେ ରହିବ।
ଏଷୋଽପି ତାପସୋ ଦୁଷ୍ଟୋ ଯଃ କରୋତି ଶିଵାଲଯମ୍ ॥। ନୈଵ ତସ୍ଯ ଭଵେତ୍ସିଦ୍ଧିଶ୍ଚାପି ଵର୍ଷଶତୈରପି
ଏହି ତାପସ ମଧ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ, ଯିଏ ଶିବଙ୍କ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରୁଛି; ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ସଫଳତା ପାଇବ ନାହିଁ, ଶତବର୍ଷ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ।
ତଥା କୀର୍ତିକୃତାଂ ଲୋକେ କୀର୍ତନଂ କ୍ରିଯତେ ନରୈଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଯେଉଁମାନେ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୀର୍ତି ଆଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଲୋକେ ଗାନ କରନ୍ତି।
ଏଷ ଦୁଃଶୀଲସଂଜ୍ଞୋ ଵୈ ତଵ ନାମ୍ନା ଭଵିଷ୍ଯତି ୬.୩୭.
ଏହିଜଣେ ତୁମ ନାମରେ 'ଦୁଃଶୀଳ' ବୋଲି ଖ୍ୟାତି ପାଇବ, ଅର୍ଥାତ ଖରାପ ଚରିତ୍ର ଥିବା।
ଯସ୍ମାତ୍ସୌହୃଦନିର୍ମୁକ୍ତାଃ କୃତାସ୍ତେନ ଵଯଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଯେହেতୁ ସେ ଆମ ସମ୍ପ୍ରୀତିକୁ ଛିନିନେଇଛି, ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଆମେ ଏହି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛୁ।
ତସ୍ମାଦେଷୋଽପି ପାପାତ୍ମା ଭଵିଷ୍ଯତି ସ କୋପଭାକ୍
ତେଣୁ, ଏହି ପାପୀ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧରେ ଆବେଶିତ ହେବ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାଥ ତେ ଵିପ୍ରାଃ କୋପସଂରକ୍ତଲୋଚନାଃ
ଏଭଳି କହି, ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି ସହିତ ଦୃଢ଼ ହେଲେ।
ଦୁଃଶୀଲୋଽପି ବହିଶ୍ଚକ୍ରେ ଗୃହଂ ତସ୍ଯ ପୁରସ୍ଯ ଚ
ଦୁଃଶୀଳ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଘର ଏବଂ ସହରକୁ ବାହାରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତସ୍ଯାନ୍ଵଯେଽପି ଯେ ଜାତାସ୍ତେ ବାହ୍ଯାଃ ସଂପ୍ରକୀର୍ତିତାଃ
ତାଙ୍କ ବଂଶରେ ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ବାହ୍ୟ ବୋଲି ଘୋଷିତ।
ଦୁର୍ଵାସାଃ ପ୍ରାହ ଦୁଃଶୀଲଂ କୋପସଂରକ୍ତଲୋ ଚନଃ
ଦୁର୍ବାସା, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି ସହିତ, ଦୁଃଶୀଳଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମମ ସିଦ୍ଧିଂ ଗତା ମଂତ୍ରାଃ ସମର୍ଥାଃ ଶତ୍ରୁସଂକ୍ଷଯେ
ମୋର ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସଫଳତା ପାଇଛି; ସେମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିପାରିବ।
ତସ୍ମାଦେତତ୍ପୁରଂ କୃତ୍ସ୍ନଂ ପଶୁପକ୍ଷି ସମନ୍ଵିତମ୍
ତେଣୁ, ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସହର, ପଶୁପକ୍ଷୀ ସହିତ,
ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ କୃତେ କର୍ମ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଵିଶେଷତଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ବିଶେଷକରି ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ,
ନିଘ୍ନଂତୋ ଵା ଶପଂତୋ ଵା ଵଦଂତୋ ଵାପି ନିଷ୍ଠୁରମ୍ ୬.୩୭.
ମାରିବା, ଶାପ ଦେବା କିମ୍ବା କଠୋର କଥା କହିବା, ଯେଉଁ କିଛି ହେଉ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ନିର୍ଜିତୈର୍ମେନେ ଯ ଆତ୍ମାନଂ ଜଯାନ୍ଵିତମ୍
ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ହାରିଗଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜକୁ ଜିତିଛି ବୋଲି ଭାବେ,
ଆତ୍ମନଶ୍ଚ ପରାଭୂତିଂ ତସ୍ମାଦ୍ଵିପ୍ରାତ୍ସହେତ ଵୈ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ହାତରେ ହାରିବାକୁ ସହିବା ଉଚିତ।
ଏତେଷାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଂଦ୍ରାଣାଂ କ୍ଷେତ୍ରେ ସିଦ୍ଧିଂ ସମାଗତାଃ
ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସଫଳତା ଆସିଛି।