ତେନ ପୂର୍ଵଂ ପିତାଽସ୍ମାକଂ ପୃଷ୍ଟୋ ଦୁର୍ଵାସସା ଦ୍ଵିଜାଃ
ପୂର୍ବରୁ ଦୁର୍ବାସା ଆମ ପିତାଙ୍କୁ ଏହି ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ ସାଧଯିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ମନ୍ତ୍ରମଭୀଷ୍ଟଂ କମପି ଵ୍ରତୀ
ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ— 'ଯେଉଁ ଜଣେ ନିୟମ ରଖିଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ଚାହିଁଥିବା ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧ କରିଦେବି।'
ପ୍ରତ୍ଯଵାଯସମୋପେତଂ ବହୁଚ୍ଛିଦ୍ରସମାକୁଲମ୍
କିନ୍ତୁ ଏହାରେ ବହୁତ ବାଧା ଓ ଅନେକ ତ୍ରୁଟି ରହିଛି।
ତସ୍ମାନ୍ମଂତ୍ରକୃତେ ସିଦ୍ଧିଂ ଯଦି ତ୍ଵଂ ଵାଂଛସି ଦ୍ଵିଜ
ତେଣୁ, ଯଦି ତୁମେ ମନ୍ତ୍ର ସାଧନାରେ ସିଦ୍ଧି ଚାହୁଛ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ—
ତତ୍ର ଚିତ୍ରେଶ୍ଵରୀପୀଠମଗସ୍ତ୍ଯେନ ଵିନିର୍ମିତମ୍
ସେଠାରେ ଚିତ୍ରେଶ୍ୱରୀ ପୀଠ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା।
ନ ତତ୍ର ଜାଯତେ ଛିଦ୍ରଂ ପ୍ରତ୍ଯଵାଯୋ ନ ଚ ଦ୍ଵିଜ
ସେଠାରେ କୌଣସି ତ୍ରୁଟି ନାହିଁ, କୌଣସି ବାଧା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ଚାତୁର୍ଯୁଂଗ୍ଯଂ ହି ତତ୍ପୀଠଂ ସ୍ଥିତାନାଂ ସିଦ୍ଧିମାହ ରେତ୍
ସେ ପୀଠଟି ଚାରିପ୍ରକାର ଅଟୁ ଥିବା, ଏହି ପୀଠରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ ସଫଳତା ପାଆନ୍ତି।
ଯୋ ଯଂ ସାଧଯିତୁଂ ମନ୍ତ୍ରମିଚ୍ଛତି ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ ॥ ୬.୩୬.
ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଲୋକ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କିଛି କାମ ସାଧନ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି—
ତତୋ ଭଵତି ସଂସିଦ୍ଧୋ ମଂତ୍ରାର୍ହଃ ସ ନରଃ ଶୁଚିଃ ଦଶାଂଶେନ ତୁ ହୋମଃ ସ୍ଯାତ୍ସୁସମିଦ୍ଧେ ହୁତାଶନେ
ତାପରେ, ସେ ପବିତ୍ର ଲୋକଟି ସଫଳ ହେଇ ମନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି; ଭଲ ଭାବରେ ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନିରେ ଦଶମ ଅଂଶ ଦେଇ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।
ତତସ୍ତୁ ଜାଯତେ ସିଦ୍ଧିର୍ନୂନଂ ତନ୍ମଂତ୍ରସଂଭଵା
ତାପରେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ସେହି ମନ୍ତ୍ରରୁ ସଫଳତା ଜନ୍ମ ନେଉଛି।
ତର୍ପଣୈଃ କନ୍ଯକାନାଂ ଚ ହୋମଃ ସ୍ଯାତ୍ସ ଫଲପ୍ରଦଃ
କନ୍ୟାମାନଙ୍କୁ ତର୍ପଣ ଦେଇ ଏବଂ ହୋମ କରିଲେ, ଏହା ଫଳଦାୟକ ହୁଏ।
ଏତତ୍କୃତଯୁଗେ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ମଂତ୍ରସାଧନମୁତ୍ତ ମମ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସାଧନ ପ୍ରଣାଳୀ କୃତଯୁଗ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବରେ କହାଯାଇଛି।
ଏତତ୍ତ୍ରେତାଯୁଗେ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପାଦୋନଂ ମନ୍ତ୍ରସାଧନମ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସାଧନ ପ୍ରଣାଳୀ ତ୍ରେତାଯୁଗ ପାଇଁ କହାଯାଇଛି, ଏହାର ଏକ ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଅଭାବ ଅଛି।
ଏଵଂ ତତ୍ର ସମାସାଦ୍ଯ ସିଦ୍ଧିଂ ମଂତ୍ରସମୁଦ୍ଭଵାମ୍
ଏଭଳି, ସେଠାରେ ମନ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସଫଳତା ଲାଭ କରି—
ଶାପାନୁଗ୍ରହସାମର୍ଥ୍ଯସଂଯୁତସ୍ତେଜ ସାଽନ୍ଵିତଃ
ଶାପ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାର ଶକ୍ତି ଏବଂ ତେଜସ୍ୱୀତା ସହିତ—
ତତଶ୍ଚିତ୍ରେଶ୍ଵରଂ ପୀଠଂ ସମାଯାତୋଽଥ ସନ୍ମୁନିଃ
ତାପରେ, ମୁନି ଚିତ୍ରେଶ୍ୱର ପୀଠକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତ୍ର ସଂସାଧଯାମାସ ସର୍ଵାନ୍ମଂତ୍ରାନ୍ଯଥାକ୍ରମମ୍
ସେଠାରେ, ସେ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଠିକ୍ କ୍ରମରେ ସାଧନ କଲେ।
ଇତି ସଂସିଦ୍ଧମଂତ୍ରଃ ସ ଚମତ୍କାରପୁରଂ ଗତଃ ୬.୩୬.
ଏଭଳି, ମନ୍ତ୍ର ସଫଳ କରି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ନଗରକୁ ଗଲେ।
ଅଥାପଶ୍ଯତ୍ସ ଵିପ୍ରାଣାଂ ଵୃନ୍ଦଂ ଵୃନ୍ଦାରକୋପମମ୍ ॥। ଏକେ ଵେଦଵିଦସ୍ତତ୍ର ଵେଦଵ୍ଯାଖ୍ଯାନତତ୍ପରାଃ
ତାପରେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଏକ ଦଳକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବମାନଙ୍କ ଦଳ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; କିଛି ଜଣେ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ବେଦ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବାରେ ଲାଗିଥିଲା।
ଯଜ୍ଞଵିଦ୍ଯାଵିଦୋଽନ୍ଯେଽପି ଯଜ୍ଞାଖ୍ଯାନପରାଯଣାଃ
ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଯଜ୍ଞ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ଯଜ୍ଞ ବିଷୟରେ କଥା କହିବାରେ ଲାଗିଥିଲେ।
ଅନ୍ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶାର୍ଦୂଲା ଵେଦାଂଗେଷୁ ଵିଚକ୍ଷଣାଃ
ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବେଦଙ୍ଗରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ।
ଵେଦାଭ୍ଯାସପରାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ତାରନାଦେନ ସର୍ଵଶଃ
ଅନ୍ୟ ଜଣେ ବେଦ ଅଭ୍ୟାସରେ ଲାଗିଥିଲେ, ସମସ୍ତ କଥା ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ପଢ଼ୁଥିଲେ।
ଅନ୍ଯେ କୌତୂହଲାଵିଷ୍ଟାଃ ସଂଚରାନ୍ଵିଷମାନ୍ମିଥଃ
ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଜିଜ୍ଞାସାରେ ଭରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଆପସରେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ।
ସ୍ମୃତିଵାଦପରାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ତଥାନ୍ଯେ ଶ୍ରୁତିପାଠକାଃ
ଅନ୍ୟ ଜଣେ ସ୍ମୃତି ଉପଦେଶରେ ଲାଗିଥିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଶ୍ରୁତି ପାଠ କରୁଥିଲେ।
କୀର୍ତଯଂତି ତଥା ଚାନ୍ଯେ ପୁରାଣଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋତ୍ତମାଃ
ଏହିପରି, ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୁରାଣ ପାଠ କରୁଛନ୍ତି।
ଅଥ ତାନ୍ସ ମୁନିର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ସଂଶିତଵ୍ରତାନ୍
ତାପରେ, ମୁନି ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ମମ ବୁଦ୍ଧିଃ ସମୁତ୍ପନ୍ନା ଶମ୍ଭୋରାଯତନଂ ପ୍ରତି ୬.୩୭.
ମୋ ମନରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦେଉଳ ବିଷୟରେ ଏକ ଚିନ୍ତା ଉପଜିଲା।
ତଵାହଂ ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଶମ୍ଭୋଃ ପ୍ରାସାଦମୁତ୍ତମମ୍
ତୁମ ପାଇଁ, ଦେବଦେବ ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାସାଦ ତିଆରି କରିବି।
ସ ଏଵଂ ଜଲ୍ପମାନୋଽପି ମୁହୁର୍ମୁହୁରତଂଦ୍ରିତଃ
ସେ ଏପରି କହିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପୁନଃପୁନ ଚେତନା ଓ ଦୃଢ଼ତାରେ ରହିଲେ।
ତତଃ କୋପପରୀତାତ୍ମା ସମୁନିସ୍ତାନ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାନ୍
ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ଭରି ମୁନି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।