ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵ ପରିପୃଚ୍ଛସି
ତୁମେ ଯେପରି ପଚାରିଥିଲ, ସେଇପରି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ କୁହିଦେଲି।
ଯସ୍ତ୍ଵେତତ୍ପଠତେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଶ୍ଲାଘତେ ଵାଽଥ ଯୋ ନରଃ
ଯେ କେହି ଏହାକୁ ଭକ୍ତି ସହ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ପ୍ରଶଂସା କରେ—ସେଉଁଠି ପୁରୁଷ—
ଯତ୍ଖ୍ଯାତିମଗମତ୍ପୂର୍ଵଂ ସକାଶାଦ୍ଦାଶଵର୍ଗତଃ
ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ଦାସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲା,
ପୁରାଽଽସୀଦ୍ରଜକୋ ନାମ୍ନା ଶମିଲାକ୍ଷୋ ମହୀପତେ
ହେ ରାଜା, ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଶାମିଲାକ୍ଷ ନାମକ ଜଣେ ଧୋବୀ ଥିଲେ।
ଅଥାସୌ ଭଯମାପନ୍ନୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵସ୍ତ୍ରଵିଡଂବନମ୍
ପରେ ସେ ବସ୍ତ୍ର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅପମାନ ବୁଝି, ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଅଥ ତସ୍ଯ ସୁତା ରାଜନ୍ଦାଶକନ୍ଯାସଖୀ ଶୁଭା
ହେ ରାଜା, ସେ ଧୋବୀଙ୍କ ଝିଅ ଦାସୀମାନଙ୍କ ସହଯୋଗିଣୀ ଓ ଶୁଭ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯୈ ନିଵେଦଯାମାସ ଭଯଂ ଵସ୍ତ୍ରସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ସେ ବସ୍ତ୍ର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭୟ ଝିଅକୁ କୁହିଲେ।
ଦାଶକନ୍ଯାପି ଦୁଃଖେନ ତସ୍ଯା ଦୁଃଖସମନ୍ଵିତା
ଦାସୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦେଖି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଧ୍ରୁଵଂ ତେନ କୃତେନୈଵ ନିର୍ଭଯଂ ତେ ଚ ତେ ପିତୁଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ଏହି କାମ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଓ ତୁମ ପିତା ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ।
ଅତ୍ରାସ୍ତି ନିର୍ଝରଂ ସୁଭ୍ରୂରର୍ବୁଦେ ଵରଵର୍ଣିନି
ଏଠାରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରଭୃ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଏକ ଝରଣା ଅଛି।
ଯଚ୍ଚାନ୍ଯଦପି ତତ୍ରୈଵ କ୍ଷିପ୍ଯତେ ସଲିଲେ ଶୁଭେ
ଏଉଁଠି ଶୁଭ ପାଣିରେ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ପକେଇଦିଆଯାଏ,
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଦାଶାନାଂ ତସ୍ଯ ତୋଯସ୍ଯ ମଜ୍ଜନାତ୍ ଜଲେ ପ୍ରକ୍ଷାଲଯେତ୍କ୍ଷିପ୍ରଂ ପ୍ରଯାସ୍ଯଂତି ସୁଶୁକ୍ଲତାମ୍ ॥ 7.3.23.
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦାସମାନଙ୍କ ବସ୍ତ୍ର ପାଣିରେ ଡୁବାଇଲେ, ସେଗୁଡିକ ଶୀଘ୍ର ସଫା ଓ ଧଳା ହୋଇଯାଏ।
ତ୍ଵଯାଽତ୍ର ନ ଭଯଂ କାର୍ଯଂ ଗତ୍ଵା ତାତଂ ନିଵାରଯ
ତୁମେ ଏଠାରେ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ଯାଅ, ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ରୋକ।
ଜନକାଯ ସୁତା ତୂର୍ଣଂ ତତୋଽସୌ ତୁଷ୍ଟିମାପ୍ତଵାନ୍
ଝିଅ ତୁରନ୍ତ ପିତାଙ୍କୁ ସେଥିରେ ସୂଚନା ଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ତୂର୍ଣଂ ସ ନିର୍ଝରଂ ତମୁପାଦ୍ରଵତ୍
ସେ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ତୁରନ୍ତ ସେଇ ଝରଣାକୁ ଗଲେ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୋଯେତିଶୁକ୍ଲତ୍ଵଂ ଗତାନି ବହୁଲାଂ ତତଃ
ସେଠାରେ ପାଣିରେ ଡୁବି ଅନେକ ବସ୍ତ୍ର ଧଳା ହୋଇଗଲା।
ଅଥାସୌ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟସ୍ତାନି ଚାଦାଯ ସତ୍ଵରଃ
ତାପରେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ସେଗୁଡିକୁ ତୁରନ୍ତ ଉଠାଇଲେ।
ତତୋ ଵିସ୍ମଯମାପନ୍ନଃ ସ ରାଜା ତତ୍ର ନିର୍ଝରେ
ତାପରେ, ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ସେଠାରେ ଝରଣାକୁ ଗଲେ।
ସର୍ଵାଣି ଶୁକ୍ଲତାଂ ଯାଂତି ଵିଶିଷ୍ଟାନି ଭଵଂତି ଚ
ସମସ୍ତ ବସ୍ତ୍ର ସେଠାରେ ଧଳା ଓ ଉତ୍ତମ ହୋଇଯାଏ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଂ ସ ତତ୍ରୈଵ ତପସ୍ତେପେ ମହୀପତିଃ
ସେଠାରେ ରାଜ୍ୟ ଛାଡି, ରାଜା ତାହିଁରେ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ନରସ୍ତତ୍ର ଯଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୁରୁତେ ନୃପ ସ୍ନାନେନଵ ଵିପାପତ୍ଵଂ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ଜାଯତେ
ହେ ରାଜା, ଏଠାରେ ଯିଏ ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ, ସେ କେବଳ ସ୍ନାନ କଲେ ମାତ୍ର ସମସ୍ତ ପାପରୁ ତୁରନ୍ତ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ସପ୍ତମେ ପ୍ରଭାସଖଂଡେ ତୃତୀଯେଽର୍ବୁଦଖଂଡେ ଶୁକ୍ଲତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ତ୍ରଯୋଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡ, ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦଖଣ୍ଡରେ 'ଶୁକ୍ଳତୀର୍ଥର ମହିମା' ନାମକ ଏକୋଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଦେଵୀ କାତ୍ଯାଯନୀ ଯତ୍ର ଶୁଂଭଦାନଵନାଶିନୀ
ଯେଉଁଠାରେ ଦେବୀ କାତ୍ୟାୟନୀ ଅଛନ୍ତି, ସେ ଶୁମ୍ଭ ଦାନବଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିଲେ।
ଶୁଂଭୋନାମ ମହାଦୈତ୍ଯଃ ପୁରାଽଽସୀତ୍ପୃଥିଵୀତଲେ
ପୂର୍ବେ ପୃଥିବୀରେ ଶୁମ୍ଭ ନାମକ ଏକ ବଡ଼ ଦାନବ ଥିଲେ।
ସ ଶଂକରଵରାଦ୍ଦୈତ୍ଯୋ ଦେଵଦାନଵରକ୍ଷସାମ୍
ଶିବଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସେ ଦାନବ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଲାଗିଥିଲେ।
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଗତ୍ଵାଽର୍ବୁଦମଥାଚଲମ୍ ଦେଵୀମାରାଧଯାମାସୁର୍ଵ୍ଯକ୍ତରୂପାଂ ସୁରେଶ୍ଵରୀମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଅର୍ବୁଦ ପାହାଡ଼କୁ ଯାଇ, ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ଅଥ ତେଷାଂ ପ୍ରସନ୍ନା ସା ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚରମାଗତା
ତାପରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସାକ୍ଷାତ୍ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିଗୋଚରରେ ଆସିଲେ।
ତଂ ନିଷୂଦଯ କଲ୍ଯାଣି ସୋଵଧ୍ଯୋନ୍ଯୈଃ ସଦା ରଣେ
ହେ ଶୁଭେ, ସେଠି ଯେଉଁ ଦାନବ ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ସଦା ମରିବା ଯୋଗ୍ୟ, ତାକୁ ନଶ୍ଟ କର।
ତ୍ଵଯା ସଂରକ୍ଷିତା ଦେଵି ପୁରା ବାଷ୍କଲିତୋ ଵଯମ୍
ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବେ ବାଷ୍କଳ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦମିତ ହେବାବେଳେ ଆପଣ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ।
ସ ତଯା ଯାଚିତେ ଯୁଦ୍ଧେ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତାଂ ଯୋଷିତଂ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ସେ ଦେବୀ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ, ଏବଂ ସେ ଏକ ଜଣେ ଜନାଣୀ ବୋଲି ଜାଣିଲେ—