ଅଗମ୍ଯଂ ମନସା ତେଷାଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ଵରୁଣାଲଯମ୍
ସେମାନେ ମନରେ ଭାବି, ଯେଉଁଠାରେ ଯିବା ଅସମ୍ଭବ, ସେହି ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରହୃଷ୍ଟମନସଃ ସର୍ଵେ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତେନୈଵ ଚାଥ ନିର୍ମୁକ୍ତାଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଇ, ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କଲେ।
ତେଽପି ଦାନଵଶାର୍ଦୂଲା ହତାଶାଶ୍ଚ ସୁରୋତ୍ତମୈଃ
ସେଇ ବାଘ ଭଳି ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆଶା ହରାଇଥିଲେ।
ତେଷାଂ ମଂତ୍ରଯତାମେଷ ନିଶ୍ଚଯଃ ସମପଦ୍ଯତ
ସେମାନେ ଆପସରେ ଆଲୋଚନା କରିବା ସମୟରେ, ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ନେଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ତପସ୍ଵିନୋ ଯୈ ଚ ଯେ ଚ ଯଜ୍ଞପରାଯଣାଃ
ସେହିପାଇଁ, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଓ ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି—
ଏଵଂ ତେ ନିଶ୍ଚଯଂ କୃତ୍ଵା ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ଵରୁଣାଲଯାତ୍
ଏଭଳି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ, ସେମାନେ ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସରୁ ବାହାରିଲେ।
ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଭଵେଦ୍ଯଜ୍ଞଃ ସତ୍ରଂ ଽପ୍ଯୁତ୍ସଵୋଽଥଵା
ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞ, ସତ୍ର କିମ୍ବା ଉତ୍ସବ ହେଉଥିଲା,
ତୈଃ ପ୍ରସୂତା ମଖା ଧ୍ଵସ୍ତା ଦୀକ୍ଷିତା ଵିନିପାତିତାଃ ୮- ସହସ୍ରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଂଦ୍ରାଣାଂ ଭକ୍ଷିତଂ ତୈର୍ଦୁରାତ୍ମଭିଃ.
ସେମାନେ ଯଜ୍ଞମାନେ ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ଦୀକ୍ଷିତମାନେ ହତ ହେଲେ; ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ହଜାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଖାଇଦେଲେ।
ଶତାନି ଚ ସହସ୍ରାଣି ନିହତାନି ଦ୍ଵିଜନ୍ମନାମ୍ ୬.୩୫.
ଏବଂ ଶତଶଃ ହଜାର ଦ୍ୱିଜମାନେ ହତ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ସମସ୍ତଂ ଧରଣୀତଲମ୍
ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ତଳ—
ନ କଶ୍ଚିଚ୍ଛଯନଂ ରାତ୍ରୌ ପ୍ରକରୋତି ମହୀ ତଲେ
କେହି ରାତିରେ ଭୂମିରେ ଶୋଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁନଥିଲେ।
ରାତ୍ରୌ ସ୍ଵପଂତି ଯେ କେଚିଦ୍ଵିଶ୍ଵସ୍ତା ଧର୍ମଭାଜନାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ଏବଂ ଭରସାରେ ରାତିରେ ଶୁଅଥିଲେ,
ଅଥ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଯଜ୍ଞଭାଗଵିନାକୃତାଃ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଲେ।
ତତୋ ଗତ୍ଵା ସମୁଦ୍ରାଂତଂ ଵଧାଯ ସୁରଵିଦ୍ଵିଷାମ୍
ତାପରେ, ସେମାନେ ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ଯାଇ, ଦେବତାଦ୍ୱେଷୀମାନେ ନାଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତତଃ ସମୁଦ୍ରନାଶାଯ ମଂତ୍ରଂ ଚକ୍ରୁଃ ସୁଦୁଃଖିତାଃ
ତାପରେ, ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ସେମାନେ ସମୁଦ୍ର ନାଶ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯେନ ଵିନା ନୈଷ ଶୋଷଂ ଯାସ୍ଯତି ସାଗରଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ବିନା, ଏହି ସାଗର କେବେ ଶୁଖିବ ନାହିଁ ।
ଚମତ୍କାରପୁରେ କ୍ଷେତ୍ରେ ସ ତିଷ୍ଠତି ଚ ସନ୍ମୁନିଃ
ଚମତ୍କାରପୁରର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ, ସେ ମହାମୁନି ବସିଛନ୍ତି ।
ଏଵଂ ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ତେ ସର୍ଵେ ତ୍ରିଦଶାସ୍ତସ୍ଯ ଚାଶ୍ରମମ୍
ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ ।
ସୋଽପି ସର୍ଵାନ୍ସମାଲୋକ୍ଯ ସଂପ୍ରାପ୍ତାନ୍ସୁରସତ୍ତମାନ୍ ୬.୩୫.
ସେ ମହାମୁନି, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖିଲେ ।
ପ୍ରୋଵାଚ ପ୍ରାଂଜଲିର୍ଵାକ୍ଯଂ ହର୍ଷ ଗଦ୍ଗଦଯା ଗିରା
ସେ ହସ୍ତ ଜୋଡି ହସ୍ତ, ଆନନ୍ଦରେ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ କଥା କହିଲେ ।
ଚମତ୍କାରପୁରଂ କ୍ଷେତ୍ରମେତନ୍ମେଧ୍ଯମପି ସ୍ଥିତମ୍
ଚମତ୍କାରପୁରର ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଶୁଧ୍ଧ ଭାବେ ଏଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ ।
ତସ୍ମାଦ୍ଵଦତ ଯତ୍କୃତ୍ଯଂ ମଯା ସଂସିଦ୍ଧ୍ଯତେଽଧୁନା
ତେଣୁ, ଏବେ କହନ୍ତୁ, କେଉଁ କାମ ମୋତେ କରିବାକୁ ଉଚିତ ।
ତେ ସମୁଦ୍ରଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ନିଘ୍ନଂତି ଶୁଭକାରିଣଃ
ସେମାନେ ସାଗରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ଭଲ କାମ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରୁଛନ୍ତି ।
ଶୁଭେ ନାଶମନୁପ୍ରାପ୍ତେ ଧ୍ରୁଵଂ ନାଶୋ ଦିଵୌକସାମ୍
ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଦେବତାଙ୍କର ନଷ୍ଟ ନିଶ୍ଚିତ ।
ଯେନ ତେ ଗୋଚରଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଦୃଷ୍ଟେର୍ଦାନଵସତ୍ତମାଃ
କେଉଁ ଜଣେ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଉତ୍ତମ ଦାନବମାନେ ତୁମର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆସିଛନ୍ତି ?
ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ଅହଂ ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯାଂତେ ଶୋଷଯିଷ୍ଯାମି ସାଗରମ୍
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ଏକ ବର୍ଷର ଶେଷରେ, ମୁଁ ସାଗରକୁ ଶୁଖାଇ ଦେବି ।
ତସ୍ମାଦ୍ଵ୍ରଜତ ହର୍ମ୍ଯାଣି ଯୂଯଂ ଯାତି ହି ଵତ୍ସରମ୍
ତେଣୁ, ତମେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ଫେରିଯାଅ; ଏକ ବର୍ଷ ଯାଇଯିବ ।
ତତୋ ମଯା ସମଂ ଗତ୍ଵା ଶୋଷିତେ ଵରୁଣାଲଯେ
ତାପରେ, ମୋ ସହିତ ଯାଇ, ଭାରୁଣଙ୍କ ନିବାସ ଶୁଖିଗଲା ପରେ—
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଗତାଃ ସ୍ଵେସ୍ଵେ ନିକେତନେ ୬.୩୫.
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ ।