ସୋଽପି ତଚ୍ଚକ୍ରମାଲୋକ୍ଯ ଵାସୁଦେଵକରାଚ୍ଚ୍ଯୁତମ୍
ସେ ଦୈତ୍ୟ ମଧ୍ୟ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ହାତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଚକ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ,
ଅଗ୍ରସଚ୍ଚ ମହାଦୈତ୍ଯସ୍ତିଷ୍ଠତିଷ୍ଠେତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ବଡ଼ ଦୈତ୍ୟ ଏହାକୁ ଧରି, 'ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ!' ବୋଲି କହିଲେ।
ତତଶ୍ଚକ୍ରୀ ସ ଦୈତ୍ଯେନ ଗ୍ରସ୍ତଚକ୍ରେଣ ତାଡିତଃ
ତାପରେ, ଚକ୍ରଧାରୀକୁ, ଚକ୍ରକୁ ଧରିଥିବା ଦୈତ୍ୟ ଆଘାତ କଲେ,
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ରିପୁରାଂତକଃ
ଏହି ସମୟରେ, ରୁଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ପବିତ୍ର ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ ପ୍ରଭୁ,
ତତଃ ଶୂଲପ୍ରହାରେଣ ତଂ ନିହତ୍ଯ ଦନୋଃ ସୁତମ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଆଘାତରେ, ସେ ଦାନୁର ପୁଅକୁ ମାରିଦେଲେ,
କାଲପ୍ରଭଂ ପ୍ରକାଲଂ ଚ କାଲାସ୍ଯଂ କାଲଵିଗ୍ରହମ୍ ୬.୩୪.
କାଳପ୍ରଭା, ପ୍ରକାଳ, କାଳାସ୍ୟ ଓ କାଳବିଗ୍ରହ,
ତତଃ ପ୍ରଧାନାସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଦାନଵା ଅପିଦାରୁଣାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଧାନ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେ,
ତତଃ ଶକ୍ରଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞୌ ଧୃତାଯୁଧୌ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ସ୍ୱଚେତନ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଭଗ୍ନାନ୍ସମୁଦ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦନୋଃ ସୁତାନ୍
ଏହି ସମୟରେ ଦାନୁର ସନ୍ତାନମାନେ ପରାଜିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ତେ ହତଭୂଯିଷ୍ଠା ଦାନଵା ବଲଵତ୍ତରାଃ
ତାପରେ, ଅଧିକାଂଶ ଦାନବ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ସେମାନେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲେ।
ଅଗମ୍ଯଂ ମନସା ତେଷାଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ଵରୁଣାଲଯମ୍
ସେମାନେ ମନରେ ଭାବି, ଯେଉଁଠାରେ ଯିବା ଅସମ୍ଭବ, ସେହି ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରହୃଷ୍ଟମନସଃ ସର୍ଵେ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତେନୈଵ ଚାଥ ନିର୍ମୁକ୍ତାଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଇ, ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କଲେ।
ତେଽପି ଦାନଵଶାର୍ଦୂଲା ହତାଶାଶ୍ଚ ସୁରୋତ୍ତମୈଃ
ସେଇ ବାଘ ଭଳି ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆଶା ହରାଇଥିଲେ।
ତେଷାଂ ମଂତ୍ରଯତାମେଷ ନିଶ୍ଚଯଃ ସମପଦ୍ଯତ
ସେମାନେ ଆପସରେ ଆଲୋଚନା କରିବା ସମୟରେ, ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ନେଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ତପସ୍ଵିନୋ ଯୈ ଚ ଯେ ଚ ଯଜ୍ଞପରାଯଣାଃ
ସେହିପାଇଁ, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଓ ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି—
ଏଵଂ ତେ ନିଶ୍ଚଯଂ କୃତ୍ଵା ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ଵରୁଣାଲଯାତ୍
ଏଭଳି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ, ସେମାନେ ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସରୁ ବାହାରିଲେ।
ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଭଵେଦ୍ଯଜ୍ଞଃ ସତ୍ରଂ ଽପ୍ଯୁତ୍ସଵୋଽଥଵା
ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞ, ସତ୍ର କିମ୍ବା ଉତ୍ସବ ହେଉଥିଲା,
ତୈଃ ପ୍ରସୂତା ମଖା ଧ୍ଵସ୍ତା ଦୀକ୍ଷିତା ଵିନିପାତିତାଃ ୮- ସହସ୍ରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଂଦ୍ରାଣାଂ ଭକ୍ଷିତଂ ତୈର୍ଦୁରାତ୍ମଭିଃ.
ସେମାନେ ଯଜ୍ଞମାନେ ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ଦୀକ୍ଷିତମାନେ ହତ ହେଲେ; ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ହଜାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଖାଇଦେଲେ।
ଶତାନି ଚ ସହସ୍ରାଣି ନିହତାନି ଦ୍ଵିଜନ୍ମନାମ୍ ୬.୩୫.
ଏବଂ ଶତଶଃ ହଜାର ଦ୍ୱିଜମାନେ ହତ ହେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ସମସ୍ତଂ ଧରଣୀତଲମ୍
ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ତଳ—
ନ କଶ୍ଚିଚ୍ଛଯନଂ ରାତ୍ରୌ ପ୍ରକରୋତି ମହୀ ତଲେ
କେହି ରାତିରେ ଭୂମିରେ ଶୋଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁନଥିଲେ।
ରାତ୍ରୌ ସ୍ଵପଂତି ଯେ କେଚିଦ୍ଵିଶ୍ଵସ୍ତା ଧର୍ମଭାଜନାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି ଏବଂ ଭରସାରେ ରାତିରେ ଶୁଅଥିଲେ,
ଅଥ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଯଜ୍ଞଭାଗଵିନାକୃତାଃ
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶରୁ ବଞ୍ଚିତ ହେଲେ।
ତତୋ ଗତ୍ଵା ସମୁଦ୍ରାଂତଂ ଵଧାଯ ସୁରଵିଦ୍ଵିଷାମ୍
ତାପରେ, ସେମାନେ ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ଯାଇ, ଦେବତାଦ୍ୱେଷୀମାନେ ନାଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ତତଃ ସମୁଦ୍ରନାଶାଯ ମଂତ୍ରଂ ଚକ୍ରୁଃ ସୁଦୁଃଖିତାଃ
ତାପରେ, ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ସେମାନେ ସମୁଦ୍ର ନାଶ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯେନ ଵିନା ନୈଷ ଶୋଷଂ ଯାସ୍ଯତି ସାଗରଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ବିନା, ଏହି ସାଗର କେବେ ଶୁଖିବ ନାହିଁ ।
ଚମତ୍କାରପୁରେ କ୍ଷେତ୍ରେ ସ ତିଷ୍ଠତି ଚ ସନ୍ମୁନିଃ
ଚମତ୍କାରପୁରର ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ, ସେ ମହାମୁନି ବସିଛନ୍ତି ।
ଏଵଂ ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ତେ ସର୍ଵେ ତ୍ରିଦଶାସ୍ତସ୍ଯ ଚାଶ୍ରମମ୍
ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ ।
ସୋଽପି ସର୍ଵାନ୍ସମାଲୋକ୍ଯ ସଂପ୍ରାପ୍ତାନ୍ସୁରସତ୍ତମାନ୍ ୬.୩୫.
ସେ ମହାମୁନି, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖିଲେ ।