ଅଥ ତଂ ମାତଲିର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସଂଜ୍ଞଂ ଵଲଘାତିନମ୍
ତାପରେ ମାତଳି ଦେଖିଲେ ଯେ, ବଳଘାତିନ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଛନ୍ତି।
ତତଃ ପରାଙ୍ମୁଖୀଭୂତେ ରଥେ ଶକ୍ରସ୍ଯ ସଂଗରେ
ସେଇ ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଫେରିଯାଉଥିଲା,
ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ଵିଶ୍ଵେଦେଵା ମରୁଦ୍ଗଣାଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ବିଶ୍ୱଦେବ ଓ ମରୁତମାନେ,
ଅଥ ଭଗ୍ନଂ ବଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦାନଵୈର୍ମଧୁସୂଦନଃ
ତାପରେ ଦାନବମାନେ ଦେଇ ସେନାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଉଥିବା ଦେଖି, ମଧୁସୂଦନ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ।
ସ ତୈରାଚ୍ଛାଦିତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶୁଶୁଭେ ଚ ସମଂତତଃ
ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରାଯାଇ, ବିଷ୍ଣୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ଚମକୁଥିଲେ।
ତତଃ ଶାର୍ଙ୍ଗଵିନିର୍ମୁକ୍ତୈଃ ଶରୈଃ କଂକପତତ୍ରିଭିଃ ୬.୩୪.
ତାପରେ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁରୁ ମାଛପାଖ ଲଗା ତୀର ଛାଡ଼ି,
ତତୋ ଦୈତ୍ଯଗଣାଃ ସର୍ଵେ ହନ୍ଯମାନା ସୁରାରିଣା
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନେ, ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଉଥିଲେ,
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦୈତ୍ଯଃ କାଲଖଂଜ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, କାଳଖଞ୍ଜ ନାମକ ଏକ ଦୈତ୍ୟ ଆସିଲେ,
ସ ହତ୍ଵା ପଞ୍ଚଭିର୍ବାଣୈର୍ଵାସୁଦେଵଂ ଶିଲା ଶିତୈଃ
ସେ, ପାଞ୍ଚଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାଥର ମୁଣ୍ଡ ତୀର ଦ୍ୱାରା ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ,
ତତଃ ସୁଦର୍ଶନଂ ଚକ୍ରଂ ତସ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ମାଧଵଃ ।] ପ୍ରମୁମୋଚ ଵଧାର୍ଥାଯ ଜ୍ଵାଲାମାଲାସମାଵୃତମ୍
ତାପରେ ମାଧବ, ତାହା ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ, ଜ୍ୱାଳା ମାଳାରେ ଘେରା ଥିବା ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ,
ସୋଽପି ତଚ୍ଚକ୍ରମାଲୋକ୍ଯ ଵାସୁଦେଵକରାଚ୍ଚ୍ଯୁତମ୍
ସେ ଦୈତ୍ୟ ମଧ୍ୟ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ହାତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଚକ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ,
ଅଗ୍ରସଚ୍ଚ ମହାଦୈତ୍ଯସ୍ତିଷ୍ଠତିଷ୍ଠେତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ବଡ଼ ଦୈତ୍ୟ ଏହାକୁ ଧରି, 'ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ!' ବୋଲି କହିଲେ।
ତତଶ୍ଚକ୍ରୀ ସ ଦୈତ୍ଯେନ ଗ୍ରସ୍ତଚକ୍ରେଣ ତାଡିତଃ
ତାପରେ, ଚକ୍ରଧାରୀକୁ, ଚକ୍ରକୁ ଧରିଥିବା ଦୈତ୍ୟ ଆଘାତ କଲେ,
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ରିପୁରାଂତକଃ
ଏହି ସମୟରେ, ରୁଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ପବିତ୍ର ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ ପ୍ରଭୁ,
ତତଃ ଶୂଲପ୍ରହାରେଣ ତଂ ନିହତ୍ଯ ଦନୋଃ ସୁତମ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଆଘାତରେ, ସେ ଦାନୁର ପୁଅକୁ ମାରିଦେଲେ,
କାଲପ୍ରଭଂ ପ୍ରକାଲଂ ଚ କାଲାସ୍ଯଂ କାଲଵିଗ୍ରହମ୍ ୬.୩୪.
କାଳପ୍ରଭା, ପ୍ରକାଳ, କାଳାସ୍ୟ ଓ କାଳବିଗ୍ରହ,
ତତଃ ପ୍ରଧାନାସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଦାନଵା ଅପିଦାରୁଣାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଧାନ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେ,
ତତଃ ଶକ୍ରଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞୌ ଧୃତାଯୁଧୌ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ସ୍ୱଚେତନ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଭଗ୍ନାନ୍ସମୁଦ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦନୋଃ ସୁତାନ୍
ଏହି ସମୟରେ ଦାନୁର ସନ୍ତାନମାନେ ପରାଜିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ତେ ହତଭୂଯିଷ୍ଠା ଦାନଵା ବଲଵତ୍ତରାଃ
ତାପରେ, ଅଧିକାଂଶ ଦାନବ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ସେମାନେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲେ।
ଅଗମ୍ଯଂ ମନସା ତେଷାଂ ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ଵରୁଣାଲଯମ୍
ସେମାନେ ମନରେ ଭାବି, ଯେଉଁଠାରେ ଯିବା ଅସମ୍ଭବ, ସେହି ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରହୃଷ୍ଟମନସଃ ସର୍ଵେ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତେନୈଵ ଚାଥ ନିର୍ମୁକ୍ତାଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ପାଇ, ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କଲେ।
ତେଽପି ଦାନଵଶାର୍ଦୂଲା ହତାଶାଶ୍ଚ ସୁରୋତ୍ତମୈଃ
ସେଇ ବାଘ ଭଳି ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆଶା ହରାଇଥିଲେ।
ତେଷାଂ ମଂତ୍ରଯତାମେଷ ନିଶ୍ଚଯଃ ସମପଦ୍ଯତ
ସେମାନେ ଆପସରେ ଆଲୋଚନା କରିବା ସମୟରେ, ଏହି ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ନେଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ତପସ୍ଵିନୋ ଯୈ ଚ ଯେ ଚ ଯଜ୍ଞପରାଯଣାଃ
ସେହିପାଇଁ, ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଓ ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି—
ଏଵଂ ତେ ନିଶ୍ଚଯଂ କୃତ୍ଵା ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ଵରୁଣାଲଯାତ୍
ଏଭଳି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ, ସେମାନେ ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସରୁ ବାହାରିଲେ।
ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଭଵେଦ୍ଯଜ୍ଞଃ ସତ୍ରଂ ଽପ୍ଯୁତ୍ସଵୋଽଥଵା
ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞ, ସତ୍ର କିମ୍ବା ଉତ୍ସବ ହେଉଥିଲା,
ତୈଃ ପ୍ରସୂତା ମଖା ଧ୍ଵସ୍ତା ଦୀକ୍ଷିତା ଵିନିପାତିତାଃ ୮- ସହସ୍ରଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେଂଦ୍ରାଣାଂ ଭକ୍ଷିତଂ ତୈର୍ଦୁରାତ୍ମଭିଃ.
ସେମାନେ ଯଜ୍ଞମାନେ ଧ୍ୱଂସ କଲେ, ଦୀକ୍ଷିତମାନେ ହତ ହେଲେ; ଏହି ଦୁଷ୍ଟମାନେ ହଜାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଖାଇଦେଲେ।
ଶତାନି ଚ ସହସ୍ରାଣି ନିହତାନି ଦ୍ଵିଜନ୍ମନାମ୍ ୬.୩୫.
ଏବଂ ଶତଶଃ ହଜାର ଦ୍ୱିଜମାନେ ହତ ହେଲେ।