ତତସ୍ତୈଃ ପୀଡିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁନା
ତାପରେ ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ଦେଖିଲେ।
ଏତଦୀଶାନ ଦୈତେଯୈସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ପରିପୀଡିତମ୍ ଅଦ୍ଯୈଵ ତୈଃ ସମଂ ଦେଵ ସମାସାଦ୍ଯ ଧରାତଲମ୍
ହେ ଈଶ୍ୱର, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏହି ତିନି ଲୋକକୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛନ୍ତି; ଆଜି ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ତୁମେ ଭୂମିକୁ ପ୍ରବେଶ କର।
ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସୁରୈଃ ସହ
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏକାସାଥିରେ ହେଲେ।
ଅଥ ତେ ଦାନଵାଃ ସର୍ଵେ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵାନ୍ସ- ମାଗତାନ୍
ତାପରେ ସେଇ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣିଲେ।
ତତୋଽଭଵନ୍ମହାଯୁଦ୍ଧଂ ଦେଵାନାଂ ଦାନଵୈଃ ସହ
ତାପରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଅଥ କାଲପ୍ରଭୋନାମ ଦାନଵୋ ବଲଗର୍ଵିତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ପ୍ରହସନ୍ଵାକ୍ଯଂ ମେଘଗମ୍ଭୀରନିଃସ୍ଵନଃ
ତାପରେ କାଳପ୍ରଭୁ ନାମକ ଏକ ଦାନବ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ, ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନିରେ ହସି ହସି କହିଲେ—
ମୁଂଚ ଵଜ୍ର ସହସ୍ରାକ୍ଷ ପଶ୍ଯାମି ତଵ ପୌରୁଷମ୍ ୬.୩୪.
ହେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ, ତୁମର ବଜ୍ର ଛାଡ଼; ମୁଁ ତୁମର ପ୍ରଭାବ ଦେଖିବି।
ତତଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତସ୍ଯ ଵଜ୍ରଂ ଶତକ୍ରତୁଃ
ତାପରେ କ୍ରୋଧିତ ଶତକ୍ରୁତି ତାଙ୍କୁ ନିଶାନା କରି ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତଃ ଶକ୍ରଂ ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଗଦାଂ ଗୁର୍ଵୀଂ ମୁମୋଚ ସଃ
ତାପରେ ସେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଭାରି ଗଦା ଛାଡ଼ିଲେ।
ତଯା ହତଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଵିସଂଜ୍ଞୋ ରୁଧିରପ୍ଲୁତଃ
ସେଇ ଗଦାରେ ଆଘାତ ପାଇ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ଅସ୍ତଚେତନ ହୋଇ, ରକ୍ତରେ ଭିଜିଗଲେ।
ଅଥ ତଂ ମାତଲିର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସଂଜ୍ଞଂ ଵଲଘାତିନମ୍
ତାପରେ ମାତଳି ଦେଖିଲେ ଯେ, ବଳଘାତିନ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଛନ୍ତି।
ତତଃ ପରାଙ୍ମୁଖୀଭୂତେ ରଥେ ଶକ୍ରସ୍ଯ ସଂଗରେ
ସେଇ ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଫେରିଯାଉଥିଲା,
ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ଵିଶ୍ଵେଦେଵା ମରୁଦ୍ଗଣାଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ବିଶ୍ୱଦେବ ଓ ମରୁତମାନେ,
ଅଥ ଭଗ୍ନଂ ବଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦାନଵୈର୍ମଧୁସୂଦନଃ
ତାପରେ ଦାନବମାନେ ଦେଇ ସେନାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଉଥିବା ଦେଖି, ମଧୁସୂଦନ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ।
ସ ତୈରାଚ୍ଛାଦିତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶୁଶୁଭେ ଚ ସମଂତତଃ
ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରାଯାଇ, ବିଷ୍ଣୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ଚମକୁଥିଲେ।
ତତଃ ଶାର୍ଙ୍ଗଵିନିର୍ମୁକ୍ତୈଃ ଶରୈଃ କଂକପତତ୍ରିଭିଃ ୬.୩୪.
ତାପରେ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁରୁ ମାଛପାଖ ଲଗା ତୀର ଛାଡ଼ି,
ତତୋ ଦୈତ୍ଯଗଣାଃ ସର୍ଵେ ହନ୍ଯମାନା ସୁରାରିଣା
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନେ, ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଉଥିଲେ,
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦୈତ୍ଯଃ କାଲଖଂଜ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, କାଳଖଞ୍ଜ ନାମକ ଏକ ଦୈତ୍ୟ ଆସିଲେ,
ସ ହତ୍ଵା ପଞ୍ଚଭିର୍ବାଣୈର୍ଵାସୁଦେଵଂ ଶିଲା ଶିତୈଃ
ସେ, ପାଞ୍ଚଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାଥର ମୁଣ୍ଡ ତୀର ଦ୍ୱାରା ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ,
ତତଃ ସୁଦର୍ଶନଂ ଚକ୍ରଂ ତସ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ମାଧଵଃ ।] ପ୍ରମୁମୋଚ ଵଧାର୍ଥାଯ ଜ୍ଵାଲାମାଲାସମାଵୃତମ୍
ତାପରେ ମାଧବ, ତାହା ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ, ଜ୍ୱାଳା ମାଳାରେ ଘେରା ଥିବା ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ,
ସୋଽପି ତଚ୍ଚକ୍ରମାଲୋକ୍ଯ ଵାସୁଦେଵକରାଚ୍ଚ୍ଯୁତମ୍
ସେ ଦୈତ୍ୟ ମଧ୍ୟ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ହାତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଚକ୍ରକୁ ଦେଖିଲେ,
ଅଗ୍ରସଚ୍ଚ ମହାଦୈତ୍ଯସ୍ତିଷ୍ଠତିଷ୍ଠେତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ବଡ଼ ଦୈତ୍ୟ ଏହାକୁ ଧରି, 'ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ!' ବୋଲି କହିଲେ।
ତତଶ୍ଚକ୍ରୀ ସ ଦୈତ୍ଯେନ ଗ୍ରସ୍ତଚକ୍ରେଣ ତାଡିତଃ
ତାପରେ, ଚକ୍ରଧାରୀକୁ, ଚକ୍ରକୁ ଧରିଥିବା ଦୈତ୍ୟ ଆଘାତ କଲେ,
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ରିପୁରାଂତକଃ
ଏହି ସମୟରେ, ରୁଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ପବିତ୍ର ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକ ପ୍ରଭୁ,
ତତଃ ଶୂଲପ୍ରହାରେଣ ତଂ ନିହତ୍ଯ ଦନୋଃ ସୁତମ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଆଘାତରେ, ସେ ଦାନୁର ପୁଅକୁ ମାରିଦେଲେ,
କାଲପ୍ରଭଂ ପ୍ରକାଲଂ ଚ କାଲାସ୍ଯଂ କାଲଵିଗ୍ରହମ୍ ୬.୩୪.
କାଳପ୍ରଭା, ପ୍ରକାଳ, କାଳାସ୍ୟ ଓ କାଳବିଗ୍ରହ,
ତତଃ ପ୍ରଧାନାସ୍ତେ ସର୍ଵେ ଦାନଵା ଅପିଦାରୁଣାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଧାନ ଓ ଭୟଙ୍କର ଦାନବମାନେ,
ତତଃ ଶକ୍ରଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଲବ୍ଧସଂଜ୍ଞୌ ଧୃତାଯୁଧୌ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ, ସ୍ୱଚେତନ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଭଗ୍ନାନ୍ସମୁଦ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦନୋଃ ସୁତାନ୍
ଏହି ସମୟରେ ଦାନୁର ସନ୍ତାନମାନେ ପରାଜିତ ହେଉଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ତେ ହତଭୂଯିଷ୍ଠା ଦାନଵା ବଲଵତ୍ତରାଃ
ତାପରେ, ଅଧିକାଂଶ ଦାନବ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ସେମାନେ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲେ।