ଅଥ ତତ୍ରୈଵ ଚାନୀଯ ଲୋପାମୁଦ୍ରାଂ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ, ସେଠାରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଲୋପାମୁଦ୍ରାଙ୍କୁ ଆଣିଲେ ।
ତଵ ଵାକ୍ଯାନ୍ମଯା ତ୍ଯକ୍ତଃ ସ୍ଵାଶ୍ରମସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଦୀ ଧିତେ
ତୁମ କଥାରେ, ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ବୀ, ମୁଁ ମୋ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ିଛି ।
ତସ୍ମାନ୍ମଦ୍ଵଚନାଦ୍ଭାନୋ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ମଧୌ ସିତେ
ତେଣୁ, ମୋର କଥା ଅନୁସାରେ, ଭାନୁ, ମାଧବ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ—
ପୂଜଯିଷ୍ଯାମି ତଲ୍ଲିଂଗଂ ଵର୍ଷାଂତେ ସ୍ଵଯମେଵ ହି
ମୁଁ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ବର୍ଷ ଶେଷରେ ସ୍ୱୟଂ ପୂଜା କରିବି।
ଯୋଽନ୍ଯୋ ହି ତଦ୍ଦିନେ ଲିଂଗଂ ପୂଜଯିଷ୍ଯତି ମାନଵଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହି ଦିନ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିବେ—
ଚୈତ୍ରଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ସାଂନିଧ୍ଯଂ କୁରୁତେ ସଦା
ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ସେ ସଦା ନିକଟତା ପାଇଥାଏ।
ଏତଦ୍ଵଃ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ଯତ୍ପୃଷ୍ଟୋସ୍ମି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ୬.୩୩.
ମୁଁ ତୁମେ ପଚାରିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ଏଠାରେ କହିଦେଲି, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତ୍ଵଯା ପୁରା ସୁରାର୍ଥାଯ ପ୍ରପୀତଃ ପଯସାଂନିଧିଃ
ପୂର୍ବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଦୁଧ ସମୁଦ୍ର ପିଇଥିଲେ।
ତତ୍ତ୍ଵଂ ସୂତଜ ନୋ ବ୍ରୂହି ଵିସ୍ତରେଣ ମହାମତେ
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସୂତ, ଏହାର ସତ୍ୟ କଥା ଆମକୁ ବିସ୍ତାରରେ କହ।
ସଂଭୂତାଃ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଵୀର୍ଯୋତ୍ସାହପ୍ରଣାଶକାଃ
ତାହାରୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ତତସ୍ତୈଃ ପୀଡିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁନା
ତାପରେ ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ଦେଖିଲେ।
ଏତଦୀଶାନ ଦୈତେଯୈସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ପରିପୀଡିତମ୍ ଅଦ୍ଯୈଵ ତୈଃ ସମଂ ଦେଵ ସମାସାଦ୍ଯ ଧରାତଲମ୍
ହେ ଈଶ୍ୱର, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏହି ତିନି ଲୋକକୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛନ୍ତି; ଆଜି ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ତୁମେ ଭୂମିକୁ ପ୍ରବେଶ କର।
ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସୁରୈଃ ସହ
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏକାସାଥିରେ ହେଲେ।
ଅଥ ତେ ଦାନଵାଃ ସର୍ଵେ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵାନ୍ସ- ମାଗତାନ୍
ତାପରେ ସେଇ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣିଲେ।
ତତୋଽଭଵନ୍ମହାଯୁଦ୍ଧଂ ଦେଵାନାଂ ଦାନଵୈଃ ସହ
ତାପରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଅଥ କାଲପ୍ରଭୋନାମ ଦାନଵୋ ବଲଗର୍ଵିତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ପ୍ରହସନ୍ଵାକ୍ଯଂ ମେଘଗମ୍ଭୀରନିଃସ୍ଵନଃ
ତାପରେ କାଳପ୍ରଭୁ ନାମକ ଏକ ଦାନବ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ, ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନିରେ ହସି ହସି କହିଲେ—
ମୁଂଚ ଵଜ୍ର ସହସ୍ରାକ୍ଷ ପଶ୍ଯାମି ତଵ ପୌରୁଷମ୍ ୬.୩୪.
ହେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ, ତୁମର ବଜ୍ର ଛାଡ଼; ମୁଁ ତୁମର ପ୍ରଭାବ ଦେଖିବି।
ତତଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତସ୍ଯ ଵଜ୍ରଂ ଶତକ୍ରତୁଃ
ତାପରେ କ୍ରୋଧିତ ଶତକ୍ରୁତି ତାଙ୍କୁ ନିଶାନା କରି ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତଃ ଶକ୍ରଂ ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଗଦାଂ ଗୁର୍ଵୀଂ ମୁମୋଚ ସଃ
ତାପରେ ସେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଭାରି ଗଦା ଛାଡ଼ିଲେ।
ତଯା ହତଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଵିସଂଜ୍ଞୋ ରୁଧିରପ୍ଲୁତଃ
ସେଇ ଗଦାରେ ଆଘାତ ପାଇ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ଅସ୍ତଚେତନ ହୋଇ, ରକ୍ତରେ ଭିଜିଗଲେ।
ଅଥ ତଂ ମାତଲିର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସଂଜ୍ଞଂ ଵଲଘାତିନମ୍
ତାପରେ ମାତଳି ଦେଖିଲେ ଯେ, ବଳଘାତିନ ଅଚେତନ ହୋଇ ପଡ଼ିଛନ୍ତି।
ତତଃ ପରାଙ୍ମୁଖୀଭୂତେ ରଥେ ଶକ୍ରସ୍ଯ ସଂଗରେ
ସେଇ ସମୟରେ, ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରଥ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଫେରିଯାଉଥିଲା,
ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ଵିଶ୍ଵେଦେଵା ମରୁଦ୍ଗଣାଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ବିଶ୍ୱଦେବ ଓ ମରୁତମାନେ,
ଅଥ ଭଗ୍ନଂ ବଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦାନଵୈର୍ମଧୁସୂଦନଃ
ତାପରେ ଦାନବମାନେ ଦେଇ ସେନାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଉଥିବା ଦେଖି, ମଧୁସୂଦନ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ।
ସ ତୈରାଚ୍ଛାଦିତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶୁଶୁଭେ ଚ ସମଂତତଃ
ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରାଯାଇ, ବିଷ୍ଣୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ଚମକୁଥିଲେ।
ତତଃ ଶାର୍ଙ୍ଗଵିନିର୍ମୁକ୍ତୈଃ ଶରୈଃ କଂକପତତ୍ରିଭିଃ ୬.୩୪.
ତାପରେ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନୁରୁ ମାଛପାଖ ଲଗା ତୀର ଛାଡ଼ି,
ତତୋ ଦୈତ୍ଯଗଣାଃ ସର୍ଵେ ହନ୍ଯମାନା ସୁରାରିଣା
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନେ, ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେଉଥିଲେ,
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦୈତ୍ଯଃ କାଲଖଂଜ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, କାଳଖଞ୍ଜ ନାମକ ଏକ ଦୈତ୍ୟ ଆସିଲେ,
ସ ହତ୍ଵା ପଞ୍ଚଭିର୍ବାଣୈର୍ଵାସୁଦେଵଂ ଶିଲା ଶିତୈଃ
ସେ, ପାଞ୍ଚଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପାଥର ମୁଣ୍ଡ ତୀର ଦ୍ୱାରା ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ,
ତତଃ ସୁଦର୍ଶନଂ ଚକ୍ରଂ ତସ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ମାଧଵଃ ।] ପ୍ରମୁମୋଚ ଵଧାର୍ଥାଯ ଜ୍ଵାଲାମାଲାସମାଵୃତମ୍
ତାପରେ ମାଧବ, ତାହା ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ, ଜ୍ୱାଳା ମାଳାରେ ଘେରା ଥିବା ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ,