ସ୍ପର୍ଦ୍ଧଯା ଗିରିମୁଖ୍ଯସ୍ଯ ସୁମେରୋର୍ମୁନିସତମ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୁମେରୁ ପର୍ବତର ସହ ଇର୍ଷ୍ୟା ଦ୍ୱାରା—
ସାମାଦ୍ଯୈର୍ଵିଵିଧୋପାଯୈସ୍ତସ୍ମାଦେନଂ ନିଵାରଯ
ସମ୍ମତି ଆଦି ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ସେଉଠିଏ ଅଟକାଇ ଦିଅ ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ଅହଂ ତେ ଵାରଯିଷ୍ଯାମି ଵର୍ଧମାନଂ କୁଲାଚଲମ୍
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ବଢ଼ୁଥିବା ପର୍ବତକୁ ଅଟକାଇ ଦେବି ।
ତତଃ ସ ପ୍ରେଷିତସ୍ତେ ନ ଭାସ୍କରସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଦୀଧିତିଃ
ତୁମେ ଆଦେଶ ଦେଲେ ପରେ, ତୀବ୍ର କିରଣ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ନାହିଁ ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯୋଽପି ଦ୍ରୁତଂ ଗତ୍ଵା ଵିଂଧ୍ଯଂ ପ୍ରୋଵାଚ ସାଦରମ୍
ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଯାଇ, ସମ୍ମାନ ସହିତ ବିନ୍ଧ୍ୟାକୁ କହିଲେ ।
ଦାକ୍ଷିଣାତ୍ଯେଷୁ ତୀର୍ଥେଷୁ ସ୍ନାନେ ଜାତାଦ୍ଯ ମେ ମତିଃ
ଏବେ ମୋ ମନ ଦକ୍ଷିଣ ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଲାଗିଛି ।
ସ ତସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଂଧ୍ଯଃ ପର୍ଵତସତ୍ତମଃ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ବିନ୍ଧ୍ୟା, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପର୍ବତ, ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯୋଽପି ସମାସାଦ୍ଯ ତସ୍ଯାଂତଂ ଦକ୍ଷିଣଂ ଦ୍ଵିଜାଃ ୬.୩୩.
ଏବଂ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ତାହାର ଦକ୍ଷିଣ ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ।
ସ ତଥେତି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ଶାପାଦ୍ଭୀତୋ ନଗୋତ୍ତମଃ
ଶାପର ଭୟରୁ ସେହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ପର୍ବତ ଏହିପରି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ ।
ସୋଽପି ତେନୈଵମାର୍ଗେଣ ନିଵୃତ୍ତିଂ ନ କରୋତି ଚ
ତଥାପି, ସେହି ପଥରେ ଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ସେ ପଛକୁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ ।
ଅଥ ତତ୍ରୈଵ ଚାନୀଯ ଲୋପାମୁଦ୍ରାଂ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ, ସେଠାରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଲୋପାମୁଦ୍ରାଙ୍କୁ ଆଣିଲେ ।
ତଵ ଵାକ୍ଯାନ୍ମଯା ତ୍ଯକ୍ତଃ ସ୍ଵାଶ୍ରମସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଦୀ ଧିତେ
ତୁମ କଥାରେ, ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ବୀ, ମୁଁ ମୋ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ିଛି ।
ତସ୍ମାନ୍ମଦ୍ଵଚନାଦ୍ଭାନୋ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ମଧୌ ସିତେ
ତେଣୁ, ମୋର କଥା ଅନୁସାରେ, ଭାନୁ, ମାଧବ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ—
ପୂଜଯିଷ୍ଯାମି ତଲ୍ଲିଂଗଂ ଵର୍ଷାଂତେ ସ୍ଵଯମେଵ ହି
ମୁଁ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ବର୍ଷ ଶେଷରେ ସ୍ୱୟଂ ପୂଜା କରିବି।
ଯୋଽନ୍ଯୋ ହି ତଦ୍ଦିନେ ଲିଂଗଂ ପୂଜଯିଷ୍ଯତି ମାନଵଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହି ଦିନ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିବେ—
ଚୈତ୍ରଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ସାଂନିଧ୍ଯଂ କୁରୁତେ ସଦା
ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ସେ ସଦା ନିକଟତା ପାଇଥାଏ।
ଏତଦ୍ଵଃ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ଯତ୍ପୃଷ୍ଟୋସ୍ମି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ୬.୩୩.
ମୁଁ ତୁମେ ପଚାରିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ଏଠାରେ କହିଦେଲି, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତ୍ଵଯା ପୁରା ସୁରାର୍ଥାଯ ପ୍ରପୀତଃ ପଯସାଂନିଧିଃ
ପୂର୍ବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଦୁଧ ସମୁଦ୍ର ପିଇଥିଲେ।
ତତ୍ତ୍ଵଂ ସୂତଜ ନୋ ବ୍ରୂହି ଵିସ୍ତରେଣ ମହାମତେ
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସୂତ, ଏହାର ସତ୍ୟ କଥା ଆମକୁ ବିସ୍ତାରରେ କହ।
ସଂଭୂତାଃ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଵୀର୍ଯୋତ୍ସାହପ୍ରଣାଶକାଃ
ତାହାରୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ତତସ୍ତୈଃ ପୀଡିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁନା
ତାପରେ ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ ଦେଖିଲେ।
ଏତଦୀଶାନ ଦୈତେଯୈସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ପରିପୀଡିତମ୍ ଅଦ୍ଯୈଵ ତୈଃ ସମଂ ଦେଵ ସମାସାଦ୍ଯ ଧରାତଲମ୍
ହେ ଈଶ୍ୱର, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏହି ତିନି ଲୋକକୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛନ୍ତି; ଆଜି ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ତୁମେ ଭୂମିକୁ ପ୍ରବେଶ କର।
ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସୁରୈଃ ସହ
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଏକାସାଥିରେ ହେଲେ।
ଅଥ ତେ ଦାନଵାଃ ସର୍ଵେ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵାନ୍ସ- ମାଗତାନ୍
ତାପରେ ସେଇ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣିଲେ।
ତତୋଽଭଵନ୍ମହାଯୁଦ୍ଧଂ ଦେଵାନାଂ ଦାନଵୈଃ ସହ
ତାପରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଅଥ କାଲପ୍ରଭୋନାମ ଦାନଵୋ ବଲଗର୍ଵିତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ପ୍ରହସନ୍ଵାକ୍ଯଂ ମେଘଗମ୍ଭୀରନିଃସ୍ଵନଃ
ତାପରେ କାଳପ୍ରଭୁ ନାମକ ଏକ ଦାନବ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ, ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନିରେ ହସି ହସି କହିଲେ—
ମୁଂଚ ଵଜ୍ର ସହସ୍ରାକ୍ଷ ପଶ୍ଯାମି ତଵ ପୌରୁଷମ୍ ୬.୩୪.
ହେ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ, ତୁମର ବଜ୍ର ଛାଡ଼; ମୁଁ ତୁମର ପ୍ରଭାବ ଦେଖିବି।
ତତଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତସ୍ଯ ଵଜ୍ରଂ ଶତକ୍ରତୁଃ
ତାପରେ କ୍ରୋଧିତ ଶତକ୍ରୁତି ତାଙ୍କୁ ନିଶାନା କରି ବଜ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତଃ ଶକ୍ରଂ ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଗଦାଂ ଗୁର୍ଵୀଂ ମୁମୋଚ ସଃ
ତାପରେ ସେ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଭାରି ଗଦା ଛାଡ଼ିଲେ।
ତଯା ହତଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଵିସଂଜ୍ଞୋ ରୁଧିରପ୍ଲୁତଃ
ସେଇ ଗଦାରେ ଆଘାତ ପାଇ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ଅସ୍ତଚେତନ ହୋଇ, ରକ୍ତରେ ଭିଜିଗଲେ।