ନ ନିଷ୍କ୍ରାମତି ଦୈତ୍ଯଶ୍ଚ ବାଷ୍କଲିସ୍ତ୍ଵଂ ତଥା କୁରୁ
ଦାନବ ବାଷ୍କଳ ମଧ୍ୟ ବାହାରିପାରୁନାହିଁ; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କର।
ମୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵେ ପାଦୁକେ ତତ୍ର କୃତ୍ଵା ଚାଶ୍ମସମୁଦ୍ଭଵେ
ତୁମର ନିଜ ପାଉଁଜୁତି ସେଠାରେ ରଖି, ଉଠିଥିବା ପାଥର ଉପରେ ରଖ।
ଵିନ୍ଯସ୍ତେ ପାଦୁକେ ତସ୍ଯ ରକ୍ଷାର୍ଥଂ ବାଷ୍କଲେଃ ସୁରାଃ
ବାଷ୍କଳଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ପାଉଁଜୁତି ରଖାଯିବାବେଳେ, ଦେବତାମାନେ—
ମତ୍ପାଦୁକାଭରାକ୍ରାଂତୋ ନ ସ ଦୈତ୍ଯଃ ସୁରୋତ୍ତମାଃ
ମୋର ପାଉଁଜୁତିର ଭାର ତଳେ ଦବିଯାଇ, ସେଇ ଦାନବ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ, ଚଳିପାରେନାହିଁ।
ଏତଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରଂ ମଯା କୃତ୍ସ୍ନଂ ପାଦୁକାର୍ଥଂ ଵିନିର୍ମିତମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷା ମୁଁ ପାଉଁଜୁତି ପାଇଁ ତିଆରି କରିଛି।
ଶାସ୍ତ୍ରମାର୍ଗେଣ ଚାନେନ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯଃ ପାଦୁକେ ମମ
ଯେଉଁଠି ମୋର ପାଉଁଜୁତିକୁ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ମାର୍ଗରେ ଭକ୍ତି ସହ କେହି ଅନୁସରଣ କରେ—
ଚୈତ୍ରଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାମହମତ୍ରାର୍ବୁଦେ ସଦା ॥ 7.3.22.
ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ମୁଁ ସଦା ଏଠି ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ରହେ।
ପର୍ଵତୋଽଯଂ ମମାଭୀଷ୍ଟୋ ନ ଚ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ମନୋ ଦଧେ
ଏହି ପର୍ବତ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ; ଏହାକୁ ଛାଡିବାକୁ ମୋର ମନ ହେଲାନି।
ସ୍ତୂଯମାନା ଯଯୌ ସ୍ଵର୍ଗଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ତେ ପାଦୁକେ ଶୁଭେ
ସେ ଶୁଭ ପାଉଁଜୁତି ଛାଡି, ସ୍ତୁତି ପାଇ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ।
ଅଦ୍ଯାପି ସିଦ୍ଧିମାଯାଂତି ଯୋଗିନୋ ଧ୍ଯାନତତ୍ପରାଃ
ଆଜି ମଧ୍ୟ ଧ୍ୟାନରେ ଲାଗିଥିବା ଯୋଗୀମାନେ ଏଠି ସିଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି।
ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵ ପରିପୃଚ୍ଛସି
ତୁମେ ଯେପରି ପଚାରିଥିଲ, ସେଇପରି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ କୁହିଦେଲି।
ଯସ୍ତ୍ଵେତତ୍ପଠତେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଶ୍ଲାଘତେ ଵାଽଥ ଯୋ ନରଃ
ଯେ କେହି ଏହାକୁ ଭକ୍ତି ସହ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ପ୍ରଶଂସା କରେ—ସେଉଁଠି ପୁରୁଷ—
ଯତ୍ଖ୍ଯାତିମଗମତ୍ପୂର୍ଵଂ ସକାଶାଦ୍ଦାଶଵର୍ଗତଃ
ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ଦାସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲା,
ପୁରାଽଽସୀଦ୍ରଜକୋ ନାମ୍ନା ଶମିଲାକ୍ଷୋ ମହୀପତେ
ହେ ରାଜା, ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଶାମିଲାକ୍ଷ ନାମକ ଜଣେ ଧୋବୀ ଥିଲେ।
ଅଥାସୌ ଭଯମାପନ୍ନୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵସ୍ତ୍ରଵିଡଂବନମ୍
ପରେ ସେ ବସ୍ତ୍ର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅପମାନ ବୁଝି, ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଅଥ ତସ୍ଯ ସୁତା ରାଜନ୍ଦାଶକନ୍ଯାସଖୀ ଶୁଭା
ହେ ରାଜା, ସେ ଧୋବୀଙ୍କ ଝିଅ ଦାସୀମାନଙ୍କ ସହଯୋଗିଣୀ ଓ ଶୁଭ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯୈ ନିଵେଦଯାମାସ ଭଯଂ ଵସ୍ତ୍ରସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ସେ ବସ୍ତ୍ର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭୟ ଝିଅକୁ କୁହିଲେ।
ଦାଶକନ୍ଯାପି ଦୁଃଖେନ ତସ୍ଯା ଦୁଃଖସମନ୍ଵିତା
ଦାସୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦେଖି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଧ୍ରୁଵଂ ତେନ କୃତେନୈଵ ନିର୍ଭଯଂ ତେ ଚ ତେ ପିତୁଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ଏହି କାମ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଓ ତୁମ ପିତା ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ।
ଅତ୍ରାସ୍ତି ନିର୍ଝରଂ ସୁଭ୍ରୂରର୍ବୁଦେ ଵରଵର୍ଣିନି
ଏଠାରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରଭୃ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଏକ ଝରଣା ଅଛି।
ଯଚ୍ଚାନ୍ଯଦପି ତତ୍ରୈଵ କ୍ଷିପ୍ଯତେ ସଲିଲେ ଶୁଭେ
ଏଉଁଠି ଶୁଭ ପାଣିରେ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କିଛି ମଧ୍ୟ ପକେଇଦିଆଯାଏ,
ସର୍ଵେଷାମେଵ ଦାଶାନାଂ ତସ୍ଯ ତୋଯସ୍ଯ ମଜ୍ଜନାତ୍ ଜଲେ ପ୍ରକ୍ଷାଲଯେତ୍କ୍ଷିପ୍ରଂ ପ୍ରଯାସ୍ଯଂତି ସୁଶୁକ୍ଲତାମ୍ ॥ 7.3.23.
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦାସମାନଙ୍କ ବସ୍ତ୍ର ପାଣିରେ ଡୁବାଇଲେ, ସେଗୁଡିକ ଶୀଘ୍ର ସଫା ଓ ଧଳା ହୋଇଯାଏ।
ତ୍ଵଯାଽତ୍ର ନ ଭଯଂ କାର୍ଯଂ ଗତ୍ଵା ତାତଂ ନିଵାରଯ
ତୁମେ ଏଠାରେ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ଯାଅ, ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ରୋକ।
ଜନକାଯ ସୁତା ତୂର୍ଣଂ ତତୋଽସୌ ତୁଷ୍ଟିମାପ୍ତଵାନ୍
ଝିଅ ତୁରନ୍ତ ପିତାଙ୍କୁ ସେଥିରେ ସୂଚନା ଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ତୂର୍ଣଂ ସ ନିର୍ଝରଂ ତମୁପାଦ୍ରଵତ୍
ସେ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ତୁରନ୍ତ ସେଇ ଝରଣାକୁ ଗଲେ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୋଯେତିଶୁକ୍ଲତ୍ଵଂ ଗତାନି ବହୁଲାଂ ତତଃ
ସେଠାରେ ପାଣିରେ ଡୁବି ଅନେକ ବସ୍ତ୍ର ଧଳା ହୋଇଗଲା।
ଅଥାସୌ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟସ୍ତାନି ଚାଦାଯ ସତ୍ଵରଃ
ତାପରେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ସେଗୁଡିକୁ ତୁରନ୍ତ ଉଠାଇଲେ।
ତତୋ ଵିସ୍ମଯମାପନ୍ନଃ ସ ରାଜା ତତ୍ର ନିର୍ଝରେ
ତାପରେ, ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ସେଠାରେ ଝରଣାକୁ ଗଲେ।
ସର୍ଵାଣି ଶୁକ୍ଲତାଂ ଯାଂତି ଵିଶିଷ୍ଟାନି ଭଵଂତି ଚ
ସମସ୍ତ ବସ୍ତ୍ର ସେଠାରେ ଧଳା ଓ ଉତ୍ତମ ହୋଇଯାଏ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଂ ସ ତତ୍ରୈଵ ତପସ୍ତେପେ ମହୀପତିଃ
ସେଠାରେ ରାଜ୍ୟ ଛାଡି, ରାଜା ତାହିଁରେ ତପସ୍ୟା କଲେ।