ନାନ୍ଯୋସ୍ତି ଵାରଣେ ଶକ୍ତୋ ଵିଂଧସ୍ଯାସ୍ଯ ହି ତଂ ଵିନା
ଏହି ବିନ୍ଧ୍ୟକୁ ଅଟକାଇବାକୁ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ବ୍ୟତିତ ଆଉ କେହି ସମର୍ଥ ନୁହଁନ୍ତି,
ତତୋ ଦ୍ଵିଜମଯଂ ରୂପଂ ସ କୃତ୍ଵା ତୀକ୍ଷ୍ଣଦୀଧିତିଃ
ତେଣୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ତେଜ ଛାଡ଼ି ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ,
ତତସ୍ତୁ ଵୈଶ୍ଵଦେଵାଂତେ ଵେଦୋଚ୍ଚାରପରାଯଣଃ
ତାପରେ, ବୈଶ୍ୱଦେବ ସମୟରେ, ସେ ବେଦ ପାଠରେ ଲିନ ହେଲେ,
ତତୋଽଗସ୍ତ୍ଯଃ କୃତାନନ୍ଦଃ ସ୍ଵାଗତଂ ତେ ମହାମୁନେ
ତାପରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ: 'ମହାମୁନି, ତୁମକୁ ସ୍ୱାଗତ!'
ତତ୍ତ୍ଵଂ ବ୍ରୂହି ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଦ୍ଦଦାମି ତଵେପ୍ସିତମ୍
ମୁନିମାନ୍ୟ, ଆପଣ ଯାହା ଚାହାନ୍ତି, ମୁଁ ସେହି ସତ୍ୟ କଥା କହନ୍ତୁ—ମୁଁ କଣ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଉଁ ?
ସର୍ଵକାର୍ଯକ୍ଷମଂ ମତ୍ଵା ତ୍ଵାମେକଂ ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ତିନି ଲୋକରେ ସମସ୍ତ କାମ କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକମାତ୍ର ଭାବିଛି ।
ତ୍ଵଯା ପୂର୍ଵଂ ସୁରାର୍ଥାଯ ପ୍ରପୀତଃ ପଯସାଂନିଧିଃ
ପୂର୍ବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆପଣ ଦୁଧର ସମୁଦ୍ର ପିଇଥିଲେ ।
ତସ୍ମାଦ୍ଗତିର୍ଭଵାସ୍ମାକଂ ସାଂପ୍ରତଂ ମୁନିସତ୍ତମ ୬.୩୩.
ସେହିଠାରୁ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବେ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଆମର ଆଶ୍ରୟ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରୁଛୁ ।
ଅର୍ଘ୍ଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦିନେଶାଯ ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ସାଦରମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସେ କହିଲେ ।
ଧନ୍ଯୋଽସ୍ମ୍ଯନୁଗୃହୀତୋସ୍ମି ଯନ୍ମେ ତ୍ଵଂ ଗୃହମାଗତଃ
ଆପଣ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଏହିଥିରେ ମୁଁ ଧନ୍ୟ ଓ କୃପାପ୍ରାପ୍ତ ହେଲି ।
ସ୍ପର୍ଦ୍ଧଯା ଗିରିମୁଖ୍ଯସ୍ଯ ସୁମେରୋର୍ମୁନିସତମ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୁମେରୁ ପର୍ବତର ସହ ଇର୍ଷ୍ୟା ଦ୍ୱାରା—
ସାମାଦ୍ଯୈର୍ଵିଵିଧୋପାଯୈସ୍ତସ୍ମାଦେନଂ ନିଵାରଯ
ସମ୍ମତି ଆଦି ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ସେଉଠିଏ ଅଟକାଇ ଦିଅ ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯ ଉଵାଚ ଅହଂ ତେ ଵାରଯିଷ୍ଯାମି ଵର୍ଧମାନଂ କୁଲାଚଲମ୍
ଅଗସ୍ତ୍ୟ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ବଢ଼ୁଥିବା ପର୍ବତକୁ ଅଟକାଇ ଦେବି ।
ତତଃ ସ ପ୍ରେଷିତସ୍ତେ ନ ଭାସ୍କରସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଦୀଧିତିଃ
ତୁମେ ଆଦେଶ ଦେଲେ ପରେ, ତୀବ୍ର କିରଣ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ନାହିଁ ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯୋଽପି ଦ୍ରୁତଂ ଗତ୍ଵା ଵିଂଧ୍ଯଂ ପ୍ରୋଵାଚ ସାଦରମ୍
ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଯାଇ, ସମ୍ମାନ ସହିତ ବିନ୍ଧ୍ୟାକୁ କହିଲେ ।
ଦାକ୍ଷିଣାତ୍ଯେଷୁ ତୀର୍ଥେଷୁ ସ୍ନାନେ ଜାତାଦ୍ଯ ମେ ମତିଃ
ଏବେ ମୋ ମନ ଦକ୍ଷିଣ ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଲାଗିଛି ।
ସ ତସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଂଧ୍ଯଃ ପର୍ଵତସତ୍ତମଃ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ବିନ୍ଧ୍ୟା, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପର୍ବତ, ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।
ଅଗସ୍ତ୍ଯୋଽପି ସମାସାଦ୍ଯ ତସ୍ଯାଂତଂ ଦକ୍ଷିଣଂ ଦ୍ଵିଜାଃ ୬.୩୩.
ଏବଂ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ତାହାର ଦକ୍ଷିଣ ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ।
ସ ତଥେତି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ଶାପାଦ୍ଭୀତୋ ନଗୋତ୍ତମଃ
ଶାପର ଭୟରୁ ସେହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ପର୍ବତ ଏହିପରି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ ।
ସୋଽପି ତେନୈଵମାର୍ଗେଣ ନିଵୃତ୍ତିଂ ନ କରୋତି ଚ
ତଥାପି, ସେହି ପଥରେ ଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ସେ ପଛକୁ ଫେରିଲେ ନାହିଁ ।
ଅଥ ତତ୍ରୈଵ ଚାନୀଯ ଲୋପାମୁଦ୍ରାଂ ମୁନୀଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ, ସେଠାରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଲୋପାମୁଦ୍ରାଙ୍କୁ ଆଣିଲେ ।
ତଵ ଵାକ୍ଯାନ୍ମଯା ତ୍ଯକ୍ତଃ ସ୍ଵାଶ୍ରମସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଦୀ ଧିତେ
ତୁମ କଥାରେ, ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ବୀ, ମୁଁ ମୋ ଆଶ୍ରମ ଛାଡ଼ିଛି ।
ତସ୍ମାନ୍ମଦ୍ଵଚନାଦ୍ଭାନୋ ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ମଧୌ ସିତେ
ତେଣୁ, ମୋର କଥା ଅନୁସାରେ, ଭାନୁ, ମାଧବ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ—
ପୂଜଯିଷ୍ଯାମି ତଲ୍ଲିଂଗଂ ଵର୍ଷାଂତେ ସ୍ଵଯମେଵ ହି
ମୁଁ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ବର୍ଷ ଶେଷରେ ସ୍ୱୟଂ ପୂଜା କରିବି।
ଯୋଽନ୍ଯୋ ହି ତଦ୍ଦିନେ ଲିଂଗଂ ପୂଜଯିଷ୍ଯତି ମାନଵଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଏହି ଦିନ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିବେ—
ଚୈତ୍ରଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ସାଂନିଧ୍ଯଂ କୁରୁତେ ସଦା
ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ସେ ସଦା ନିକଟତା ପାଇଥାଏ।
ଏତଦ୍ଵଃ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ଯତ୍ପୃଷ୍ଟୋସ୍ମି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ୬.୩୩.
ମୁଁ ତୁମେ ପଚାରିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ଏଠାରେ କହିଦେଲି, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତ୍ଵଯା ପୁରା ସୁରାର୍ଥାଯ ପ୍ରପୀତଃ ପଯସାଂନିଧିଃ
ପୂର୍ବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଦୁଧ ସମୁଦ୍ର ପିଇଥିଲେ।
ତତ୍ତ୍ଵଂ ସୂତଜ ନୋ ବ୍ରୂହି ଵିସ୍ତରେଣ ମହାମତେ
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସୂତ, ଏହାର ସତ୍ୟ କଥା ଆମକୁ ବିସ୍ତାରରେ କହ।
ସଂଭୂତାଃ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ଵୀର୍ଯୋତ୍ସାହପ୍ରଣାଶକାଃ
ତାହାରୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।