ଯସ୍ତାଂ ପଶ୍ଯତି ଚୈତ୍ରସ୍ଯ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ସିତେ ନୃପ
ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖେ, ହେ ରାଜା—
କିଂ ଵ୍ରତୈର୍ନିଯମୈର୍ଵାପି ଦାନୈର୍ଦତ୍ତେ ନରାଧିପ
ବ୍ରତ, ନିୟମ କିମ୍ବା ଦାନ ଦେବାର କଣ ଉପକାର, ହେ ରାଜା—
ତତ୍ରୈଵ ପାଦୁକେ ଦିଵ୍ଯେ ତଯା ନ୍ଯସ୍ତେ ନରାଧିପ ସର୍ଵାନ୍କାମାନଵାପ୍ନୋତି ଇହ ଲୋକେ ପରତ୍ର ଚ
ସେଠାରେ ଦେବୀ ରଖିଥିବା ଦିବ୍ୟ ପାଦୁକା, ହେ ରାଜା, ଏହି ଲୋକରେ ଓ ପରଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
କସ୍ମାଚ୍ଚ କାରଣାଦ୍ବ୍ରୂହି ସର୍ଵଂ ଵିସ୍ତରତୋ ମମ
'କାହିଁକି ଏହିପରି ହେଲା, ସମସ୍ତ କାରଣ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ମୋତେ କହ।'
ପ୍ରାପ୍ନୁଵଂତି ପରାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ଦ୍ଵିଵିଧାଂ ଧର୍ମକାରିଣଃ
ଯେମାନେ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ପାଇଥାନ୍ତି।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ଯଜ୍ଞଦାନାଦିକାଃ କ୍ରିଯାଃ
ସେଇ ସମୟରେ ବଳି, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲା।
ଶୂନ୍ଯାସ୍ତେ ନରକାଃ ସର୍ଵେ ସଂବଭୂଵୁର୍ଯମସ୍ଯ ଯେ 7.3.22.
ଯମଙ୍କର ସମସ୍ତ ନରକ ଖାଲି ହୋଇଗଲା।
ଅଥ ସର୍ଵେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଵାସ୍ତତ୍ର ସମାଗତାଃ
ତାପରେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ଵଯଂ ତେନ କର୍ମଣାତୀଵ ପୀଡିତାଃ
ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ, ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ବହୁତ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛୁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ଦେଵି ପାପ୍ମାନଃ ସିଦ୍ଧିଂ ଯାଂତି ସପୂର୍ଵଜାଃ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ ଆଗରୁ ପାପ କରିଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଯାନ୍ତି।
ନ ନିଷ୍କ୍ରାମତି ଦୈତ୍ଯଶ୍ଚ ବାଷ୍କଲିସ୍ତ୍ଵଂ ତଥା କୁରୁ
ଦାନବ ବାଷ୍କଳ ମଧ୍ୟ ବାହାରିପାରୁନାହିଁ; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କର।
ମୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵେ ପାଦୁକେ ତତ୍ର କୃତ୍ଵା ଚାଶ୍ମସମୁଦ୍ଭଵେ
ତୁମର ନିଜ ପାଉଁଜୁତି ସେଠାରେ ରଖି, ଉଠିଥିବା ପାଥର ଉପରେ ରଖ।
ଵିନ୍ଯସ୍ତେ ପାଦୁକେ ତସ୍ଯ ରକ୍ଷାର୍ଥଂ ବାଷ୍କଲେଃ ସୁରାଃ
ବାଷ୍କଳଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ପାଉଁଜୁତି ରଖାଯିବାବେଳେ, ଦେବତାମାନେ—
ମତ୍ପାଦୁକାଭରାକ୍ରାଂତୋ ନ ସ ଦୈତ୍ଯଃ ସୁରୋତ୍ତମାଃ
ମୋର ପାଉଁଜୁତିର ଭାର ତଳେ ଦବିଯାଇ, ସେଇ ଦାନବ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ, ଚଳିପାରେନାହିଁ।
ଏତଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରଂ ମଯା କୃତ୍ସ୍ନଂ ପାଦୁକାର୍ଥଂ ଵିନିର୍ମିତମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷା ମୁଁ ପାଉଁଜୁତି ପାଇଁ ତିଆରି କରିଛି।
ଶାସ୍ତ୍ରମାର୍ଗେଣ ଚାନେନ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯଃ ପାଦୁକେ ମମ
ଯେଉଁଠି ମୋର ପାଉଁଜୁତିକୁ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ମାର୍ଗରେ ଭକ୍ତି ସହ କେହି ଅନୁସରଣ କରେ—
ଚୈତ୍ରଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାମହମତ୍ରାର୍ବୁଦେ ସଦା ॥ 7.3.22.
ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ମୁଁ ସଦା ଏଠି ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ରହେ।
ପର୍ଵତୋଽଯଂ ମମାଭୀଷ୍ଟୋ ନ ଚ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ମନୋ ଦଧେ
ଏହି ପର୍ବତ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ; ଏହାକୁ ଛାଡିବାକୁ ମୋର ମନ ହେଲାନି।
ସ୍ତୂଯମାନା ଯଯୌ ସ୍ଵର୍ଗଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ତେ ପାଦୁକେ ଶୁଭେ
ସେ ଶୁଭ ପାଉଁଜୁତି ଛାଡି, ସ୍ତୁତି ପାଇ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ।
ଅଦ୍ଯାପି ସିଦ୍ଧିମାଯାଂତି ଯୋଗିନୋ ଧ୍ଯାନତତ୍ପରାଃ
ଆଜି ମଧ୍ୟ ଧ୍ୟାନରେ ଲାଗିଥିବା ଯୋଗୀମାନେ ଏଠି ସିଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି।
ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ଯନ୍ମାଂ ତ୍ଵ ପରିପୃଚ୍ଛସି
ତୁମେ ଯେପରି ପଚାରିଥିଲ, ସେଇପରି ସମସ୍ତ କଥା ମୁଁ କୁହିଦେଲି।
ଯସ୍ତ୍ଵେତତ୍ପଠତେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଶ୍ଲାଘତେ ଵାଽଥ ଯୋ ନରଃ
ଯେ କେହି ଏହାକୁ ଭକ୍ତି ସହ ପଢ଼େ କିମ୍ବା ପ୍ରଶଂସା କରେ—ସେଉଁଠି ପୁରୁଷ—
ଯତ୍ଖ୍ଯାତିମଗମତ୍ପୂର୍ଵଂ ସକାଶାଦ୍ଦାଶଵର୍ଗତଃ
ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ଦାସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲା,
ପୁରାଽଽସୀଦ୍ରଜକୋ ନାମ୍ନା ଶମିଲାକ୍ଷୋ ମହୀପତେ
ହେ ରାଜା, ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଶାମିଲାକ୍ଷ ନାମକ ଜଣେ ଧୋବୀ ଥିଲେ।
ଅଥାସୌ ଭଯମାପନ୍ନୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵସ୍ତ୍ରଵିଡଂବନମ୍
ପରେ ସେ ବସ୍ତ୍ର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅପମାନ ବୁଝି, ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଅଥ ତସ୍ଯ ସୁତା ରାଜନ୍ଦାଶକନ୍ଯାସଖୀ ଶୁଭା
ହେ ରାଜା, ସେ ଧୋବୀଙ୍କ ଝିଅ ଦାସୀମାନଙ୍କ ସହଯୋଗିଣୀ ଓ ଶୁଭ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯୈ ନିଵେଦଯାମାସ ଭଯଂ ଵସ୍ତ୍ରସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ସେ ବସ୍ତ୍ର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଭୟ ଝିଅକୁ କୁହିଲେ।
ଦାଶକନ୍ଯାପି ଦୁଃଖେନ ତସ୍ଯା ଦୁଃଖସମନ୍ଵିତା
ଦାସୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦେଖି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଧ୍ରୁଵଂ ତେନ କୃତେନୈଵ ନିର୍ଭଯଂ ତେ ଚ ତେ ପିତୁଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ଏହି କାମ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଓ ତୁମ ପିତା ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ।
ଅତ୍ରାସ୍ତି ନିର୍ଝରଂ ସୁଭ୍ରୂରର୍ବୁଦେ ଵରଵର୍ଣିନି
ଏଠାରେ, ହେ ସୁନ୍ଦରଭୃ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ଏକ ଝରଣା ଅଛି।