ତସ୍ଯୈଵଂ ଵଦତୋଽପ୍ଯାଶୁ ବଲାତ୍ସ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ସେ ଏପରି କହିଥିବା ବେଳେ ରାଜାକୁ ଜୋରକରି ଧରି ନିଆଯାଇଲା।
ତତଃ ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯାଂତେ ଚଂଡାଲେନ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ତାପରେ ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏକ ଚଣ୍ଡାଳ ଦ୍ୱାରା...
ସ୍ଵାମିଂସ୍ତଵ କୁଲେପ୍ଯେଵଂ ଗୂଥାଶୋଧନକର୍ମକୃତ୍
ମହାଶୟ, ଆପଣଙ୍କ ପରିବାରରେ ଏପରି ଅପବିତ୍ର ଜିନିଷ ସଫା କରିବାର କାମ କରିଛନ୍ତି।
ଅଥ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ସ ପ୍ରାହ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ ଅଧିକାରସ୍ତ୍ଵଯାତ୍ମୀଯସ୍ତଥା କାର୍ଯୋ ଯଥା ପୁରା
ସେ କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ କହିଲେ, 'ତୁମର ଅଧିକାର ନିଜର, ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି କାମ କରୁଥିଲ, ସେପରି କର।'
ତଦାନ୍ଯଦିଵସେ ପ୍ରାପ୍ତେ ସୋଂଽତ୍ଯଜଃ କୋପସଂଯୁତଃ ୬.୩୧.
ପରେ ଅନ୍ୟ ଦିନ ଆସିଲା, ଏହି ଅନ୍ତ୍ୟଜ ରାଗରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ଶସ୍ତ୍ରୋଦ୍ଯତକରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରହାରେକୃତନିଶ୍ଚଯମ୍
ତାଙ୍କର ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ଦେଖି, ସେ ମାରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲେ।
ତତସ୍ତସ୍ଯ ଵିନିଷ୍କ୍ରାଂତେ ଲୋଚନେ ତତ୍କ୍ଷଣାଦ୍ଦ୍ଵିଜାଃ
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଫୁଟିଗଲା, ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ।
ତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନିହତଂ ତେନ ଚଂଡାଲଂ ନିଜକିଂକରମ୍
ସେ ନିଜ ଦାସ ଅନ୍ତ୍ୟଜ ମୃତ ହେବାର ଖବର ଶୁଣିଲେ।
ତତଃ ପୁତ୍ରୈଶ୍ଚ ପୌତ୍ରୈଶ୍ଚ ସହିତୋଽନ୍ଯୈଶ୍ଚ ବନ୍ଧୁଭିଃ
ତାପରେ, ସେ ନିଜ ପୁଅ, ପଉତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ଏକଠା ହେଲେ।
ସୋଽପି ସଂତାଡ୍ଯମାନସ୍ତୁ ପ୍ରହାରୈର୍ଜର୍ଜରୀକୃତଃ
ସେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରହାରରେ ମାରି ମାରି ଅତିକ୍ଷତ ହେଇଗଲେ।
ଅଥ ତେ ଵିସ୍ମିତାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵଶର୍ମପୁରଃସରାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତେ, ଦେବଶର୍ମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ପୃଷ୍ଟଶ୍ଚ କିମିଦଂ କର୍ମ ତଵାଂତ୍ଯଜଜନୋଚିତମ୍ ତତ୍କିଂ ଶାପପରିଭ୍ରଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଂ କଶ୍ଚିଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋତ୍ତମଃ
ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି କାମ କଣ, ଅନ୍ତ୍ୟଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯଥୋଚିତ? କି ତୁମେ କୌଣସି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶାପରେ ପତିତ ହେଇଛ?'
ଯେନୈଵଂ କୁରୁଷେ କର୍ମ ଗର୍ହିତଂ ଚାଂତ୍ଯଜୈରପି ଵିଷ୍ଣୁସେନ ଇତି ଖ୍ଯାତୋ ହୈହଯାନ୍ଵଯସଂଭଵଃ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ, ଯାହା ଅନ୍ତ୍ୟଜମାନେ ମଧ୍ୟ ନିନ୍ଦା କରନ୍ତି? ତୁମେ ହେଉଛ, ହୈହୟ ବଂଶର ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବିଷ୍ଣୁସେନ।
ସୋହମାରାଧନାର୍ଥାଯ ତ୍ଵସ୍ମିନ୍ସ୍ଥାନ ଉପାଗତଃ
ମୁଁ ଏଠାକୁ ପୂଜା ପାଇଁ ଆସିଛି।
କୃତାଂଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ମହୀପତିମ୍॥୬.୩୧.
ହାତ ଜୋଡି ସମ୍ମାନରେ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନାସ୍ତି ମେ କିଞ୍ଚିଦପ୍ରାପ୍ତଂ ତଥାଽସାଧ୍ଯଂ ମହୀପତେ
ମୋ ପାଖରେ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ତ ନାହିଁ, ଏବଂ କିଛି ଅସାଧ୍ୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ରାଜା।
ସୋଽତ୍ର ନାଗହ୍ରଦେ ଶ୍ରାଦ୍ଧେ କୃତେ ମୁକ୍ତିମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଏଠାରେ ନାଗ ଝିଅରେ ଯେଉଁଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।
ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ତାରଣାର୍ଥାଯ ଵିପ୍ରକୃତ୍ଯଂ ସମାଚର
ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପକ୍ଷରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ଦେଵଶର୍ମୋଵାଚ ଏଵଂ କୁରୁ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରାଦ୍ଧେଽହଂ ତେ ପିତୁଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଦେବଶର୍ମା କହିଲେ, 'ଏପରି କର, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ; ମୁଁ ନିଜେ ତୁମ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବି।'
ପ୍ରୋଚୁର୍ନୈତତ୍ପ୍ରଯୁକ୍ତଂ ତେ ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଭୋକ୍ତୁଂ ଵିଗର୍ହିତମ୍
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ତୁମେ କରିଥିବା ଏହି ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଭୋଗ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହା ନିନ୍ଦିତ।'
ତସ୍ମାଦ୍ଯଦି ଭଵାନସ୍ଯ ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ଭୋକ୍ତା ତତଃ ସ୍ଵଯମ୍
ତେଣୁ, ଯଦି ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କର ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଭୋଜନ କରିଛନ୍ତି—
ମଯୈଵାସ୍ଯ ପ୍ରତିଜ୍ଞାତଂ ଭୋକ୍ତୁଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ମହୀପତେଃ
ମୁଁ ଏହି ରାଜାଙ୍କର ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ଭୋଜନ କରିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ରସ୍ତେନୈଵ ସହିତସ୍ତଦା
ଏପରି କହି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ସହିତ ସମୟରେ ଥିଲେ।
ଭୁକ୍ତମାତ୍ରେ ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ଵାଗୁଵାଚାଶରୀରିଣୀ ୬.୩୧.
ସେଠାରେ ଭୋଜନ ହେବା ସହିତ, ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର କହିଲା।
ପ୍ରେତଭାଵାଦ୍ଵିନିର୍ମୁକ୍ତଃ ପୁତ୍ରାହଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରଭାଵତଃ
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛି, ଆପଣଙ୍କର ପୁଅ।
ତତ୍କୃତ୍ଵା ନୃପତିର୍ହୃଷ୍ଟସ୍ତଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମମ୍
ଏହା କରି, ଖୁସି ହୋଇ ରାଜା ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଅସ୍ତି ମାହିଷ୍ମତୀନାମ ନଗରୀ ନର୍ମଦାତଟେ
ନର୍ମଦା ତୀରରେ ମାହିଷ୍ମତୀ ନାମର ଏକ ସହର ଅଛି।
ଅହଂ ଯଚ୍ଛାମି ତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସମସ୍ତଵିଷଯାନ୍ଵିତାମ୍
ମୁଁ ଏହାକୁ ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳ ସହିତ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଉଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ସ୍ଵଂ ଦେଶଂ ହର୍ଷସଂଯୁକ୍ତଃ କୃତକୃତ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଖୁସି ଭରି, ନିଜ କାମ ସାରି, ସେ ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଗଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସୋଽପି ସର୍ଵୈଃ ପରିତ୍ଯକ୍ତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ପୁରଵାସିଭିଃ
ସେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ସହରବାସୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡିଦିଆଯିବା।