ତତସ୍ତସ୍ଯ ସୁତୋଽଭୀଷ୍ଟସ୍ତସ୍ଯୋଦ୍ଦେଶେନ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ତାପରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପୁଅ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ତାଙ୍କର ପ୍ରତିନିଧି ଭାବରେ କରିଥିଲେ।
ଗଂଗାଯାମସ୍ଥିପାତଂ ଚ କୃତ୍ଵା ଶ୍ରାଦ୍ଧାନି ଷୋଡଶ
ସେ ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ଅସ୍ଥି ବିସର୍ଜନ କରି, ଶୋଳ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଅଥ ସ୍ଵପ୍ନାଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପିତା ତସ୍ଯ ସ ଭୂପତିଃ
ତାପରେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ତାଙ୍କର ପିତା, ସେ ରାଜା, ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଦେଲେ।
ସର୍ପମୃତ୍ଯୋଃ ସକାଶାନ୍ମେ ପ୍ରେତତ୍ଵଂ ପୁତ୍ର ସଂସ୍ଥିତମ୍
ପୁଅ, ସାପ ମୃତ୍ୟୁର ପରିଣାମରୁ, ମୁଁ ପ୍ରେତ ରୂପରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ଚମତ୍କାରପୁରଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛ ସତ୍ଵରମ୍ ୬.୩୧.
ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଚମତ୍କାରପୁର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଉ।
ଯେନ ସଂଜାଯତେ ମୋକ୍ଷଃ ପ୍ରେତତ୍ଵା ଦ୍ଦାରୁଣାନ୍ମମ
ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟରେ, ମୋର ଦୁଃଖଦ ପ୍ରେତ ଅବସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଥାଏ।
ପ୍ରେତରୂପସ୍ଯ ଦୁଃଖାର୍ତସ୍ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ସତ୍ଵରଂ ଗତଃ
ପ୍ରେତ ରୂପରେ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଏହି ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ଶ୍ରଦ୍ଧାସମୋପେତଃ ସଂନିଵେଶ୍ଯ ପୁରୋଧସମ୍
ସେ ସ୍ନାନ କରି, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଭରି, ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖରେ ବସାଇଲେ।
ପ୍ରେ ତରୂପେଣ ଦୁଃଖାର୍ତୋ ଵାକ୍ଯମେତଦୁଵାଚ ହ
ପ୍ରେତ ରୂପରେ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ:
ଫଲଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧସ୍ଯ ଚାତ୍ର ତ୍ଵଂ କାରଣଂ ଶୃଣୁ ପୁତ୍ରକ
ପୁଅ, ଏଠାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧର କାରଣ ଓ ଫଳ ଶୁଣ।
କ୍ଷେତ୍ରେଽପି ଗର୍ହିତାଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ଯେଽନ୍ଯତ୍ର ଵ୍ଯଂଗକାଦଯଃ
ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଯେଉଁମାନେ ନିନ୍ଦିତ—ଯଥା ଲଙ୍ଗଡା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧରେ ନିନ୍ଦା କରାଯାଏ।
ତଥାନ୍ଯଦପି ଵିପ୍ରାର୍ହଂ କର୍ମ ଯଜ୍ଞସମୁଦ୍ଭଵମ୍ ପରୋକ୍ଷେ ଵାପି ସଂପୂର୍ଣଂ ଵୃଥା ସଂଜାଯତେ ସ୍ଫୁଟମ୍
ଏହିପରି, ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଯୋଗ୍ୟ ଓ ଯଜ୍ଞରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଯଦି ଗୁପ୍ତ ଭାବେ କିମ୍ବା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କରାଯାଏ, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ ନିଷ୍ଫଳ ହୋଇଯାଏ।
ତସ୍ମାଦସ୍ମାତ୍ପୁରାଦ୍ଵିପ୍ରାନ୍ସମାନୀଯ ତତଃ ପରମ୍
ସେହିପାଇଁ, ଏହି ସହରରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରି, ପରେ—
ଅଥାସୌ ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ସ୍ମରମାଣଃ ପିତୁର୍ଵଚଃ
ତାପରେ ସେ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି, ପିତାଙ୍କର କଥା ମନେ ପକାଇଲେ।
ତତଶ୍ଚାନ୍ଵେଷଯାମାସ ଶ୍ରାଦ୍ଧାର୍ହାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ନୃପଃ ୬.୩୧.
ତାପରେ ରାଜା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଖୋଜିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନ ତତ୍ର ଦୁଃଖିତଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଦରିଦ୍ରୋଽପି ନ ଦୁଃଖିତଃ
ସେଠାରେ କେହି ଦୁଃଖିତ ନଥିଲେ, ଦରିଦ୍ର ମାନେ ମଧ୍ୟ କେହି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁନଥିଲେ।
ସ୍ଥାନେସ୍ଥାନେ ମହାନାଦା ଉତ୍ସଵାଶ୍ଚ ଗୃହେଗୃହେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଧ୍ୱନି ହେଉଥିଲା, ଘରେ ଘରେ ଉତ୍ସବ ପାଳନ ହେଉଥିଲା।
ଶ୍ରୂଯଂତେ ଯାଜ୍ଞିକାନାଂ ଚ ଯଜ୍ଞକର୍ମସମୁଦ୍ଭଵାଃ ନ ମୃତ୍ଯୁଃ କସ୍ଯଚିତ୍ତତ୍ର ପୁରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେଵିତେ
ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା; ସେହି ସହରରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେବା କରୁଥିଲେ, କାହାର ମୃତ୍ୟୁ ହେଉନଥିଲା।
ଯଥର୍ତୁଵର୍ଷୀ ପର୍ଜନ୍ଯଃ ସସ୍ଯାନି ଗୁଣଵନ୍ତି ଚ
ଯେପରି ଋତୁ ଅନୁଯାୟୀ ବର୍ଷା ପଡ଼େ, ସେପରି ଚାଷ ଭଲ ହେଉଥିଲା ଏବଂ ଫସଲ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ହେଉଥିଲା।
ଯଂଯଂ ପ୍ରାର୍ଥଯତେ ଵିପ୍ରଂ ସ ଶ୍ରାଦ୍ଧାର୍ଥଂ ମହୀପତିଃ
ରାଜା ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଥିଲେ,
ଧିଗ୍ଧିକ୍ପାପସମାଚାର କ୍ଷତ୍ରିଯାପସଦାତ୍ମକ
ହେ ଅପବିତ୍ର କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ, ତୁମ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ ଉପରେ ଲଜ୍ଜା! ଦୁଇଥର ଲଜ୍ଜା!
ତସ୍ମାଦ୍ଗଚ୍ଛ ଦ୍ରୁତଂ ଯାଵନ୍ନ କଶ୍ଚିଚ୍ଛପତେ ଦ୍ଵିଜଃ
ତେଣୁ, ଯେଉଁଠି ଆଉ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ନମିଳି, ତାଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାଅ।
ଚମତ୍କାରପୁରାତ୍ତସ୍ମାଦ୍ଵୈଲକ୍ଷ୍ଯଂ ପରମଂ ଗତଃ
ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଦେଖି ସେ ବହୁତ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ।
ଚିନ୍ତଯାମାସ ରାଜେଂଦ୍ର ସ୍ମୃତ୍ଵାଵସ୍ଥାଂ ପିତୁଶ୍ଚ ତାମ୍
ରାଜା ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସେହି ଅବସ୍ଥାକୁ ମନେ ପକାଇ ବିଚାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତତଃ ସ ସଚିଵାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରେଷଯିତ୍ଵା ଗୃହଂ ପ୍ରତି ୬.୩୧.
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଂକୁ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ପଠାଇଲେ।
ସ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନଗରେ ତତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଶଂସିତଵ୍ରତମ୍
ସେ ଜାଣିଲେ ଯେ, ସେହି ସହରରେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଛନ୍ତି।
ଦେଵଶର୍ମାଭିଧାନଂ ତୁ ଶରଣାଗତଵତ୍ସଲମ୍
ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଦେବଶର୍ମା, ଯିଏ ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ବହୁତ ସ୍ନେହ କରୁଥିଲେ।
ତତସ୍ତୁ ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ କୃତ୍ଵାଂତ୍ଯଜମଯଂ ଵପୁଃ
ତାପରେ ସେ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି, ଚଣ୍ଡାଳ ଭଳି ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଅଥ ଯଃ କୁରୁତେ କର୍ମ ତତ୍ର ଵିଷ୍ଠାପ୍ରଶୋଧନମ୍
ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଯିଏ ମଳ ପରିଷ୍କାର କରେ,
କୁତସ୍ତ୍ଵମିହ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ମଦ୍ଵୃତ୍ତେରୁପଘାତକୃତ୍
ତୁମେ କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଲ, ଯିଏ ମୋ ଆଚରଣକୁ ବିରୋଧ କରୁଛ?