ନିଵିଷ୍ଟା ସା ଜଗନ୍ମାତା ଶ୍ରୀମାତା କାମରୂପିଣୀ ତତ୍ରୈଵ ଵସତେ ସାକ୍ଷାନ୍ନୃଣାଂ କାମପ୍ରଦାଯିନୀ
ସେଠାରେ ଜଗତ୍ଜନନୀ, ଶ୍ରୀମୟୀ, ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିବା ଦେବୀ, ସେଠାରେ ବସି ନିଜେ ଲୋକଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଛନ୍ତି।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ
ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନାଽଭୂତ୍ତତୋ ଦେଵୀ ତେଷାଂ ତତ୍ର ନରାଧିପ ଗତ୍ଵା ସ୍ଥାନଂ ସ୍ଵକଂ ସର୍ଵେ ପରିପାଂତୁ ଗତଵ୍ଯଥାଃ
ତାପରେ ଦେବୀ ସେମାନେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ହେ ରାଜା, ଏବଂ କହିଲେ, 'ତମେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତିରେ ରୁହ।'
ଵରଂ ଵରଯ ଦେଵେନ୍ଦ୍ର ବ୍ରୂହି ଯତ୍ତେ ମନୋଗତମ୍
'ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହ, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, କହ।'
ଇନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଯଦି ତୁଷ୍ଟାସି ମେ ଦେଵି ଶାଶ୍ଵତେ ଭକ୍ତିଵତ୍ସଲେ
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: 'ଯଦି ଆପଣ ମୋ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ହେ ଦେବୀ, ସଦା ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ସ୍ନେହଶୀଳି—'
ପ୍ରଶାସ୍ମି ରାଜ୍ଯଂ ଦେଵେଶି ଶାଶ୍ଵତେ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲେ
'ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବୀ, ସଦା ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ସ୍ନେହଶୀଳି, ଏହି ରାଜ୍ୟରେ ଶାଶନ କରିପାରିବି।'
ହରେଣ ନିର୍ମିତଃ ପୂର୍ଵଂ ଯେନ ତିଷ୍ଠତି ନିଶ୍ଚଲଃ 7.3.22.
'ଯାହାକୁ ପୂର୍ବରୁ ହରି ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଅଚଳ ରହିଛି।'
ଅତ୍ର ତ୍ଵାଂ ପୂଜଯିଷ୍ଯାମୋ ଵଯଂ ସର୍ଵେ ସମେତ୍ଯ ଚ
'ଏଠାରେ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବୁ।'
ହୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦେଵ୍ଯାସ୍ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରଭାଵତଃ
ସେ ଦେବୀଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସାପି ତତ୍ର ସ୍ଥିତା ଦେଵୀ ଦେଵାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା
ସେ ଦେବୀ ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ଆଶା କରି ରହିଲେ।
ଯସ୍ତାଂ ପଶ୍ଯତି ଚୈତ୍ରସ୍ଯ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାଂ ସିତେ ନୃପ
ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଦେଖେ, ହେ ରାଜା—
କିଂ ଵ୍ରତୈର୍ନିଯମୈର୍ଵାପି ଦାନୈର୍ଦତ୍ତେ ନରାଧିପ
ବ୍ରତ, ନିୟମ କିମ୍ବା ଦାନ ଦେବାର କଣ ଉପକାର, ହେ ରାଜା—
ତତ୍ରୈଵ ପାଦୁକେ ଦିଵ୍ଯେ ତଯା ନ୍ଯସ୍ତେ ନରାଧିପ ସର୍ଵାନ୍କାମାନଵାପ୍ନୋତି ଇହ ଲୋକେ ପରତ୍ର ଚ
ସେଠାରେ ଦେବୀ ରଖିଥିବା ଦିବ୍ୟ ପାଦୁକା, ହେ ରାଜା, ଏହି ଲୋକରେ ଓ ପରଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
କସ୍ମାଚ୍ଚ କାରଣାଦ୍ବ୍ରୂହି ସର୍ଵଂ ଵିସ୍ତରତୋ ମମ
'କାହିଁକି ଏହିପରି ହେଲା, ସମସ୍ତ କାରଣ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ମୋତେ କହ।'
ପ୍ରାପ୍ନୁଵଂତି ପରାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ଦ୍ଵିଵିଧାଂ ଧର୍ମକାରିଣଃ
ଯେମାନେ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ପାଇଥାନ୍ତି।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ଯଜ୍ଞଦାନାଦିକାଃ କ୍ରିଯାଃ
ସେଇ ସମୟରେ ବଳି, ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲା।
ଶୂନ୍ଯାସ୍ତେ ନରକାଃ ସର୍ଵେ ସଂବଭୂଵୁର୍ଯମସ୍ଯ ଯେ 7.3.22.
ଯମଙ୍କର ସମସ୍ତ ନରକ ଖାଲି ହୋଇଗଲା।
ଅଥ ସର୍ଵେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଵାସ୍ତତ୍ର ସମାଗତାଃ
ତାପରେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
ମର୍ତ୍ଯଲୋକେ ଵଯଂ ତେନ କର୍ମଣାତୀଵ ପୀଡିତାଃ
ମନୁଷ୍ୟ ଲୋକରେ, ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ବହୁତ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛୁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ଦେଵି ପାପ୍ମାନଃ ସିଦ୍ଧିଂ ଯାଂତି ସପୂର୍ଵଜାଃ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ ଆଗରୁ ପାପ କରିଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଯାନ୍ତି।
ନ ନିଷ୍କ୍ରାମତି ଦୈତ୍ଯଶ୍ଚ ବାଷ୍କଲିସ୍ତ୍ଵଂ ତଥା କୁରୁ
ଦାନବ ବାଷ୍କଳ ମଧ୍ୟ ବାହାରିପାରୁନାହିଁ; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କର।
ମୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵେ ପାଦୁକେ ତତ୍ର କୃତ୍ଵା ଚାଶ୍ମସମୁଦ୍ଭଵେ
ତୁମର ନିଜ ପାଉଁଜୁତି ସେଠାରେ ରଖି, ଉଠିଥିବା ପାଥର ଉପରେ ରଖ।
ଵିନ୍ଯସ୍ତେ ପାଦୁକେ ତସ୍ଯ ରକ୍ଷାର୍ଥଂ ବାଷ୍କଲେଃ ସୁରାଃ
ବାଷ୍କଳଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ପାଉଁଜୁତି ରଖାଯିବାବେଳେ, ଦେବତାମାନେ—
ମତ୍ପାଦୁକାଭରାକ୍ରାଂତୋ ନ ସ ଦୈତ୍ଯଃ ସୁରୋତ୍ତମାଃ
ମୋର ପାଉଁଜୁତିର ଭାର ତଳେ ଦବିଯାଇ, ସେଇ ଦାନବ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ, ଚଳିପାରେନାହିଁ।
ଏତଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରଂ ମଯା କୃତ୍ସ୍ନଂ ପାଦୁକାର୍ଥଂ ଵିନିର୍ମିତମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷା ମୁଁ ପାଉଁଜୁତି ପାଇଁ ତିଆରି କରିଛି।
ଶାସ୍ତ୍ରମାର୍ଗେଣ ଚାନେନ ଭକ୍ତ୍ଯା ଯଃ ପାଦୁକେ ମମ
ଯେଉଁଠି ମୋର ପାଉଁଜୁତିକୁ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ମାର୍ଗରେ ଭକ୍ତି ସହ କେହି ଅନୁସରଣ କରେ—
ଚୈତ୍ରଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ଯାମହମତ୍ରାର୍ବୁଦେ ସଦା ॥ 7.3.22.
ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ମୁଁ ସଦା ଏଠି ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତରେ ରହେ।
ପର୍ଵତୋଽଯଂ ମମାଭୀଷ୍ଟୋ ନ ଚ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ମନୋ ଦଧେ
ଏହି ପର୍ବତ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ; ଏହାକୁ ଛାଡିବାକୁ ମୋର ମନ ହେଲାନି।
ସ୍ତୂଯମାନା ଯଯୌ ସ୍ଵର୍ଗଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ତେ ପାଦୁକେ ଶୁଭେ
ସେ ଶୁଭ ପାଉଁଜୁତି ଛାଡି, ସ୍ତୁତି ପାଇ, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ।
ଅଦ୍ଯାପି ସିଦ୍ଧିମାଯାଂତି ଯୋଗିନୋ ଧ୍ଯାନତତ୍ପରାଃ
ଆଜି ମଧ୍ୟ ଧ୍ୟାନରେ ଲାଗିଥିବା ଯୋଗୀମାନେ ଏଠି ସିଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି।