ତତଶ୍ଚିନ୍ତା ପ୍ରପନ୍ନଃ ସ ଗତ୍ଵା ଦେଵପୁରୋହିତମ୍
ତାପରେ ସେ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ି, ଦେବତାଙ୍କ ପୁରୋହିତଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଭଗଵଂଶ୍ଚାନପତ୍ଯସ୍ଯ ଵାର୍ଦ୍ଧକଂ ମେ ସମାଗତମ୍
ହେ ଭଗବନ୍, ମୋତେ ସନ୍ତାନ ନଥିଲେ ମୋର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଆସିଗଲା।
ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଂ ଵ୍ରତଂ ଵାପି ଶାଂତିକଂ ଵା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କିମ୍ବା କୌଣସି ବ୍ରତ, କିମ୍ବା ଶାନ୍ତି ପାଇଁ କୃତ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ, ଏହି ସବୁ କରିପାରିବେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ବୃହସ୍ପତିଶ୍ଚିରଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସିଦ୍ଧଂ ପ୍ରାହ ତତଃ ପରମ୍
ବୃହସ୍ପତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରି, ପରେ ସଫଳ ଫଳ କଥା କହିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ସତ୍ପୁତ୍ରଂ ଵଂଶୋଦ୍ଧାରକ୍ଷମଂ ଶୁଭମ୍
ତାପରେ ତୁମେ ଏମିତି ଏକ ନିର୍ମଳ ପୁଅ ପାଇବେ, ଯିଏ ବଂଶକୁ ଅଗ୍ରସର କରିପାରିବ।
ତତସ୍ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରମାସାଦ୍ଯ ସ ସିଦ୍ଧଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ସେ ତିର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦୃଢ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସଫଳ ହେଲେ।
ତତଶ୍ଚାରାଧଯାମାସ ଦିଵାନକ୍ତମତଂଦ୍ରିତଃ
ତାପରେ ସେ ଦିନ ଓ ରାତି ଅକ୍ଲାନ୍ତ ଭାବେ ପୂଜା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଚାଂଦ୍ରାଯଣୈସ୍ତଥା କୃଚ୍ଛ୍ରୈଃ ପାରାକୈର୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ ୬.୩୦.
ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ, କୃଚ୍ଛ୍ର ଓ ପାରାକ ନାମକ କଠିନ ଉପବାସ କରିଥିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଭ୍ଯାଂ ତସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଏଭଳି ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ମହେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ହଂସାଦ୍ଯ ତଵ ତୁଷ୍ଟୋଽହଂ ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରାର୍ଥଯ ଵାଂଛିତମ୍
ହଂସ, ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ; ଏହିଠାରେ ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ମୋତେ ଅନୁଗ୍ରହ କର।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଦେହି ମେ ପୁତ୍ରାନ୍ଵଂଶୋଦ୍ଧାରକ୍ଷ ମାନ୍ଵିଭୋ
ତେଣୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ବଂଶକୁ ଅଗ୍ରସର କରିପାରିବା ପୁଅ ଦିଅ।
ତ୍ଵଯା ଚୈଵ ସଦା ଲିଂଗେ ସ୍ଥେଯମତ୍ର ସୁରୋତ୍ତମ
ଏଠାରେ ସଦା ତୁମେ ଲିଙ୍ଗକୁ ବିସ୍ଥାପିତ କରି ରଖିବା ଦରକାର, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ।
ଯୋ ମାମତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ମର୍ତ୍ଯଃ ପୂଜଯିଷ୍ଯତି ଭକ୍ତିତଃ
ଏଠାରେ ଯେ କେହି ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ପୂଜା କରିବେ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଏଠାରେ ବିରାଜିତ।
ଯୋ ମେ ଲିଂଗସ୍ଯ ଯାମ୍ଯାଶାଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ମଂତ୍ରଂ ଜପିଷ୍ଯତି
ଯେ କେହି ମୋ ଲିଙ୍ଗର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଦଢ଼ି ଥାଇ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିବେ,
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାଦେଵସ୍ତତଶ୍ଚାଦର୍ଶନଂ ଗତଃ
ଏପରି କହି ମହାଦେବ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉନଥିଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ତଲ୍ଲିଂଗଂ ଯତ୍ନତୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
ତେଣୁ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଯତ୍ନରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଷଡକ୍ଷରେଣ ମନ୍ତ୍ରେଣ କୀର୍ତନୀଯଂ ଚ ଶକ୍ତିତଃ ୬.୩୦.
ଷଡ଼ଅକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯେତେ ସମ୍ଭବ, ସେପରି ଗୀତ ଗାଇବା ଉଚିତ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରୋତ୍ପତ୍ତିଵୃତ୍ତାନ୍ତଵର୍ଣନଂନାମ ତ୍ରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡର ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ର ମାହାତ୍ମ୍ୟରେ 'ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା' ନାମକ ତିରିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଯତ୍ର ସ୍ନାତସ୍ଯ ସର୍ପାଣାଂ ନ ଭଯଂ ଜାଯତେ କ୍ଵଚିତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ସର୍ପମାନଙ୍କ ଭୟ କେବେ ହୁଏ ନାହିଁ,
ତତ୍ର ଶ୍ରାଵଣପଞ୍ଚମ୍ଯାଂ ଯୋ ନରଃ ସ୍ନାନମାଚରେତ୍
ସେଠାରେ ଯେଉଁ ମଣିଷ ଶ୍ରାବଣ ମାସର ପଞ୍ଚମୀ ତାରିଖରେ ସ୍ନାନ କରେ,
ତତ୍ର ପୂର୍ଵଂ ତପସ୍ତପ୍ତଂ ମାତୁଃ ଶାପପ୍ରପୀଡିତୈଃ
ସେଠାରେ ପୁରୁଣା କାଳରେ ମାଆଙ୍କର ଶାପରେ ପୀଡିତ ଲୋକମାନେ କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
କମ୍ବଲାଶ୍ଵତରୌ ନାଗୌ ତଥା ଖ୍ଯାତୌ ଧରାତଲେ
କମ୍ବଳ ଓ ଅଶ୍ୱତର ନାମକ ଦୁଇଟି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ସାପ ଭୂମିରେ ଜଣାଶୁଣା ହେଉଥିଲେ।
ଅନଂତୋ ଵାସୁକିଶ୍ଚୈଵ ତକ୍ଷକଶ୍ଚ ମହାଵଲଃ
ଅନନ୍ତ, ବାସୁକି ଓ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତକ୍ଷକ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଐରାଵତସ୍ତଥା ଶଂଖଃ ପୁଣ୍ଡରୀକୋ ମହାଵିଷଃ
ଏହିପରି ଏଇରାବତ, ଶଂଖ, ପୁଣ୍ଡରୀକ ଓ ମହାବିଷ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଏତେଷାଂ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାଶ୍ଚ ତେଷାମପି ଵିଭୂତିଭିଃ
ଏମାନଙ୍କର ପୁଅ-ନାତିମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ-ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ ଥିଲେ।
ଅଥ ତେ କୁଟିଲା ଦୁଷ୍ଟା ଭକ୍ଷଯଂତି ସଦା ଜନାନ୍
ପରେ ସେଇ କୁଟିଳ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ସାପମାନେ ସବୁବେଳେ ଲୋକମାନେ ଖାଉଥିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଜା ଇମାଃ ସର୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶରଣଂ ଗତାଃ
ଏହିଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଯାଵନ୍ନ ଶୂନ୍ଯତାଂ ଯାତି ସକଲଂ ଵସୁଧାତଲମ୍ ୬.୩୧.
ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଶୂନ୍ୟ ହେବା ପୂର୍ବରୁ,
ଅଥ ତାନବ୍ରଵୀଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ଶେଷାଦ୍ଯାନ୍ନଵନାଯକାନ୍
ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା ଶେଷ ଆଦି ସାପମାନଙ୍କ ନେତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅଥ ତେଷାଂ ବହୁତ୍ଵାଚ୍ଚ ନୈଵ ରକ୍ଷା ପ୍ରଜାଯତେ
କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ବହୁତ ଥିବାରୁ ସୁରକ୍ଷା ସମ୍ଭବ ହେଉନଥିଲା।