ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାତ୍ମା ସ ପଶ୍ଯତୋ ମମ ସୂତଜ
ଏଭଳି କହି, ସେ ମହାତ୍ମା, ମୋ ଦେଖିବା ସମୟରେ, ହେ ସାରଥିପୁତ୍ର—
ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ଗୀଯମାନସ୍ତୁ ସ୍ତୂଯମାନଶ୍ଚ କିନ୍ନରୈଃ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, କିନ୍ନରମାନେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ଗତେ ତଦା ସ୍ଵର୍ଗଂ ଦୁଃଖଂ ମେ ସମୁପସ୍ଥିତମ୍
ସେ ଯିବା ପରେ, ସେଇ ସମୟରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ମୋର ଦୁଃଖ ଆସିଗଲା।
ତତୋଽହଂ କୃତଵାଂସ୍ତତ୍ର ଵିପ୍ରଲାପାନନେକଶଃ
ତାପରେ ମୁଁ ସେଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖର କଥା କହିଲି।
ଅହୋ ମଯା ନୃଶଂସେନ ବହଵଃ ପ୍ରାଣିନୋ ହତାଃ
ହାୟ, ମୋର ନିର୍ଦୟତା ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମୁଁ ମାରିଦେଇଛି।
ସୋଽହଂ ହିଂସାଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଚରିଷ୍ଯାମି ମହତ୍ତପଃ
ଏହିପରି, ମୁଁ ହିଂସାକୁ ଛାଡ଼ି, ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରିବି।
ଯତ୍କିଂଚିତ୍ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ପ୍ରାର୍ଥଯଂତି ନରାଃ ସୁଖମ୍
ତିନି ଲୋକରେ ଲୋକେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତେ ଯେଉଁ ସୁଖ ଆଶା କରନ୍ତି,
ଅଧୁନୈକୋଽହମେକାହମେକୈକସ୍ମିନ୍ଵନସ୍ପତୌ
ଏବେ ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗଛ ତଳେ ଏକା ଏବଂ ସେଠି ମାତ୍ର ମୁଁ ଅଛି।
ପାଂସୁନା ସମଵଚ୍ଛନ୍ନଃ ଶୂନ୍ଯାଗାରପ୍ରତିଶ୍ରଯଃ ୬.୨୯.
ଧୂଳିରେ ଢାକାଯାଇ, ଶୂନ୍ୟ ଘରରେ ଶରଣ ନେଉଛି।
ଏଵଂ ଵିଲପ୍ଯ ଯତ୍ନେନ ମଯା ସୂତକୁଲୋଦ୍ଵହ
ଏଭଳି କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି, ଚେଷ୍ଟା କରି ମୁଁ, ହେ ସୂତମଧ୍ୟମ,
ଷଡକ୍ଷରସ୍ଯ ମଂତ୍ରସ୍ଯ ଅଯୁତଂ ପ୍ରଜପାମ୍ଯହମ୍
ଛଅ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ରକୁ ଦଶ ହଜାର ବେଳେ ମୁଁ ଜପ କରେ।
ତତ୍ପ୍ରଭାଵେନ ମେ ସ୍ଥୈର୍ଯଂ ସଂଜାତଂ ଯୌଵନୋଦ୍ଭଵମ୍
ସେହି ଶକ୍ତିରେ, ମୋ ମନ ଦୃଢ଼ ହେଲା ଏବଂ ଯୁବାବସ୍ଥା ଆସିଗଲା।
ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଂ ପ୍ରଯାସ୍ଯାମି ଦ୍ଵାପରାଂତେ ହ୍ଯଵସ୍ଥିତେ
ଦ୍ୱାପର ଶେଷରେ, ମୁଁ ସିଦ୍ଧମାନ୍ୟଙ୍କ ଠାରେ ଯିବି।
ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ମଯା ସୂତଜ ମୋକ୍ଷଦମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ କଥା, ହେ ସୂତପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ଏହା ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଯଶ୍ଚୈତଚ୍ଛୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ସମ୍ଯକ୍ଛ୍ରଦ୍ଧାସମନ୍ଵିତଃ
ଯେଉଁଠି ଏହି କଥାକୁ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଶୁଣନ୍ତି,
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ହି ମହାଭାଗ ମନ୍ତ୍ରମେନଂ ସଦା ଜପ
ତେଣୁ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସଦା ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ଜପ କର।
ସୂତ ଉଵାଚ ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତଂ ମଯା ପୂର୍ଵଂ ସକାଶାତ୍ତସ୍ଯ ସଦ୍ଗୁରୋଃ
ସୂତ କହିଲେ: ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ସେ ସତ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିଥିଲି।
ଧନ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଯମାଯୁଷ୍ଯଂ ଶତ୍ରୁପକ୍ଷକ୍ଷଯାଵହମ୍
ଏହା ଧନ୍ୟତା, ଖ୍ୟାତି, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପକ୍ଷକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ସମାଚକ୍ଷ୍ଵ ଵିସ୍ତରାତ୍ସୂତନନ୍ଦନ
ଏହି ସମସ୍ତ କଥାକୁ ଏବେ ମୋତେ ବିସ୍ତୃତରେ କୁହ, ହେ ସୂତନନ୍ଦନ।
ଅନପତ୍ଯତଯା ତସ୍ଯ କାଲଶ୍ଚକ୍ରାମ ଭୂରିଶଃ
ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ନଥିବାରୁ, ବହୁ ଦିନ ସମୟ ଚାଲିଗଲା।
ତତଶ୍ଚିନ୍ତା ପ୍ରପନ୍ନଃ ସ ଗତ୍ଵା ଦେଵପୁରୋହିତମ୍
ତାପରେ ସେ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ି, ଦେବତାଙ୍କ ପୁରୋହିତଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଭଗଵଂଶ୍ଚାନପତ୍ଯସ୍ଯ ଵାର୍ଦ୍ଧକଂ ମେ ସମାଗତମ୍
ହେ ଭଗବନ୍, ମୋତେ ସନ୍ତାନ ନଥିଲେ ମୋର ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଆସିଗଲା।
ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାଂ ଵ୍ରତଂ ଵାପି ଶାଂତିକଂ ଵା ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କିମ୍ବା କୌଣସି ବ୍ରତ, କିମ୍ବା ଶାନ୍ତି ପାଇଁ କୃତ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ, ଏହି ସବୁ କରିପାରିବେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ବୃହସ୍ପତିଶ୍ଚିରଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସିଦ୍ଧଂ ପ୍ରାହ ତତଃ ପରମ୍
ବୃହସ୍ପତି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରି, ପରେ ସଫଳ ଫଳ କଥା କହିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ସତ୍ପୁତ୍ରଂ ଵଂଶୋଦ୍ଧାରକ୍ଷମଂ ଶୁଭମ୍
ତାପରେ ତୁମେ ଏମିତି ଏକ ନିର୍ମଳ ପୁଅ ପାଇବେ, ଯିଏ ବଂଶକୁ ଅଗ୍ରସର କରିପାରିବ।
ତତସ୍ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରମାସାଦ୍ଯ ସ ସିଦ୍ଧଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ସେ ତିର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦୃଢ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସଫଳ ହେଲେ।
ତତଶ୍ଚାରାଧଯାମାସ ଦିଵାନକ୍ତମତଂଦ୍ରିତଃ
ତାପରେ ସେ ଦିନ ଓ ରାତି ଅକ୍ଲାନ୍ତ ଭାବେ ପୂଜା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଚାଂଦ୍ରାଯଣୈସ୍ତଥା କୃଚ୍ଛ୍ରୈଃ ପାରାକୈର୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ ୬.୩୦.
ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ, କୃଚ୍ଛ୍ର ଓ ପାରାକ ନାମକ କଠିନ ଉପବାସ କରିଥିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଭ୍ଯାଂ ତସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଏଭଳି ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ମହେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ହଂସାଦ୍ଯ ତଵ ତୁଷ୍ଟୋଽହଂ ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରାର୍ଥଯ ଵାଂଛିତମ୍
ହଂସ, ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ; ଏହିଠାରେ ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ମୋତେ ଅନୁଗ୍ରହ କର।