ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ମାଂ ହୃଷ୍ଟଃ ସ ନରଃ ପ୍ରଶ୍ରଯାନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ସେ ପୁରୁଷ, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ନମ୍ରତା ସହିତ ମୋତେ କହିଲେ:
ଅହମାସଂ ପୁରା ଵିପ୍ର ଚମତ୍କାରପୁରୋତ୍ତମେ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ପୂର୍ବେ ଚମତ୍କାରପୁର ନାମକ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲି।
କସ୍ଯଚିତ୍ତ୍ଵଥ କାଲସ୍ଯ ତତ୍ର ଯାତ୍ରା ଵ୍ଯଜାଯତ
କିଛି ସମୟ ପରେ, ସେଠାରେ ଏକ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଅଥ ତତ୍ର ସମାଯାତା ମୁନଯଃ ସଂଶିତଵ୍ରତାଃ
ତାପରେ, ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା କିଛି ତପସ୍ବୀ ଏଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଶୈଵାଃ ପାଶୁପତାଶ୍ଚୈଵ ତଥା କାପାଲିକାଶ୍ଚ ଯେ ୬.୨୯.
ସେମାନେ ଶିବଭକ୍ତ, ପାଶୁପତ ଓ କାପାଳିକ ଥିଲେ।
ଏକାହାରା ନିରାହାରା ଵାଯୁଭକ୍ଷାସ୍ତଥାପରେ
କେହି ଦିନକୁ ଗୋଟେଥର ଖାଉଥିଲେ, କେହି କିଛି ଖାଉନଥିଲେ, ଆଉ କେହି କେବଳ ପବନ ଖାଇ ରହୁଥିଲେ।
ତେଽଭିଵନ୍ଦ୍ଯ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଦେଵଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ସେମାନେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଦେବଦେବ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ରାଜର୍ଷୀଣାଂ ପୁରାଣାନାଂ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଚ ହର୍ଷିତାଃ
ପୁରୁଣା ରାଜାଋଷି ଓ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହେଲେ।
ଏଵଂ ମହୋତ୍ସଵେ ତତ୍ର ଵର୍ତମାନେ ମହୋଦଯେ
ଏଭଳି ମହାଉତ୍ସବ ଓ ସମୃଦ୍ଧିର ମଧ୍ୟରେ ସେଠାରେ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେଉଥିଲା।
ଶିଵଦର୍ଶନଵିଦ୍ଵେଷୀ ତମସା ସଂଵୃତାଶଯଃ
ଏଠି ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ହୃଦୟ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଥିଲା ଓ ଶିବଙ୍କ ଦର୍ଶନକୁ ଦ୍ୱେଷ କରୁଥିଲେ।
ଜଲସର୍ପଂ ସମାଦାଯ ସୁଦୀର୍ଘଂ ଭୀଷଣାକୃତିମ୍
ସେ ଏକ ଦୀର୍ଘ ଓ ଭୟଙ୍କର ଜଳସର୍ପ ଧରିନେଲେ।
ତତଶ୍ଚ କ୍ଷିପ୍ତଵାଂସ୍ତତ୍ର ମହାଜନସମାଗମେ
ତାପରେ ସେ ଏହାକୁ ବଡ଼ ଲୋକମାନେ ଥିବା ଭିଡ଼ରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତତ୍ରାସୀତ୍ତାପସୋ ନାମ୍ନା ସୁପ୍ରଭଃ ଶଂସିତଵ୍ରତଃ ୬.୨୯.
ସେଠାରେ ସୁପ୍ରଭ ନାମକ ଏକ ତପସ୍ବୀ ଥିଲେ, ଯିଏ ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ନିଷ୍କଂପାଂ ସୁଦୃଢାମୃଜ୍ଵୀଂ ନାତିସ୍ତବ୍ଧାଂ ନ କୁଂଚିତାମ୍
ସେ ଅଡ଼ିଗ, ଦୃଢ଼, ସିଧା, ଅତିରିକ୍ତ କଠୋର ନୁହଁନ୍ତି, ନାହିଁ ଅତିକୁଞ୍ଚିତ।
ସଂପଶ୍ଯନ୍ନାସିକାଗ୍ରଂ ସ୍ଵଂ ଦିଶଶ୍ଚାନଵଲୋକଯନ୍
ସେ ନିଜ ନାକର ଟିପ୍ ପାଇଁ ଦୃଷ୍ଟି ରଖିଥିଲେ, ଏବଂ କୌଣସି ଦିଗକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ।
ଆଵର୍ତପଂକଜାଂତଃସ୍ଥମଷ୍ଟପତ୍ର ମଧୋମୁଖମ୍
ପଦ୍ମର ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ, ଆଠଟି ପାତ୍ରା ଥିବା କେନ୍ଦ୍ରକୁ ତଳକୁ ମୁହଁ କରି ରହିଲେ।
ପଶ୍ଯନ୍ପଦ୍ମାସନସ୍ଥଂ ଚ ଵୈଦନାଥଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିବା ବୈଦ୍ୟନାଥ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅନିଂଦ୍ଯଂ ଚାପ୍ଯଭେଦ୍ଯଂ ଚ ଜରାମରଣଵର୍ଜିତମ୍
ଯିଏ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଏବଂ ଅଜୟ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ।
ଅଂଗୁଷ୍ଠତର୍ଜନୀଯୋଗଂ କୃତ୍ଵା ହୃଦଯସଂଗତମ୍
ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ତରଜନୀକୁ ଏକସାଥି ମିଶାଇ, ହୃଦୟ ସମ୍ମିଳିତ କଲେ।
ଵେଷ୍ଟଯାମାସ ଭୋଗେନ ନିଶ୍ଚଲସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ସେ ନିସ୍ଚଳ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ନିଜ ଚକ୍ରବାଳିରେ ଘେରି ରଖିଲେ।
ଶ୍ରୀଵର୍ଧନଇତିଖ୍ଯାତୋ ନାନାଶାସ୍ତ୍ରକୃତଶ୍ରମଃ ୬.୨୯.
ଯିଏ ଶ୍ରୀବର୍ଧନ ନାମରେ ପରିଚିତ, ବହୁ ଶାସ୍ତ୍ର ପଢି ପଢି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ନାତିଦୂରସ୍ଥିତଂ ମାଂ ଚ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତ୍କର୍ମକାରିଣମ୍
ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା ବୋଲି, ଦୂରେ ନୁହେଁ ବସିଥିବା ମୋତେ ଚିହ୍ନିଲେ।
ସ୍ଫୁରତାଧରଯୁଗ୍ମେନ ବାଷ୍ପଗଦ୍ଗଦଯା ଗିରା
କମ୍ପିଥିବା ଓଠ ଏବଂ କାନ୍ଦିକି କଣ୍ଠରେ ଅଟକିଯାଇଥିବା କଥା ସହ।
ନିର୍ଵିକଲ୍ପେନ ଚିତ୍ତେନ ଯଦି ଧ୍ଯାତୋ ମହେଶ୍ଵରଃ ଈଦୃକ୍କାଯୋ ଭଵତ୍ଵାଶୁ ଗୁରୁର୍ମେ ଯେନ ଧର୍ଷିତଃ
ଯଦି ଅବିଚଳ ମନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ, ତେବେ ଯେ ଦେହ ଦ୍ୱାରା ମୋ ଗୁରୁ ଅପମାନିତ ହେଲେ, ସେହି ଦେହ ଶୀଘ୍ର ମୋର ହେଉ।
ଅଥାହଂ ସର୍ପତାଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ଦାରୁଣାମ୍
ତାହାପରେ, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ସର୍ପ ଆକାର ଧାରଣ କଲି।
ଅଥ ଗତ୍ଵା ସମାଧେଃ ସ ପର୍ଯଂତଂ ସଂଯତୋ ମୁନିଃ
ତାପରେ ସଂୟମୀ ମୁନି ସମାଧିର ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଥ ସର୍ପାକୃତିଂ ମାଂ ଚ ଦୁଃଖେନ ମହତାନ୍ଵିତମ୍ ତଟସ୍ଥଂ ଭଯସଂତ୍ରସ୍ତଂ ତଥା ସର୍ଵଜନଂ ତଦା
ତାପରେ, ସର୍ପ ଆକାରରେ ମୋତେ, ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ଦେଖି, ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦଢ଼ିଥିବା ଏବଂ ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଭୟଭୀତ ହେଇଥିଲେ।
ଶପତା ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଦୀନଂ ନୈଷ ଧର୍ମସ୍ତପସ୍ଵିନାମ୍
ଦୁଃଖିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ, 'ଏହା ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କର ଧର୍ମ ନୁହେଁ'।
ସମୋ ମାନେଽପମାନେ ଚ ସମଲୋଷ୍ଟାଶ୍ମକାଂଚନଃ
ସେ ମାନ-ଅପମାନରେ ସମ, ମାଟି, ପାଥର ଓ ସୁନାକୁ ଏକରୂପ ଦେଖନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦଜାନତା ଵତ୍ସ ଶପ୍ତୋଽଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତ୍ଵଯା ୬.୨୯.
ସେଠାରୁ, ଓ ପୁଅ, ତୁମେ ଜାଣିନଥିବାରୁ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇଛ।