ନ ତାଂ ଜାନାମି ତାଂଶ୍ଚୈଵ ଗତ୍ଵା ବ୍ରୂହି ମମାଜ୍ଞଯା
ମୁଁ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନେ ନାହିଁ; ତୁମେ ଯାଇ ମୋ ଆଦେଶରେ ଏହି କଥା କହ।
ନ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯସ୍ଵହଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି କଥଂଚନ ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାଦ୍ଦୂତ ନ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରାଣୈର୍ଵିଯୋଜଯେ
ମୁଁ କେହିପରିସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ ତୁମମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ଦେବିନାହିଁ; ତଥାପି, ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ତୁମର ପ୍ରାଣ ନେବିନାହିଁ, ଦୂତ।
ଶ୍ରୀମାତାଂ ଯଦି ମେ ଦୂତ ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯସି ଚେତ୍ତତଃ
ଦୂତ, ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ମୋ ପ୍ରଣମ୍ୟ ମାଆଁକୁ ଦେଖାଇପାରିବ, ତେବେ—
ଅହଂ ତ୍ଵଯା ସମଂ ତତ୍ର ଯାସ୍ଯେ ଯତ୍ର ସ୍ଥିତା ଚ ସା
ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ସେଠାକୁ ଯିବି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଅଛନ୍ତି।
ଅର୍ବୁଦଂ ପ୍ରଯଯୌ ତୂର୍ଣଂ ରୋଷେଣ ମହତା ଵୃତଃ
ଅର୍ବୁଦ ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବାଷ୍କଲିମାଯାଂତଂ ଦେଵାଃ ଶକ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ବାଷ୍କଳି ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା—
ଭଯେନ ମହତାଵିଷ୍ଟା ଦିଶୋ ଭେଜୁଃ ସମଂତତଃ 7.3.22.
ବଡ଼ ଭୟରେ ପଡ଼ି, ସମସ୍ତେ ସବୁ ଦିଗକୁ ଛିଟିଯାଇଲେ।
ଶ୍ରୀମାତା ତିଷ୍ଠତେ ଯତ୍ର ପର୍ଵତେର୍ବୁଦସଂଜ୍ଞକେ
ମୋ ପ୍ରଣମ୍ୟ ମାଆଁ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠା ଅର୍ବୁଦ ନାମକ ପାହାଡ଼।
ଭାର୍ଯା ମେ ଭଵ ସୁଶ୍ରୋଣି ଅହଂ ତେ ଵଶଗଃ ସଦା
ସୁନ୍ଦର କଟିଅଳି, ତୁମେ ମୋର ଜୀବନ ସାଥୀ ହେଉ; ମୁଁ ସଦା ତୁମ ଅଧୀନ ରହିବି।
ଭଵିଷ୍ଯତି ହି ମେ ରାଜ୍ଯଂ ସର୍ଵଂ ଵଶଗତଂ ତଵ
ମୋର ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ଅଧୀନରେ ରହିବ।
କିମିଂଦ୍ରେଣାଲ୍ପଵୀର୍ଯେଣ କିମନ୍ଯୈଶ୍ଚ ଵରାନନେ
ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ କଣ କାମର? ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ।
ତସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଯଥାଵାକ୍ଯଂ ତେନୋକ୍ତଂ ଚ ମହୀପତେ
ରାଜା, ସେ ତାଙ୍କୁ ଯେପରି କହିଥିଲେ, ସମସ୍ତ କଥା ଏହିପରି କହିଲେ।
ତତଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ମିତଂ କୃତ୍ଵା ଚିଂତଯାମାସ ଭାମିନୀ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା ମହିଳା ହସିଲେ ଏବଂ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
କଥମସ୍ଯ ମଯା କାର୍ଯୋ ନିଗ୍ରହୋ ଦେଵତାକୃତେ ତାଵତ୍ତତ୍ରାଗତଃ ଶୀଘ୍ରଂ ସ କାମେନ ପରିପ୍ଲୁତଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିପରି ଏହାଙ୍କୁ ରୋକିବି? ଏହିଭଳି ଭାବିଥିବା ବେଳେ, ସେ ଆସିଗଲେ, କାମନାରେ ଭିଜିଥିଲେ।
ଅଥ ଦୃଷ୍ଟିନିପାତେନ ସା ଦେଵୀ ଦାନଵାଧିପମ୍
ତାପରେ, ସେ ଦେବୀ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇ ଦାନବର ଅଧିପତିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତତୋ ଜହାସ ସା ଦେଵୀଶନକୈର୍ଵୃପସତ୍ତମ
ତାପରେ, ସେ ଦେବୀ ହଳୁକ ହସିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ।
ହସ୍ତିନୋ ହଯଵର୍ଯାଶ୍ଚ ପାଦାତାଶ୍ଚ ପୃଥଗ୍ଵିଧାଃ 7.3.22.
ସେଠାରେ ହାତୀ, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ପଦାତି ସେନା ଥିଲେ।
ତୈଃ ସୈନ୍ଯଂ ଦାନଵେଶସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଶସ୍ତ୍ରୈର୍ନିପାତିତମ୍
ସେମାନେ ଦାନବନାୟକଙ୍କର ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ କରିଦେଲେ।
ହତେ ସୈନ୍ଯ ବଲେ ତସ୍ମିନ୍ନିଂଦ୍ରାଦ୍ଯାସ୍ତ୍ରିଦିଵୌକସଃ ନାସ୍ମିଞ୍ଜୀଵତି ନୋ ରାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗେ ଦେଵି ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ବିନାଶ ହେବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, 'ସେ ଜୀବିତ ନଥିଲେ, ହେ ଦେବୀ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆମ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ରହିବ ନାହିଁ।'
ପର୍ଵତସ୍ଯ ମହାଶୃଂଗଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ଯୋପରି ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ନିଜେ ପାହାଡ଼ର ଏକ ବଡ଼ ଶୃଙ୍ଗ ଦେଇ, ତାହାର ଉପରେ ବସିଗଲେ।
ନିଵିଷ୍ଟା ସା ଜଗନ୍ମାତା ଶ୍ରୀମାତା କାମରୂପିଣୀ ତତ୍ରୈଵ ଵସତେ ସାକ୍ଷାନ୍ନୃଣାଂ କାମପ୍ରଦାଯିନୀ
ସେଠାରେ ଜଗତ୍ଜନନୀ, ଶ୍ରୀମୟୀ, ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିବା ଦେବୀ, ସେଠାରେ ବସି ନିଜେ ଲୋକଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଛନ୍ତି।
ଏତସ୍ମିନ୍ନେଵ କାଲେ ତୁ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ
ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନାଽଭୂତ୍ତତୋ ଦେଵୀ ତେଷାଂ ତତ୍ର ନରାଧିପ ଗତ୍ଵା ସ୍ଥାନଂ ସ୍ଵକଂ ସର୍ଵେ ପରିପାଂତୁ ଗତଵ୍ଯଥାଃ
ତାପରେ ଦେବୀ ସେମାନେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ହେ ରାଜା, ଏବଂ କହିଲେ, 'ତମେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତିରେ ରୁହ।'
ଵରଂ ଵରଯ ଦେଵେନ୍ଦ୍ର ବ୍ରୂହି ଯତ୍ତେ ମନୋଗତମ୍
'ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହ, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଅଛି, କହ।'
ଇନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଯଦି ତୁଷ୍ଟାସି ମେ ଦେଵି ଶାଶ୍ଵତେ ଭକ୍ତିଵତ୍ସଲେ
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: 'ଯଦି ଆପଣ ମୋ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ହେ ଦେବୀ, ସଦା ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ସ୍ନେହଶୀଳି—'
ପ୍ରଶାସ୍ମି ରାଜ୍ଯଂ ଦେଵେଶି ଶାଶ୍ଵତେ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲେ
'ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବୀ, ସଦା ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ସ୍ନେହଶୀଳି, ଏହି ରାଜ୍ୟରେ ଶାଶନ କରିପାରିବି।'
ହରେଣ ନିର୍ମିତଃ ପୂର୍ଵଂ ଯେନ ତିଷ୍ଠତି ନିଶ୍ଚଲଃ 7.3.22.
'ଯାହାକୁ ପୂର୍ବରୁ ହରି ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହା ଅଚଳ ରହିଛି।'
ଅତ୍ର ତ୍ଵାଂ ପୂଜଯିଷ୍ଯାମୋ ଵଯଂ ସର୍ଵେ ସମେତ୍ଯ ଚ
'ଏଠାରେ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବୁ।'
ହୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦେଵ୍ଯାସ୍ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରଭାଵତଃ
ସେ ଦେବୀଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସାପି ତତ୍ର ସ୍ଥିତା ଦେଵୀ ଦେଵାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା
ସେ ଦେବୀ ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ଆଶା କରି ରହିଲେ।