ଅଥ ସାଽପି ଦଧେ ଗର୍ଭଂ ମାନୁଷଂ ଵୈ ପ୍ରଭାଵତଃ
ତାହା ପରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶକ୍ତିରେ ଏକ ମାନବ ଶିଶୁ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ।
ଜନଯାମାସ ଦୀପ୍ତାଂଗୀ କନ୍ଯାଂ ପଦ୍ମଦଲେକ୍ଷଣାମ୍
ତାଙ୍କର ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା, ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ଥିବା ଏକ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଅଥ ତାଂ ସ ମୁନିର୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ୍ଵଜ୍ଞାନେନ ସ୍ଵଵୀର୍ଯଜାମ୍
ତାପରେ, ସେ ମୁନି ନିଜ ଜ୍ଞାନରେ ବୁଝିଲେ ଯେ, ସେ ନିଜ ବୀର୍ୟରୁ ଜନ୍ମିଛନ୍ତି।
ସ୍ନେହେନ ମହତା ଯୁକ୍ତଃ କୃତକୌତୁକମଂଗଲଃ
ବଡ଼ ସ୍ନେହରେ ଭରିଯାଇ, ସେ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉତ୍ସବ କଲେ।
ଆଜହାର ସୁମୃଷ୍ଟାନି ତତ୍କୃତେ ସୁଫଲାନି ସଃ
ସେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ ଭଲ ଫଳ ଆଣି, ଭଲଭାବରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ।
ତତ୍ରସ୍ଥା ଵଵୃଧେ ସା ଚ ନାମ୍ନା ଖ୍ଯାତା ମୃଗାଵତୀ
ସେଠାରେ ସେ ବଡ଼ ହେଲେ, ଏବଂ ମୃଗାବତୀ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ଅଥ ସା ଭ୍ରମମାଣେନ ମଯା ଦୃଷ୍ଟା ମୃଗେକ୍ଷଣା
ତାପରେ, ମୁଁ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ସେଇ ମୃଗନୟନୀ କୁ ଦେଖିଲି।
ଵିଜ୍ଞାଯ ଚ କୁମାରୀଂ ତାଂ ସଵର୍ଣାଂ ଚାରୁହାସିନୀମ୍ ୬.୨୯.
ମୁଁ ବୁଝିଲି ଯେ, ସେ ମୋ ଜାତିର କନ୍ୟା ଏବଂ ତାଙ୍କର ହସ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ପ୍ରଯଚ୍ଛୈନାଂ ମମ ବ୍ରହ୍ମନ୍ପତ୍ନ୍ଯର୍ଥଂ ନିଜ କନ୍ଯକାମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମଜାତ କନ୍ୟାକୁ ମୋ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଦେଇଥିଲେ।
ତତସ୍ତେନ ପ୍ରଦତ୍ତା ମେ ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ସୁନ୍ଦରୀ
ଏହିପରି, ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ମୋତେ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦିଆଯାଇଥିଲେ।
ତତଃ କତିପଯାହସ୍ଯ ମଯୋଢା ସା ସୁଵିସ୍ମିତା
କିଛି ଦିନ ପରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲି, ଏବଂ ସେ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ଅଥ ଵୀରୁଧସଂଛନ୍ନେ ଵନେ ତସ୍ମିନ୍ସୁସଂସ୍ଥିତେ
ତାପରେ, ଉଦ୍ଭିଦରେ ଢାକା ସେଇ ସୁନ୍ଦର ଅରଣ୍ୟରେ,
ସା ଦଷ୍ଟା ସହସା ତେନ ପତିତା ଵସୁଧାତଲେ
ସେ ହଠାତ୍ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କାମଡ଼ାଯାଇ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଅଥ ସଖ୍ଯଃ ସମାଗତ୍ଯ ତସ୍ଯା ଦୁଃଖେନ ଦୁଃଖିତାଃ
ତାପରେ, ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ଏସି, ତାଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ତତୋଽହଂ ସତ୍ଵରଂ ଗତ୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ପତିତାଂ ଭୁଵି
ତାପରେ ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଶେଉଁଠାକୁ ଗଲି, ଦେଖିଲି ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଛି।
ଇଯଂ ମେ ସୁଵିଶାଲାକ୍ଷୀ ମନଃପ୍ରାଣସମା ପ୍ରିଯା
ଏହି ବଡ଼ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ମୋର ପ୍ରିୟା, ଯିଏ ମୋ ମନ ଓ ପ୍ରାଣ ସମାନ।
ସୋଽହମଦ୍ଯ ଗମିଷ୍ଯାମି ପରଲୋକଂ ସହାନଯା
ଆଜି ମୁଁ ସେଉଁଠିକୁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏହି ଜଗତ୍ ଛାଡ଼ି ଯିବି।
ପୁତ୍ରପୌତ୍ରଵଧୂଭିଶ୍ଚ ଭୃତ୍ଯଵର୍ଗଯୁତସ୍ଯ ଚ ୬.୨୯.
ପୁଅ, ନାତି, ବୁହା, ଓ ଚାକରମାନେ ମୋ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ—
ଯଦୀଯଂ କର୍ଣନେତ୍ରାଂତା ତନ୍ଵଂଗୀ ମଧୁରସ୍ଵରା
ଯାହାର କାନ ଓ ଆଖିର କୋଣ, ସୁନ୍ଦର ଦେହ ଓ ମଧୁର କଣ୍ଠ—
ଏଵଂ ଵିଲପମାନସ୍ଯ ମମ ସୂତ କୁଲୋଦ୍ଵହ
ଏଭଳି କାନ୍ଦୁଥିବା ବେଳେ, ହେ ସାରଥି ସ୍ରେଷ୍ଠ,
ରୁଦିତ୍ଵା ସୁଚିରଂ ତତ୍ର ତୈଃ ସମଂ ମହତୀଂ ଚିତାମ୍
ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଲୁହ କାଣ୍ଦିଲି, ଏବଂ ସେଠାରେ ବଡ଼ ଚିତା ତିଆରି କରାଗଲା।
ତତ ଆଦାଯ ମାଂ କୃଚ୍ଛ୍ରାନ୍ନିନ୍ଯୁଶ୍ଚ ସ୍ଵଗୃହଂ ପ୍ରତି
ତାପରେ ସେମାନେ କଷ୍ଟରେ ମୋତେ ଧରି ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ।
ତତୋ ନିଶାଵଶେଷେଽହମୁତ୍ଥାଯ ତ୍ଵରଯାଽନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ରାତିର ଶେଷ ହେଲାପରେ, ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ଉଠିପଡ଼ିଲି।
କାମେନୋନ୍ମତ୍ତତାଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଭ୍ରମମାଣ ଇତସ୍ତତଃ
କାମନାରେ ପାଗଳ ହୋଇ, ଏଠି ସେଠି ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲି।
କ୍ଵ ଗତାସି ଵିଶାଲାକ୍ଷି ଵିଜନେଽସ୍ମିନ୍ଵିହାଯ ମାମ୍
ଏହି ନିରବ ସ୍ଥାନରେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି, ବଡ଼ ଆଖି ଥିବା, ତୁମେ କେଉଁଠିକୁ ଚାଲିଗଲୁ?
ଏଷୋଽରୁଣକରସ୍ପର୍ଶାତ୍ସ୍ଵାଭାଂ ତ୍ଯଜତି ଚଂଦ୍ରମାଃ
ଏବେ ଉଷାର କିରଣ ଲାଗି, ଚନ୍ଦ୍ରମା ନିଜ ଆଲୋକ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି।
ଅଯଂ ତନୁଃ ସମାଯାତି ସଵିତା ରକ୍ତମଂଡଲଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟର ଲାଲ ଚକ୍ର ସହିତ ତାଙ୍କର ଦେହ ଉଦୟ ହେଉଛି।
ଗଗନଂ ଵ୍ଯାପଯନ୍ସୂର୍ଯଃ ସଂତାପଯତି ମାଂ ଭୃଶମ୍ ୬.୨୯.
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇ, ମୋତେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଜଳାଉଛି।
କରୀଂଦଃ ସ୍ଵଯମଭ୍ଯେତି ତତ୍କୁଚାଭୌ ସମୁଦ୍ଵହନ୍
ହାତୀର ମାଲିକ ନିଜେ ଆସୁଛନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଅଂଶ ଉଠାଇ ଆଣୁଛନ୍ତି।
ଏଵଂ ପ୍ରଲପମାନସ୍ଯ ମମ ମୋହୋ ମହାନଭୂତ୍
ଏଭଳି ବକିବା ସମୟରେ, ମୋତେ ବଡ଼ ମୂର୍ଛା ଧରିଲା।