କିମତ୍ର ଗୁପ୍ତଭାଵେନ ତିଷ୍ଠଥ ଶ୍ଵଭ୍ରମଧ୍ଯଗାଃ
ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠାରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ, ଗୁହା ମଧ୍ୟରେ ରହିଛ?
ଦେଵା ଊଚୁଃ ତେନ ଵ୍ଯାପ୍ତମିଦଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଛି।
ଯଜ୍ଞଭାଗୋ ହୃତୋଽସ୍ମାକଂ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ସ ପ୍ରକଲ୍ପିତଃ
ଆମର ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ନିଆଯାଇଛି; ସେଠାରେ ଦାନବମାନେ ପାଇଛନ୍ତି।
ହତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ଯଥା ଭୂଯଃ ଶକ୍ରଃ ସ୍ଵପଦମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଦାନବମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଶକ୍ର ତାଙ୍କର ନିଜ ସ୍ଥାନ ପୁନି ପାଇପାରିବେ।
ଵିଶେଷୋ ନାସ୍ତି ମେ କଶ୍ଚିଦୁଭଯୋଃ ସୁରସତ୍ତମାଃ
ମୋ ପାଇଁ ଦୁଇପକ୍ଷ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ବିଶେଷ ଭେଦ ନାହିଁ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟମାନେ।
ତସ୍ମାତ୍ତାନ୍ଵାରଯିଷ୍ଯାମି ଶକ୍ରାଦ୍ଯାଂସ୍ତ୍ରିଦିଵାତ୍ପୁନଃ
ତେଣୁ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ରୋକିବି ଏବଂ ଶକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୁନି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଯିବେ।
ଦୂତଂ କଲିଂଗଦୈତ୍ଯାଯ ତ୍ଯଜ ତ୍ଵଂ ତ୍ରିଦିଵଂ ଦ୍ରୁତମ୍ 7.3.22.
ଦୂତ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର କଳିଙ୍ଗ ଦାନବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ ଏବଂ କହ: 'ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼।'
ଶ୍ରୀମାତା ଜଗତାଂ ମାତା ଦେଵୈରାରାଧିତା ପରା
ଶ୍ରୀମତୀ ଜଗତର ମାତା, ଦେବତାମାନେ ଯିଏଁକୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେ ଅତିଶୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ଗଚ୍ଛ ଶୀଘ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ଶକ୍ରୋ ଯାତୁ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ତୁମେ ତୁମର ନିଜ ଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଯାଅ; ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିଅନ୍ତୁ।
ଅହଂ ଲୋକେଶ୍ଵରୋ ମତ୍ଵା ସଗର୍ଵମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ମୁଁ ନିଜକୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଲିକ ବୋଲି ଭାବି, ଗର୍ବରେ ଏହି କଥା କହିଥିଲି।
ନ ତାଂ ଜାନାମି ତାଂଶ୍ଚୈଵ ଗତ୍ଵା ବ୍ରୂହି ମମାଜ୍ଞଯା
ମୁଁ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନେ ନାହିଁ; ତୁମେ ଯାଇ ମୋ ଆଦେଶରେ ଏହି କଥା କହ।
ନ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯସ୍ଵହଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି କଥଂଚନ ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାଦ୍ଦୂତ ନ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରାଣୈର୍ଵିଯୋଜଯେ
ମୁଁ କେହିପରିସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ ତୁମମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ଦେବିନାହିଁ; ତଥାପି, ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ତୁମର ପ୍ରାଣ ନେବିନାହିଁ, ଦୂତ।
ଶ୍ରୀମାତାଂ ଯଦି ମେ ଦୂତ ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯସି ଚେତ୍ତତଃ
ଦୂତ, ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ମୋ ପ୍ରଣମ୍ୟ ମାଆଁକୁ ଦେଖାଇପାରିବ, ତେବେ—
ଅହଂ ତ୍ଵଯା ସମଂ ତତ୍ର ଯାସ୍ଯେ ଯତ୍ର ସ୍ଥିତା ଚ ସା
ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ସେଠାକୁ ଯିବି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଅଛନ୍ତି।
ଅର୍ବୁଦଂ ପ୍ରଯଯୌ ତୂର୍ଣଂ ରୋଷେଣ ମହତା ଵୃତଃ
ଅର୍ବୁଦ ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବାଷ୍କଲିମାଯାଂତଂ ଦେଵାଃ ଶକ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ବାଷ୍କଳି ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା—
ଭଯେନ ମହତାଵିଷ୍ଟା ଦିଶୋ ଭେଜୁଃ ସମଂତତଃ 7.3.22.
ବଡ଼ ଭୟରେ ପଡ଼ି, ସମସ୍ତେ ସବୁ ଦିଗକୁ ଛିଟିଯାଇଲେ।
ଶ୍ରୀମାତା ତିଷ୍ଠତେ ଯତ୍ର ପର୍ଵତେର୍ବୁଦସଂଜ୍ଞକେ
ମୋ ପ୍ରଣମ୍ୟ ମାଆଁ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠା ଅର୍ବୁଦ ନାମକ ପାହାଡ଼।
ଭାର୍ଯା ମେ ଭଵ ସୁଶ୍ରୋଣି ଅହଂ ତେ ଵଶଗଃ ସଦା
ସୁନ୍ଦର କଟିଅଳି, ତୁମେ ମୋର ଜୀବନ ସାଥୀ ହେଉ; ମୁଁ ସଦା ତୁମ ଅଧୀନ ରହିବି।
ଭଵିଷ୍ଯତି ହି ମେ ରାଜ୍ଯଂ ସର୍ଵଂ ଵଶଗତଂ ତଵ
ମୋର ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ଅଧୀନରେ ରହିବ।
କିମିଂଦ୍ରେଣାଲ୍ପଵୀର୍ଯେଣ କିମନ୍ଯୈଶ୍ଚ ଵରାନନେ
ଅଳ୍ପ ଶକ୍ତି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ କଣ କାମର? ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ।
ତସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଯଥାଵାକ୍ଯଂ ତେନୋକ୍ତଂ ଚ ମହୀପତେ
ରାଜା, ସେ ତାଙ୍କୁ ଯେପରି କହିଥିଲେ, ସମସ୍ତ କଥା ଏହିପରି କହିଲେ।
ତତଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ମିତଂ କୃତ୍ଵା ଚିଂତଯାମାସ ଭାମିନୀ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳା ମହିଳା ହସିଲେ ଏବଂ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
କଥମସ୍ଯ ମଯା କାର୍ଯୋ ନିଗ୍ରହୋ ଦେଵତାକୃତେ ତାଵତ୍ତତ୍ରାଗତଃ ଶୀଘ୍ରଂ ସ କାମେନ ପରିପ୍ଲୁତଃ
ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିପରି ଏହାଙ୍କୁ ରୋକିବି? ଏହିଭଳି ଭାବିଥିବା ବେଳେ, ସେ ଆସିଗଲେ, କାମନାରେ ଭିଜିଥିଲେ।
ଅଥ ଦୃଷ୍ଟିନିପାତେନ ସା ଦେଵୀ ଦାନଵାଧିପମ୍
ତାପରେ, ସେ ଦେବୀ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇ ଦାନବର ଅଧିପତିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତତୋ ଜହାସ ସା ଦେଵୀଶନକୈର୍ଵୃପସତ୍ତମ
ତାପରେ, ସେ ଦେବୀ ହଳୁକ ହସିଲେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ।
ହସ୍ତିନୋ ହଯଵର୍ଯାଶ୍ଚ ପାଦାତାଶ୍ଚ ପୃଥଗ୍ଵିଧାଃ 7.3.22.
ସେଠାରେ ହାତୀ, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ପଦାତି ସେନା ଥିଲେ।
ତୈଃ ସୈନ୍ଯଂ ଦାନଵେଶସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଶସ୍ତ୍ରୈର୍ନିପାତିତମ୍
ସେମାନେ ଦାନବନାୟକଙ୍କର ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ କରିଦେଲେ।
ହତେ ସୈନ୍ଯ ବଲେ ତସ୍ମିନ୍ନିଂଦ୍ରାଦ୍ଯାସ୍ତ୍ରିଦିଵୌକସଃ ନାସ୍ମିଞ୍ଜୀଵତି ନୋ ରାଜ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗେ ଦେଵି ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ବିନାଶ ହେବା ପରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ କହିଲେ, 'ସେ ଜୀବିତ ନଥିଲେ, ହେ ଦେବୀ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ଆମ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ରହିବ ନାହିଁ।'
ପର୍ଵତସ୍ଯ ମହାଶୃଂଗଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ଯୋପରି ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ନିଜେ ପାହାଡ଼ର ଏକ ବଡ଼ ଶୃଙ୍ଗ ଦେଇ, ତାହାର ଉପରେ ବସିଗଲେ।