ତଥା ତେ ଲିଂଗିନୋ ଦାନ୍ତାଃ ସିଦ୍ଧିକାମାଃ ସମଂତତଃ
ଏଭଳି ଲିଙ୍ଗଧାରୀ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ଏବଂ ସିଦ୍ଧି ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତଠାରେ ଅଛନ୍ତି।
ତତ୍ର ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଂନାମ ଲିଂଗମସ୍ତି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସେଠାରେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, 'ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର' ନାମକ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ନିର୍ଵିଦ୍ଯ ଭୂତଲେ ଶର୍ଵଃ ସର୍ଵଵ୍ଯାପୀ ସଦା ଶିଵଃ
ପୃଥିବୀ ଉପରେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଏବଂ ସଦା ଶୁଭ ଶର୍ବ ନିଜେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଲିଂଗରୂପେଣ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତଃ ସ୍ଵଯଂ ହରଃ
ଭଗବାନ୍ ହରା ନିଜେ ଲିଙ୍ଗ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ସିଦ୍ଧେନାରାଧିତୋ ଯସ୍ମାତ୍ତସ୍ମାତ୍ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଃ ସ୍ମୃତଃ
ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଏକ ସିଦ୍ଧ ଉପାସନା କରିଥିଲେ, ସେହିପାଇଁ ଏହାକୁ 'ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର' ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ଯସ୍ତଂ ପଶ୍ଯତି ସଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଶୁଚିଃ ସ୍ପୃଶତି ଵା ନରଃ
ଯେ କେହି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେଖନ୍ତି କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି—
ତତ୍ର ସିଦ୍ଧିଂ ଗତାଃ ପୂର୍ଵଂ ଶତଶଃ ପୁରୁଷା ଭୁଵି
ସେଠାରେ ପୂର୍ବେ ଶତଶଃ ଲୋକ ପୃଥିବୀରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ଦକ୍ଷିଣାମୂର୍ତିମାସାଦ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରଂ ତସ୍ଯ ଷଡକ୍ଷରମ୍ ୬.୨୯.
ଦକ୍ଷିଣ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦେଖି, ଏହାର ଛଅ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଯାଵତ୍ସଂଖ୍ଯଂ ଜପେନ୍ମତ୍ରଂ ତାଵତ୍ସଂଖ୍ଯାନ୍ଯହାନି ସଃ
ଯେତେ ଦିନ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେତେଥର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଆଯୁଷୋଽପ୍ଯଧିକଂ ମର୍ତ୍ଯୋ ଜୀଵତେ ଯଦି ମାନଵଃ
ଏକ ମଣିଷ ଚାହିଁଲେ ନିଜ ଆୟୁଷ୍ୟ ଥରୁ ଅଧିକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିପାରିବ।
ସୂତ ଉଵାଚ । ଵଦତସ୍ତତ୍ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଯଦ୍ଵତ୍ସସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ସୂତ କହିଲେ: ସେଉଁଠି, ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରି, ଏଭଳି କହିଥିଲେ—
ପୁରା ମେ ଵସମାନସ୍ଯ ପୁରତୋଽତ୍ର ପିତୁର୍ଗୃହେ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ମୁଁ ଏଠି ମୋ ବାପାଙ୍କ ଘରେ ବସିଥିଲି—
ଵହମାନୋ ଯୁଵାଵସ୍ଥାଂ ଦ୍ଵାଦଶାର୍କସମଦ୍ଯୁତିଃ
ଯୁବାବସ୍ଥାରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲି—
ମତ୍ପିତ୍ରା ସ ତଦା ଦୃଷ୍ଟସ୍ତତୋ ଭକ୍ତ୍ଯାଽଭିଵାଦିତଃ
ସେ ସମୟରେ, ମୋ ବାପା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଭକ୍ତି ସହିତ ଅଭିବାଦନ କଲେ।
ସ୍ଵାଗତଂ ତଵ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର କୁତସ୍ତ୍ଵମିହ ଚାଗତଃ
“ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମକୁ ସ୍ୱାଗତ। କେଉଁଠୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?”
କର୍ତୁମିଚ୍ଛାମ୍ଯନୁଷ୍ଠାନଂ ଶୁଶ୍ରୂଷାଂ ଚେତ୍କରୋଷି ମେ
“ମୁଁ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ସେବା କରିବାକୁ ଚାହଁ।”
ଧନ୍ଯୋଽସ୍ମ୍ଯନୁଗୃହୀତୋଽସ୍ମି ଯସ୍ତ୍ଵଂ ମେ ଗୃହମାଗତଃ
“ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ କୃପାପ୍ରାପ୍ତ, କାରଣ ତୁମେ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଛ।”
ଏଵମୁକ୍ତାଥ ମାମାହ ସ ପିତା ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ ୬.୨୯.
ଏଭଳି କହି, ପରେ ମୋ ବାପା ମୋତେ କହିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।
ତତୋଽହଂ ଵିନଯୋପେତସ୍ତସ୍ଯ କୃତ୍ଯାନି କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ତାପରେ ମୁଁ ନମ୍ରତା ସହିତ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ କାମକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କରିଥିଲି।
ରାଜର୍ଷୀଣାଂ ପୁରାଣାନାଂ ଦେଵଦାନଵରକ୍ଷସାମ୍
ଏହି କାମଗୁଡ଼ିକ ପୁରୁଣା ରାଜାଋଷି, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ଥିଲା।
ଏକଦା ତୁ ମଯା ପୃଷ୍ଟଃ କଥାଂତେ ପ୍ରାପ୍ଯ କୌତୁକମ୍
ଏକଦିନ କଥା ଶେଷରେ ମୋ ମନରେ ଜିଜ୍ଞାସା ଜନ୍ମିଲା ଏବଂ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲି।
ଭଗଵନ୍ସୁକୁମାରଂ ତେ ଶରୀରଂ ପ୍ରଥମଂ ଵଯଃ
ହେ ପୂଜ୍ୟ, ତୁମର ଦେହ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୋମଳ ଥିଲା ଏବଂ ତୁମେ ଯୁବକ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ।
କଥଂ ସର୍ଵଂ ଧରାପୃଷ୍ଠଂ ସସମୁଦ୍ରଂ ନିରୀକ୍ଷିତମ୍
ତୁମେ କିପରି ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଓ ସମୁଦ୍ରମାନେ ମିଶିତ ଭୂପୃଷ୍ଠକୁ ଦେଖିପାରିଲେ?
ତ୍ଵଯା ଯେ କୀର୍ତିତା ଦ୍ଵୀପାଃ ସମୁଦ୍ରାଃ ପର୍ଵତାସ୍ତଥା
ତୁମେ ଯେଉଁ ଦ୍ୱୀପ, ସମୁଦ୍ର ଓ ପାହାଡ଼ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ, ସେଗୁଡ଼ିକ—
ଅତ୍ର କୌତୂହଲଂ ଜାତମଶ୍ରଦ୍ଧେଯଂ ଵଚସ୍ତଥା
ଏଥିରେ ମୋର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମିଛି, ତୁମ କଥା ଅବିଶ୍ୱସ୍ୟ ଲାଗୁଛି।
ତପସଃ କିଂ ପ୍ରଭାଵୋଽଯଂ କିଂ ଵା ମଂତ୍ରପରାକ୍ରମଃ
ଏହା କି ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି, କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବ?
କିଂ ଵା ଦେଵପ୍ରସାଦସ୍ତୁ ତଵୌଷଧିକୃତୋଽଥଵା
ନାହିଁ କି ଦେବତାଙ୍କର କୃପା, କିମ୍ବା କୌଣସି ଔଷଧର ଫଳ?
ଅଥ ମାଂ ସ ମୁନିଃ ପ୍ରାହ ଵିହସ୍ଯ ମୁନିସତ୍ତମାଃ ୬.୨୯.
ତାପରେ ସେ ମୁନି, ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହସି ମୋତେ କହିଲେ।
ସଦାହମଷ୍ଟସଂଯୁକ୍ତଂ ସହସ୍ରଂ ଶିଵସନ୍ନିଧୌ
ମୁଁ ସଦା ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ଆଠ ପ୍ରକାରର ହଜାର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲି।
ତ୍ରିକାଲଂ ତେନ ମେ ଜାତଂ ସୁସ୍ଥିରଂ ଯୌଵନଂ ମୁନେ
ଏହି କାରଣରୁ, ମୁନି, ମୋର ଯୁବକାବସ୍ଥା ସବୁବେଳେ ଦୃଢ଼ ଓ ଅଟୁଟ ରହିଲା।