ତାଵନ୍ମାତ୍ରପ୍ରଭାଵାଣି ତତ୍ସ୍ଥାନି ପ୍ରଭଵଂତି କିମ୍ ୬.୨୮.
ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏତେ ବଡ଼—ଏଠାରେ କଣ କହିବି?
ନାମତଃ ସ୍ଥାନତଶ୍ଚୈଵ ତଥା ଚୈଵ ପ୍ରଭାଵତଃ
ନାମରେ, ସ୍ଥାନରେ ଏବଂ ଶକ୍ତିରେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତେ
ହାଟକେଶ୍ଵରଜଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଵ୍ଯାପ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ
ହାଟକେଶ୍ୱର ଉତ୍ପନ୍ନ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆବୃତ କରି ରହିଛନ୍ତି।
ନ ତେଷାଂ କୀର୍ତନଂ ଶକ୍ଯଂ କର୍ତୁଂ ଵର୍ଷଶତୈରପି
ତାଙ୍କର ଗୁଣଗାନ ଶତବର୍ଷ ଧରି ମଧ୍ୟ କରିହେବ ନାହିଁ।
କୃତଃ ସମାଶ୍ରଯସ୍ତତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରେ ତୀର୍ଥୈଃ ଶୁଭାଵହେ
ସେଠି, ସେଇ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳ ସହିତ ଏକ ଆଶ୍ରୟ ତିଆରି ହୋଇଛି।
ଉଚ୍ଛେଦଂ ସଂପ୍ରଯାତାନି ତୀର୍ଥାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ ତାନି ଵଃ କୀର୍ତଯିଷ୍ଯାମି ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ସୁସମାହିତାଃ
ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳ ଓ ଦେବସ୍ଥାନ ସେଠି ଏକତ୍ରିତ ଏବଂ ନିର୍ମିତ ହୋଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି; ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଶୁଣ।
ଯେଷାଂ ସଂଶ୍ରଵଣାଦେଵ ନରଃ ପାପାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ ଧ୍ଯାନାତ୍ସ୍ନାନାତ୍ତଥା ଦାନାତ୍ସ୍ପର୍ଶନାଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ଏମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କେବଳ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ—ଧ୍ୟାନ, ସ୍ନାନ, ଦାନ ଓ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ତ ଅଧିକ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ଷଷ୍ଠେ ନାଗରଖଣ୍ଡେ ହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରମାହାତ୍ମ୍ଯେ ହାଟକେଶ୍ଵରକ୍ଷେତ୍ରେ ସର୍ଵତୀର୍ଥସମାଶ୍ରଯଵର୍ଣନଂନାମାଷ୍ଟାଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରର ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳ ଏକତ୍ରିକରଣ ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଅଷ୍ଟାବିଂଶତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାର ଷଷ୍ଠ ନାଗରଖଣ୍ଡରେ, ହାଟକେଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ର ମହିମା ବିଭାଗରେ, ସମାପ୍ତ।
ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ଖ୍ଯାତିମାପନ୍ନଂ ସମସ୍ତେ ଧରଣୀତଲେ
ସେଇ କ୍ଷେତ୍ର ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଖ୍ୟାତି ପାଇଛି।
ସମସ୍ତେଭ୍ଯସ୍ତତୋଽଦୂରାନ୍ମୁନଯଃ ଶଂସିତଵ୍ରତାଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅତି ଦୂର ନୁହେଁ, ନିୟମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଋଷିମାନେ ଆସିଥିଲେ।
ତଥା ତେ ଲିଂଗିନୋ ଦାନ୍ତାଃ ସିଦ୍ଧିକାମାଃ ସମଂତତଃ
ଏଭଳି ଲିଙ୍ଗଧାରୀ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ଏବଂ ସିଦ୍ଧି ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତଠାରେ ଅଛନ୍ତି।
ତତ୍ର ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଂନାମ ଲିଂଗମସ୍ତି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସେଠାରେ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, 'ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର' ନାମକ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ଅଛି।
ନିର୍ଵିଦ୍ଯ ଭୂତଲେ ଶର୍ଵଃ ସର୍ଵଵ୍ଯାପୀ ସଦା ଶିଵଃ
ପୃଥିବୀ ଉପରେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଏବଂ ସଦା ଶୁଭ ଶର୍ବ ନିଜେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଲିଂଗରୂପେଣ ଭଗଵାନ୍ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତଃ ସ୍ଵଯଂ ହରଃ
ଭଗବାନ୍ ହରା ନିଜେ ଲିଙ୍ଗ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ସିଦ୍ଧେନାରାଧିତୋ ଯସ୍ମାତ୍ତସ୍ମାତ୍ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଃ ସ୍ମୃତଃ
ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଏକ ସିଦ୍ଧ ଉପାସନା କରିଥିଲେ, ସେହିପାଇଁ ଏହାକୁ 'ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱର' ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ଯସ୍ତଂ ପଶ୍ଯତି ସଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଶୁଚିଃ ସ୍ପୃଶତି ଵା ନରଃ
ଯେ କେହି ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେଖନ୍ତି କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି—
ତତ୍ର ସିଦ୍ଧିଂ ଗତାଃ ପୂର୍ଵଂ ଶତଶଃ ପୁରୁଷା ଭୁଵି
ସେଠାରେ ପୂର୍ବେ ଶତଶଃ ଲୋକ ପୃଥିବୀରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ଦକ୍ଷିଣାମୂର୍ତିମାସାଦ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରଂ ତସ୍ଯ ଷଡକ୍ଷରମ୍ ୬.୨୯.
ଦକ୍ଷିଣ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଦେଖି, ଏହାର ଛଅ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଯାଵତ୍ସଂଖ୍ଯଂ ଜପେନ୍ମତ୍ରଂ ତାଵତ୍ସଂଖ୍ଯାନ୍ଯହାନି ସଃ
ଯେତେ ଦିନ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେତେଥର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଆଯୁଷୋଽପ୍ଯଧିକଂ ମର୍ତ୍ଯୋ ଜୀଵତେ ଯଦି ମାନଵଃ
ଏକ ମଣିଷ ଚାହିଁଲେ ନିଜ ଆୟୁଷ୍ୟ ଥରୁ ଅଧିକ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିପାରିବ।
ସୂତ ଉଵାଚ । ଵଦତସ୍ତତ୍ସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଯଦ୍ଵତ୍ସସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ସୂତ କହିଲେ: ସେଉଁଠି, ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରି, ଏଭଳି କହିଥିଲେ—
ପୁରା ମେ ଵସମାନସ୍ଯ ପୁରତୋଽତ୍ର ପିତୁର୍ଗୃହେ
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ମୁଁ ଏଠି ମୋ ବାପାଙ୍କ ଘରେ ବସିଥିଲି—
ଵହମାନୋ ଯୁଵାଵସ୍ଥାଂ ଦ୍ଵାଦଶାର୍କସମଦ୍ଯୁତିଃ
ଯୁବାବସ୍ଥାରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲି—
ମତ୍ପିତ୍ରା ସ ତଦା ଦୃଷ୍ଟସ୍ତତୋ ଭକ୍ତ୍ଯାଽଭିଵାଦିତଃ
ସେ ସମୟରେ, ମୋ ବାପା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଭକ୍ତି ସହିତ ଅଭିବାଦନ କଲେ।
ସ୍ଵାଗତଂ ତଵ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର କୁତସ୍ତ୍ଵମିହ ଚାଗତଃ
“ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମକୁ ସ୍ୱାଗତ। କେଉଁଠୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?”
କର୍ତୁମିଚ୍ଛାମ୍ଯନୁଷ୍ଠାନଂ ଶୁଶ୍ରୂଷାଂ ଚେତ୍କରୋଷି ମେ
“ମୁଁ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ସେବା କରିବାକୁ ଚାହଁ।”
ଧନ୍ଯୋଽସ୍ମ୍ଯନୁଗୃହୀତୋଽସ୍ମି ଯସ୍ତ୍ଵଂ ମେ ଗୃହମାଗତଃ
“ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ କୃପାପ୍ରାପ୍ତ, କାରଣ ତୁମେ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଛ।”
ଏଵମୁକ୍ତାଥ ମାମାହ ସ ପିତା ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ ୬.୨୯.
ଏଭଳି କହି, ପରେ ମୋ ବାପା ମୋତେ କହିଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ।
ତତୋଽହଂ ଵିନଯୋପେତସ୍ତସ୍ଯ କୃତ୍ଯାନି କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ତାପରେ ମୁଁ ନମ୍ରତା ସହିତ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ କାମକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କରିଥିଲି।
ରାଜର୍ଷୀଣାଂ ପୁରାଣାନାଂ ଦେଵଦାନଵରକ୍ଷସାମ୍
ଏହି କାମଗୁଡ଼ିକ ପୁରୁଣା ରାଜାଋଷି, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ଥିଲା।