ତତଃ ପୂର୍ଣେ ସହସ୍ରାଂତେ ଵର୍ଷାଣାଂ ନୃପସତ୍ତମ
ଏପରି ଭାବେ, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ—
ପୂର୍ଵଂ ଜାତା ମହାରାଜ ଧୂମମୂର୍ତିର୍ଭଯାଵହା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଦେଵାଃ କୃତାଂଜଲିପୁଟାସ୍ତତଃ
ପୂର୍ବରୁ, ମହାରାଜ, ଧୂଆଁର ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଜନ୍ମ ନେଲା; ସେଉଠାରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମୋଽସ୍ତୁ ସର୍ଵଗେ ଦେଵି ନମସ୍ତେ ସର୍ଵପୂଜିତେ
ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ ପରମାଦେଵି ବ୍ରହ୍ମଯୋନେ ନମୋନମଃ
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉତ୍ସ ହେଉଥିବା ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ ପଦ୍ମପତ୍ରାକ୍ଷି ଵିଶ୍ଵମାତର୍ନମୋନମଃ
ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ଥିବା ମା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମାତା, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ସ୍ଵସ୍ଵରୂପସ୍ଥିତେ ଦେଵି ତ୍ଵଂ ଚ ସଂସାରଲକ୍ଷଣମ୍
ଦେବୀ, ଆପଣ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ବସିଛନ୍ତି, ଏହି ସଂସାରର ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ଆପଣ।
ତ୍ଵଂ ଵୃଦ୍ଧିସ୍ତ୍ଵଂ ଗତିଃ କର୍ତ୍ରୀ ଶଚୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚ ପାର୍ଵତୀ 7.3.22.
ଆପଣ ବୃଦ୍ଧି, ଆପଣ ଗତି, କାର୍ଯ୍ୟକାରିଣୀ; ଆପଣ ଶଚୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏବଂ ପାର୍ବତୀ।
ଯଚ୍ଚାନ୍ଯଦତ୍ର ଦେଵେଶି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେଽସ୍ତୀତିସଂଜ୍ଞିତମ୍
ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ 'ଅସ୍ତିତ୍ୱ' ବୋଲି କହନ୍ତି, ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା କିଛି ଅଛି, ଦେବୀ—
ଵହ୍ନିନା ଚ ଯଥା କାଷ୍ଠଂ ତଂତୁନା ଚ ଯଥା ପଟଃ
ଯେପରି ଲକଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ କପଡ଼ାକୁ ସୂତା ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ କରାଯାଏ,
ଵରୋ ମେ ଯାଚ୍ଯତାଂ ଶୀଘ୍ରମଭୀଷ୍ଟଃ ସୁରସତ୍ତମାଃ
ମୋତେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଆବଶ୍ୟକ, ତାହା ଶୀଘ୍ର ମାଗ; ହେ ଦେବମାନ୍ୟମାନେ।
କିମତ୍ର ଗୁପ୍ତଭାଵେନ ତିଷ୍ଠଥ ଶ୍ଵଭ୍ରମଧ୍ଯଗାଃ
ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠାରେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ, ଗୁହା ମଧ୍ୟରେ ରହିଛ?
ଦେଵା ଊଚୁଃ ତେନ ଵ୍ଯାପ୍ତମିଦଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଛି।
ଯଜ୍ଞଭାଗୋ ହୃତୋଽସ୍ମାକଂ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ସ ପ୍ରକଲ୍ପିତଃ
ଆମର ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ନିଆଯାଇଛି; ସେଠାରେ ଦାନବମାନେ ପାଇଛନ୍ତି।
ହତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାନ୍ଯଥା ଭୂଯଃ ଶକ୍ରଃ ସ୍ଵପଦମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଦାନବମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ଶକ୍ର ତାଙ୍କର ନିଜ ସ୍ଥାନ ପୁନି ପାଇପାରିବେ।
ଵିଶେଷୋ ନାସ୍ତି ମେ କଶ୍ଚିଦୁଭଯୋଃ ସୁରସତ୍ତମାଃ
ମୋ ପାଇଁ ଦୁଇପକ୍ଷ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ବିଶେଷ ଭେଦ ନାହିଁ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟମାନେ।
ତସ୍ମାତ୍ତାନ୍ଵାରଯିଷ୍ଯାମି ଶକ୍ରାଦ୍ଯାଂସ୍ତ୍ରିଦିଵାତ୍ପୁନଃ
ତେଣୁ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ରୋକିବି ଏବଂ ଶକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୁନି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଯିବେ।
ଦୂତଂ କଲିଂଗଦୈତ୍ଯାଯ ତ୍ଯଜ ତ୍ଵଂ ତ୍ରିଦିଵଂ ଦ୍ରୁତମ୍ 7.3.22.
ଦୂତ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର କଳିଙ୍ଗ ଦାନବଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ ଏବଂ କହ: 'ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼।'
ଶ୍ରୀମାତା ଜଗତାଂ ମାତା ଦେଵୈରାରାଧିତା ପରା
ଶ୍ରୀମତୀ ଜଗତର ମାତା, ଦେବତାମାନେ ଯିଏଁକୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେ ଅତିଶୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ଗଚ୍ଛ ଶୀଘ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ଶକ୍ରୋ ଯାତୁ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ତୁମେ ତୁମର ନିଜ ଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଯାଅ; ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିଅନ୍ତୁ।
ଅହଂ ଲୋକେଶ୍ଵରୋ ମତ୍ଵା ସଗର୍ଵମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ମୁଁ ନିଜକୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଲିକ ବୋଲି ଭାବି, ଗର୍ବରେ ଏହି କଥା କହିଥିଲି।
ନ ତାଂ ଜାନାମି ତାଂଶ୍ଚୈଵ ଗତ୍ଵା ବ୍ରୂହି ମମାଜ୍ଞଯା
ମୁଁ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କୁ ଚିହ୍ନେ ନାହିଁ; ତୁମେ ଯାଇ ମୋ ଆଦେଶରେ ଏହି କଥା କହ।
ନ ଭଵଦ୍ଭ୍ଯସ୍ଵହଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି କଥଂଚନ ଏତସ୍ମାତ୍କାରଣାଦ୍ଦୂତ ନ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରାଣୈର୍ଵିଯୋଜଯେ
ମୁଁ କେହିପରିସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ ତୁମମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ଦେବିନାହିଁ; ତଥାପି, ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ତୁମର ପ୍ରାଣ ନେବିନାହିଁ, ଦୂତ।
ଶ୍ରୀମାତାଂ ଯଦି ମେ ଦୂତ ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯସି ଚେତ୍ତତଃ
ଦୂତ, ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ମୋ ପ୍ରଣମ୍ୟ ମାଆଁକୁ ଦେଖାଇପାରିବ, ତେବେ—
ଅହଂ ତ୍ଵଯା ସମଂ ତତ୍ର ଯାସ୍ଯେ ଯତ୍ର ସ୍ଥିତା ଚ ସା
ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ସେଠାକୁ ଯିବି, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଅଛନ୍ତି।
ଅର୍ବୁଦଂ ପ୍ରଯଯୌ ତୂର୍ଣଂ ରୋଷେଣ ମହତା ଵୃତଃ
ଅର୍ବୁଦ ବଡ଼ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବାଷ୍କଲିମାଯାଂତଂ ଦେଵାଃ ଶକ୍ରପୁରୋଗମାଃ
ବାଷ୍କଳି ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା—
ଭଯେନ ମହତାଵିଷ୍ଟା ଦିଶୋ ଭେଜୁଃ ସମଂତତଃ 7.3.22.
ବଡ଼ ଭୟରେ ପଡ଼ି, ସମସ୍ତେ ସବୁ ଦିଗକୁ ଛିଟିଯାଇଲେ।
ଶ୍ରୀମାତା ତିଷ୍ଠତେ ଯତ୍ର ପର୍ଵତେର୍ବୁଦସଂଜ୍ଞକେ
ମୋ ପ୍ରଣମ୍ୟ ମାଆଁ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠା ଅର୍ବୁଦ ନାମକ ପାହାଡ଼।
ଭାର୍ଯା ମେ ଭଵ ସୁଶ୍ରୋଣି ଅହଂ ତେ ଵଶଗଃ ସଦା
ସୁନ୍ଦର କଟିଅଳି, ତୁମେ ମୋର ଜୀବନ ସାଥୀ ହେଉ; ମୁଁ ସଦା ତୁମ ଅଧୀନ ରହିବି।
ଭଵିଷ୍ଯତି ହି ମେ ରାଜ୍ଯଂ ସର୍ଵଂ ଵଶଗତଂ ତଵ
ମୋର ସମସ୍ତ ରାଜ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ଅଧୀନରେ ରହିବ।