ଗୋପନୀଯଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ଵଚନାନ୍ମମ ସର୍ଵଦା
ଯାହାକୁ ସବୁବେଳେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ରଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ମୋ କଥା ଅନୁଯାୟୀ।
ମହାପାତକଯୁକ୍ତୋଽପି ପୁରୁଷୋ ଯେନ କର୍ମଣା
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ଥିବା ମଣିଷ ମଧ୍ୟ,
ଆନର୍ତଵିଷଯେ ରମ୍ଯଂ ସର୍ଵତୀର୍ଥମଯଂ ଶୁଭମ୍
ଅନର୍ତ୍ତ ଦେଶରେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଅଛି ଏବଂ ସେଠି ଅତି ଆନନ୍ଦ ରହିଛି,
ତତ୍ରୈକମପି ମାସାର୍ଧଂ ଯୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୂଜଯେଦ୍ଧରମ୍
ସେଠି ଯଦି କେହି ଅଧା ମାସ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଧର୍ମଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ,
ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ର ଦ୍ରୁତଂ ଗତ୍ଵା ତ୍ଵମାରାଧଯ ଶଂକରମ୍
ତେଣୁ ତୁମେ ଶୀଘ୍ରେ ସେଠାକୁ ଯାଅ ଏବଂ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଆରାଧନା କର।
ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ସଂହଷ୍ଟୋ ମଧୁରାଂ ନଗରୀଂ ପ୍ରତି
ଧର୍ମରାଜଙ୍କର ମଧୁର ନଗରୀକୁ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଯାଇଲେ।
ତାଵଦ୍ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଗୋ କର୍ଣଂ ଦୂତ ଆଦାଯ ସଂଗତଃ ୬.୨୬.
ତାପରେ ଦୂତ ଗୋମାସିର ଦ୍ୱିତୀୟ କାନ ନେଇ ଆସିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ତଂ ଦୂତଂ ଧର୍ମରାଜଃ ପ୍ରହର୍ଷିତଃ
ତାପରେ ଧର୍ମରାଜ ଖୁସି ହୋଇ ସେଇ ଦୂତଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯସ୍ମାତ୍କାଲାତ୍ଯଯଂ କୃତ୍ଵାଽଽନୀତୋଽଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତ୍ଵଯା
କାରଣ ତୁମେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଅତିକ୍ରମ କରି ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଛ।
ତତସ୍ତୌ ତତ୍କ୍ଷଣାନ୍ମୁକ୍ତୌ ଗୋକର୍ଣୌ ବ୍ରାହ୍ମଣୌ ସମମ୍
ତାପରେ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦୁଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀ, ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ।
ତତଃ ସ କଥଯାମାସ ଗୋକର୍ଣଃ ପ୍ରଥମୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ତାପରେ ପ୍ରଥମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତତୋ ଗୃହଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଗୋକର୍ଣୌ ଦ୍ଵାଵପି ସ୍ଥିତୌ
ତାପରେ ଦୁଇ ଜଣ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ ଘର ଛାଡ଼ି ଏକାଠି ରହିଲେ।
ଲିଂଗେ ସଂସ୍ଥାପିତେ ତାଭ୍ଯାଂ ସୀମାଂତେ ଦକ୍ଷିଣୋତ୍ତରେ
ସେମାନେ ଦକ୍ଷିଣ ଓ ଉତ୍ତର ସୀମାନ୍ତରେ ଏକ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।
ତତଃ ଶିଵଂ ସମାରାଧ୍ଯ ତପଃ କୃତ୍ଵା ଯଥୋଚିତମ୍
ତାପରେ ଉଚିତ ଭାବେ ତପସ୍ୟା କରି, ସେମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ତାଭ୍ଯାଂ ମାର୍ଗଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣାଯାଂ ଜାଗରଃ କୃତଃ
କୃଷ୍ଣା ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ରାତିରେ ଦୁଇଁଜଣ ଜାଗି ରହିଲେ।
ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରାନ୍ଧନାର୍ଥୀ ଧନମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ପୁଅ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ପୁଅ ମିଳେ; ଧନ ଚାହିଁଥିବା ଧନ ପାଏ।
କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯାସ୍ଯ ପ୍ରମାଣଂ ଚ ଵିସ୍ତରେଣ ଚତୁର୍ଦିଶମ୍ ॥ ୬.୨୬.
ଏହି କ୍ଷେତ୍ରର ମାପ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ବିସ୍ତାରିତ।
ଅତ୍ରାଂତରେ ନରା ଯେ ଚ ନିଵସଂତି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ କିଂ ପୁନର୍ନିଯତାତ୍ମାନଃ ଶାଂତା ଦାଂତା ଜିତେଂଦ୍ରିଯାଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ରହନ୍ତି, ବିଶେଷ କରି ନିୟମିତ, ଶାନ୍ତ, ଦମୀ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଥିବା ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେମାନେ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଅପି କୀଟପତଂଗା ଯେ ପଶଵଃ ପକ୍ଷିଣୋ ମୃଗାଃ
ଏଠାରେ କୀଟ, ପତଙ୍ଗ, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ, ଓ ମୃଗମାନେ ମଧ୍ୟ ଲାଭାନ୍ବିତ ହୁଅନ୍ତି।
କିଂ ପୁନର୍ଯେ ନରାସ୍ତତ୍ର କୃତ୍ଵା ପ୍ରାଯୋପଵେଶନମ୍
ତେବେ ଯେଉଁ ଲୋକେ ଏଠାରେ ପ୍ରାୟୋପବେଶ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କିଏଯିଏ ଅଧିକ ଲାଭ ପାଆନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ତତ୍କ୍ଷେତ୍ରଂ ସେଵ୍ଯମେଵ ହି
ସେହିପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଚେଷ୍ଟା କରି ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରକୁ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ।
ଵାପୀକୂପତଡାଗେଷୁ ଯତ୍ରଯତ୍ର ଜଲଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ତାଳ, କୁଆଁ, ଓ ପୋଖରୀରେ ଜଳ ମିଳେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ,
କିଂ ଯ୍ରଜ୍ଞୈଃ କିଂ ଵୃଥା ଦାନୈଃ କ ଵ୍ରତୈଃ କିଂ ଜପୈରପି
ଯଜ୍ଞ କରିଲେ କଣ ଲାଭ, ବ୍ୟର୍ଥ ଦାନ କରିଲେ କଣ, ବ୍ରତ କିମ୍ବା ଜପ କରିଲେ କଣ ଉପକାର?
ଏତତ୍ପଵିତ୍ରମାଯୁଷ୍ଯଂ ମାଂଗଲ୍ଯଂ ପାପନାଶନମ୍
ଏହା ପବିତ୍ର, ଆୟୁ ଦେଇଥାଏ, ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ପାପ ନାଶ କରେ।
ପ୍ରମାଣଂ ଵଦ କାର୍ତ୍ସ୍ନ୍ଯେନ ପରଂ କୌତୂହଲଂ ହି ନଃ
ଦୟାକରି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଆମକୁ ଏହାର ପରିମାଣ କହ, କାରଣ ଆମର ଜିଜ୍ଞାସା ବହୁତ ବଡ଼।
ଯଥା ପ୍ରୋଵାଚ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ରାସ୍ତଦ୍ଵୋ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସାଂପ୍ରତମ୍
ଯେପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଥିଲେ, ସେହିପରି ମୁଁ ଏବେ ତୁମକୁ କହିବି।
ପୁରା ଶକ୍ରଂ ସମାସୀନଂ ସଭାଯାଂ ତ୍ରିଦଶୈଃ ସହ
ପୂର୍ବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନେ ସହିତ ସଭାରେ ବସିଥିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସଶ୍ଚୈଵ ସିଦ୍ଧଵିଦ୍ଯାଧରାଶ୍ଚ ଯେ
ସେଠାରେ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା, ସିଦ୍ଧ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
କଲାଃ କାଷ୍ଠାନିମେଷାଶ୍ଚ ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଗ୍ରହାସ୍ତଥା
ସେମାନେ କଳା, କାଷ୍ଠ, ନିମେଷ, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ଗ୍ରହ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ।
ତଥା ଚକ୍ରୁଃ କଥାଶ୍ଚିତ୍ରା ଦେଵଦାନଵରକ୍ଷସାମ୍
ସେମାନେ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କଥାମାନେ ମଧ୍ୟ କହୁଥିଲେ।