. ନିଶାସୁଖେ ତ୍ରଯୋଦଶ୍ଯାଂ କରୋମି ଵସତିଂ ଦ୍ଵିଜ 7.3.21.
ତ୍ରୟୋଦଶୀ ରାତିର ସୁଖଦ ସମୟରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ମୁଁ ଏଠାରେ ବାସ କରିବି।
ଏତତ୍ତୀର୍ଥଂ ତୁ ମନ୍ନାମ୍ନା ଖ୍ଯାତିଂ ଯାତୁ ଶୁଚିସ୍ମିତେ
ହେ ଶୁଚିସ୍ମିତେ, ଏହି ତୀର୍ଥଟି ମୋ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଉ।
ନାମ୍ନା ତଵ ତଥା ତୀର୍ଥମେତତ୍ଖ୍ଯାତିଂ ପ୍ରଯାସ୍ଯତି
ତୁମର ନାମରେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଟି ଖ୍ୟାତି ପାଇବ।
ନିଶାମୁଖେ ତ୍ରଯୋଦଶ୍ଯାଂ ଯୋଽତ୍ର ସ୍ନାନଂ କରିଷ୍ଯତି
ଯେଉଁଠାରେ ରାତି ଆରମ୍ଭରେ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ତିଥିରେ କେହି ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବେ—
ଅତ୍ର ମେ ସତତଂ ଵାସୋ ଭଵିଷ୍ଯତି ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଏଠାରେ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର ସଦା ବାସ ରହିବ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ଦେଵୀ ତତ୍ରୈଵାଂତରଧୀଯତ ଵ୍ଯସ୍ମାପଯଜ୍ଜନାନ୍ସର୍ଵାଂସ୍ତତ୍ତୀର୍ଥସ୍ଯ ସମାଶ୍ରଯାତ୍
ଏପରି କହି, ସେ ଦେବୀ ସେଠାରେ ହିଁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ପ୍ରଭାବରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତି ସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ସପ୍ତମେ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡେ ତୃତୀଯେଽର୍ବୁଦଖଣ୍ଡେ ପିଣ୍ଡୋଦକତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମୈକଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାବିଂଶତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ 'ପିଣ୍ଡୋଦକ ତୀର୍ଥର ମହିମା' ବର୍ଣ୍ଣନା ସମାପ୍ତ ହେଲା, ଯାହା ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦଖଣ୍ଡରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ।
ସର୍ଵକାମପ୍ରଦାଂ ନୃଣାମିହଲୋକେ ପରତ୍ର ଚ
ସେ ଏହି ଲୋକରେ ଏବଂ ପରଲୋକରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ଯା ଚ ସର୍ଵମଯୀ ଶକ୍ତିର୍ଯଯା ଵ୍ଯାପ୍ତମିଦଂ ଜଗତ୍
ସେ ସମସ୍ତକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ଶକ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି।
ପୁରା ଦେଵଯୁଗେ ରାଜା କଲିଂଗୋନାମ ଦାନଵଃ
ପୁରୁଣା ଦେବଯୁଗରେ କଳିଙ୍ଗ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ରାଜା ଥିଲେ।
ତେନ ସର୍ଵମିଦଂ ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ସଚରାଚରମ୍ ବ୍ରହ୍ମଲୋକମନୁପ୍ରାପ୍ତୋ ଦେଵୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସମନ୍ଵିତଃ
ସେ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ, ବ୍ୟାପିଯାଇଥିଲା। ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ତେନ ଦୈତ୍ଯେନ ସର୍ଵେଽପି ତ୍ରାସିତାଃ ସୁରମାନଵାଃ
ସେଇ ଦାନବ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମଣିଷ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଵସଵୋ ମରୁତଃ ସାଧ୍ଯା ଵିଶ୍ଵେଦେଵାଃ ସୁରର୍ଷଯଃ
ବସୁ, ମରୁତ, ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱଦେବ ଓ ଦେବ ଋଷିମାନେ—
ଯଜ୍ଞଭାଗାନ୍ସ୍ଵଯଂ ସର୍ଵେ ବୁଭୁଜୁସ୍ତେ ଚ ଦାନଵାଃ
ସେଇ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ନିଜେ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଭୋଗ କରିଥିଲେ।
ଅଦ୍ଯାପି ଦେଵତାଖାତଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ଖ୍ଯାତିମାଗତମ୍
ଆଜିଯାଏଁ ଦେବତାମାନଙ୍କଠାରୁ ଯାହା ନିଆଯାଇଥିଲା, ତାହାର ଖ୍ୟାତି ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଅଵ୍ଯକ୍ତାଃ ପରମତ୍ରାସାଦ୍ଧ୍ଯାଯଂତସ୍ତେ ଚ ସଂସ୍ଥିତାଃ
ଭୟରେ ସେମାନେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ ଅଞ୍ଚଳରେ ରହିଗଲେ।
ଏକାହାରା ନିରାହାରା ଵାଯୁଭକ୍ଷାସ୍ତଥା ପରେ 7.3.22.
କିଏ ଏକବେଳା ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ, କିଏ ଉପବାସ କରୁଥିଲେ, ଆଉ କିଏ କେବଳ ବାୟୁ ଖାଇ ରହୁଥିଲେ।
କୃଚ୍ଛ୍ରସାଂତପନେ ନିଷ୍ଠା ମହାପାରାକିଣଃ ପରେ
ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଃଖ ସହି ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ।
ଜପହୋମପରାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଧ୍ଯାନାସକ୍ତାସ୍ତଥା ପରେ
କିଏ ଜପ ଓ ହୋମରେ ଲିନ ଥିଲେ, କିଏ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ।
ପୂଜଯଂତଃ ପରାଂ ଶକ୍ତିଂ ଦେଵୀଂ ସ୍ଵକାର୍ଯହେତଵେ ଵିମୁକ୍ତିରଭଵଦ୍ରାଜନ୍ସର୍ଵେଷାଂ କର୍ମବନ୍ଧନାତ୍
ସେମାନେ ନିଜ କାମନା ପାଇଁ ପରା ଶକ୍ତି ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସମସ୍ତେ କର୍ମ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ।
ତତଃ ପୂର୍ଣେ ସହସ୍ରାଂତେ ଵର୍ଷାଣାଂ ନୃପସତ୍ତମ
ଏପରି ଭାବେ, ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ—
ପୂର୍ଵଂ ଜାତା ମହାରାଜ ଧୂମମୂର୍ତିର୍ଭଯାଵହା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଦେଵାଃ କୃତାଂଜଲିପୁଟାସ୍ତତଃ
ପୂର୍ବରୁ, ମହାରାଜ, ଧୂଆଁର ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଜନ୍ମ ନେଲା; ସେଉଠାରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ହାତ ଜୋଡି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମୋଽସ୍ତୁ ସର୍ଵଗେ ଦେଵି ନମସ୍ତେ ସର୍ଵପୂଜିତେ
ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ ପରମାଦେଵି ବ୍ରହ୍ମଯୋନେ ନମୋନମଃ
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉତ୍ସ ହେଉଥିବା ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ତେ ପଦ୍ମପତ୍ରାକ୍ଷି ଵିଶ୍ଵମାତର୍ନମୋନମଃ
ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ଥିବା ମା, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମାତା, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର।
ସ୍ଵସ୍ଵରୂପସ୍ଥିତେ ଦେଵି ତ୍ଵଂ ଚ ସଂସାରଲକ୍ଷଣମ୍
ଦେବୀ, ଆପଣ ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ବସିଛନ୍ତି, ଏହି ସଂସାରର ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ଆପଣ।
ତ୍ଵଂ ଵୃଦ୍ଧିସ୍ତ୍ଵଂ ଗତିଃ କର୍ତ୍ରୀ ଶଚୀ ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚ ପାର୍ଵତୀ 7.3.22.
ଆପଣ ବୃଦ୍ଧି, ଆପଣ ଗତି, କାର୍ଯ୍ୟକାରିଣୀ; ଆପଣ ଶଚୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏବଂ ପାର୍ବତୀ।
ଯଚ୍ଚାନ୍ଯଦତ୍ର ଦେଵେଶି ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେଽସ୍ତୀତିସଂଜ୍ଞିତମ୍
ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ 'ଅସ୍ତିତ୍ୱ' ବୋଲି କହନ୍ତି, ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ଯେଉଁଠି ଯାହା କିଛି ଅଛି, ଦେବୀ—
ଵହ୍ନିନା ଚ ଯଥା କାଷ୍ଠଂ ତଂତୁନା ଚ ଯଥା ପଟଃ
ଯେପରି ଲକଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ କପଡ଼ାକୁ ସୂତା ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ କରାଯାଏ,
ଵରୋ ମେ ଯାଚ୍ଯତାଂ ଶୀଘ୍ରମଭୀଷ୍ଟଃ ସୁରସତ୍ତମାଃ
ମୋତେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଆବଶ୍ୟକ, ତାହା ଶୀଘ୍ର ମାଗ; ହେ ଦେବମାନ୍ୟମାନେ।