ପ୍ରାପ୍ତେ ପ୍ରସଵକାଲେ ତୁ ଯା ଜଲଂ ପ୍ରାଶଯିଷ୍ଯତି
ଜଣେ ମହିଳା ପ୍ରସବ ସମୟରେ ଯେଉଁଠି ଜଳ ପିଇବାକୁ ଦେଇଥିବେ—
ଦିତିରୁଵାଚ ତଵୋଚ୍ଛେଦାଯ ଦେଵେଶ ଯାଚିତଃ ପ୍ରାଙ୍ମଯା ହରଃ
ଦିତି କହିଲେ: ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁ, ତୁମର ବିନାଶ ପାଇଁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ହରଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଥିଲି।
ତ୍ଵଯା ଚୈକୋନପଂଚାଶତ୍ପ୍ରକାରଃ ସ ଵିନିର୍ମିତଃ
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଏକାଉଁଞ୍ଚାସି ପ୍ରକାରରେ ତିଆରି କରିଥିଲା।
ଯଜ୍ଞଭାଗସ୍ଯ ଭୋକ୍ତାରୋ ଦିତେଃ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଶାସନାତ୍
ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଶକ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ଭୋଗ କରିବେ।
ଅଥ ପ୍ରାହ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଦେଵାଚାର୍ଯଂ ବୃହସ୍ପତିମ୍
ତାପରେ ସହସ୍ରନୟନ ଦେବତାଙ୍କ ଗୁରୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଲିଂଗଂ ସଂସ୍ଥାପଯାମାସ ସ୍ଵଯମେଵ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସେ ନିଜେ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ହେ ଦ୍ବିଜୋତ୍ତମମାନେ।
ତ୍ରିକାଲଂ ପୂଜଯାମାସପୁଷ୍ପଧୂପାନୁଲେପନୈଃ
ସେ ତିନିବେଳେ ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ଉପାସନା କରିଥିଲେ।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ତୁଷ୍ଟସ୍ତସ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଏଭଳି ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ମହେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ମାତୁର୍ଦ୍ରୋହକୃତଂ ପାପଂ ଯାତୁ ମେ ତ୍ରିପୁରାଂତକ ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି ସଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ସ୍ନାନଂ କୃତ୍ଵା ସମାହିତାଃ
ହେ ତ୍ରିପୁରାଂତକ, ମୋ ମାଆଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରି ଯେଉଁ ପାପ ହୋଇଛି, ସେହି ପାପ ମୋରୁ ଦୂରେଇଯାଉ; ଯେଉଁମାନେ ସ୍ନାନ କରି, ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ଏବଂ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ସୂତ ଉଵାଚ ସ ତଥେତି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ଜଗାମାଦର୍ଶନଂ ହରଃ
ସୂତ କହିଲେ: ଏଭଳି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ହର ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଏଵଂ ତତ୍ର ସମୁତ୍ପନ୍ନଂ ତୀର୍ଥଂ ତଦ୍ବାଲମଂଡନମ୍ ॥। ସ୍ଵାମିଦ୍ରୋହକୃତାତ୍ପାପାନ୍ମୁଚ୍ଯଂତେ ଯତ୍ର ମାନଵାଃ
ଏଭଳି ଏଠାରେ 'ବାଳମଣ୍ଡନ' ନାମକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ସେଠି ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଥିବା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ଏତଦ୍ଵଃ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ବାଲମଂଡନସଂଭଵମ୍
ବାଳମଣ୍ଡନର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଆଶ୍ଵିନସ୍ଯ ସିତେ ପକ୍ଷେ ଦଶମ୍ଯାଦି ଯଥାକ୍ରମମ୍
ଆଶ୍ୱିନ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଦଶମୀ ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି କ୍ରମକ୍ରମେ—
ତୀର୍ଥାନାଂ ସ ହି ସର୍ଵେଷାଂ ସ୍ନାନଜଂ ଲଭତେ ଫଲମ୍ ୬.୨୨.
ସେଠି ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳର ଫଳ ମିଳେ।
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସମାଗଚ୍ଛତି ଭୂତଲେ
ସେଇ ସମୟରେ ସହସ୍ରନୟନ ପୃଥିବୀରେ ଆସନ୍ତି।
ଯାଵଦ୍ଭୂମିତଲେ ଶକ୍ରସ୍ତିଷ୍ଠତ୍ଯେଵଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ଏଭଳି ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ର ପୃଥିବୀରେ ରହନ୍ତି, ହେ ଦ୍ବିଜୋତ୍ତମମାନେ—
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ଵିଶେଷତଃ
ସେହିଠାରେ, ବିଶେଷ କରି ସେଇ ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ଲାଗିପଡ଼ିବା ଉଚିତ।
ଅତ୍ର ଶ୍ଲୋକୌ ପୁରା ଗୀତୌ ନାରଦୈନ ସୁର ଷିଂଣା
ଏଠାରେ, ପୂର୍ବେ ନାରଦ ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗାଇଥିବା ଦୁଇଟି ଶ୍ଲୋକ ଅଛି।
ବାଲମଂଡନକେ ସ୍ନାତ୍ଵା ଶକ୍ରେଶ୍ଵରମଥେକ୍ଷଯେତ୍ ସ ପାପୈର୍ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵୈରାଜନ୍ମମରଣାଦ୍ଭୁଵି
ବାଲାମଣ୍ଡନରେ ସ୍ନାନ କରି, ଶକ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା କଲେ, ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ରାଜନ।
ପ୍ରଭାଵାତ୍ତସ୍ଯ ତୀର୍ଥସ୍ଯ ସତ୍ଯମେତଦ୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ
ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଶକ୍ତିରେ, ଏହା ସତ୍ୟ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଅସ୍ତି ପୁଣ୍ଯତମଂ ଖ୍ଯାତଂ ସମସ୍ତେ ଧରଣୀତଲେ । ତତ୍ର ଯେ ମାନଵାସ୍ତୀର୍ଥେ ସମ୍ଯକ୍ଛ୍ରଦ୍ଧାସମନ୍ଵିତାଃ
ସୂତ କହିଲେ: ପୃଥିବୀରେ ଏକ ପବିତ୍ରତମ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ଯାହା ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି। ସେଠାରେ, ଯେଉଁ ଲୋକେ ନିଜର ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ତୀର୍ଥକୁ ଯାଆନ୍ତି—
ମଧ୍ଯେ ସ୍ଥିତେ ନ ତେ ଯାଂତି ତିର୍ଯଗ୍ଯୋନୌ କଥଂଚନ
ସେଠାରେ ରହିଲେ, ସେମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ନିମ୍ନ ଜନ୍ମକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
କୃତଘ୍ନା ନାସ୍ତିକାଶ୍ଚୌରା ମର୍ଯାଦାଭେଦକାସ୍ତଥା ଵିମାନଵରମାରୂଢାଃ ସ୍ତୂଯମାନାଶ୍ଚ କିଂନରୈଃ
ଅକୃତଘ୍ନ, ନାସ୍ତିକ, ଚୋର ଓ ଯେଉଁମାନେ ସୀମା ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କିନ୍ନରମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ବସନ୍ତି।
କିଂ ପ୍ରଭାଵଂ ସମାଚକ୍ଷ୍ଵ ପରଂ କୌତୂହଲଂ ହି ନଃ
ଏହାର ଶକ୍ତି କଣ? ଆମେ ବହୁତ ଉତ୍ସୁକ, ଦୟାକରି କହ।
ନାନାଵିହଂଗସଂଘୁଷ୍ଟେ ନାନାଵୃକ୍ଷସମାକୁଲେ
ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀର ଝୁଣ୍ଡ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛରେ ଭରିଯାଇଛି।
ସମାଯାତା ମହାରୌଦ୍ରା ଲୁବ୍ଧ କାଶ୍ଚାପପାଣଯଃ
ସେଠାକୁ କଠୋର ଓ ଲୋଭୀ ଶିକାରୀମାନେ, ଦୁଷ୍ଟ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଆସିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦୃଷ୍ଟଂ ମୃଗଯୂଥଂ ତରୋରଧଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଗଛ ତଳେ ଏକ ହରିଣ ଝୁଣ୍ଡ ଦେଖାଗଲା।
ଅଥ ତାଁଲ୍ଲୁବ୍ଧକାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୂରତୋଽପି ଭଯାତୁରାଃ
ତାପରେ, ଶିକାରୀମାନେ ଦୂରରୁ ଦେଖିଲେ, ହରିଣମାନେ ଭୟରେ ଅତି ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଲେ।
ଅଥ ତେ ସନ୍ନିଧୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଗଂଭୀରଂ ସଲିଲାଶଯମ୍ ୬.୨୩.
ତାପରେ, ସେମାନେ ନିକଟରେ ଏକ ଗଭୀର ଜଳାଶୟ ଦେଖିଲେ।
ତତସ୍ତତ୍ସଲିଲସ୍ଯାଂତସ୍ତେ ମୃଗାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ହି
ତାହାପରେ, ସମସ୍ତ ହରିଣ ସେଇ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।