ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାଥ ତେ ସର୍ଵେ ମୁନଯଃ ଶଂସିତଵ୍ରତାଃ
ଏପରି କଥା କହି, ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ ନିଷ୍ଠାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ମୃକଣ୍ଡୋଽପି ସପୁତ୍ରଶ୍ଚ ତସ୍ମିନ୍ସ୍ଥାନେ ପିତାମହମ୍
ମୃକଣ୍ଡୁ ମଧ୍ୟ ପୁଅ ସହିତ ସେହି ପିତାମହଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ରହିଲେ।
ତତଶ୍ଚାଽଽରାଧଯାମାସ ଦିଵାରାତ୍ରମତଂଦ୍ରିତଃ
ତାପରେ ସେ ଦିନ ରାତି ଅକ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରିଲେ।
ପାଵନଂ ସର୍ଵଜଂତୂନାଂ ବାଲାନାଂ ରୋଗନାଶନମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଏବଂ ବାଳକମାନଙ୍କ ରୋଗ ନାଶ କରେ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠେ ଜ୍ଯେଷ୍ଠାସୁ ଯୋ ବାଲସ୍ତତ୍ର ସ୍ନାନଂ ସମାଚରେତ୍
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ, ବୟସରେ ବଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବାଳକମାନେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଗ୍ରହଭୂତପିଶାଚାନାଂ ଶାକିନୀନାଂ ଵିଶେଷତଃ
ଗ୍ରହ, ଭୂତ, ପିଶାଚ ଓ ବିଶେଷ କରି ଶାକିନୀମାନଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରଭାବରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ।
ସ୍ଵାମିଦ୍ରୋହକୃତାତ୍ପାପାନ୍ନିର୍ମୁକ୍ତୋ ଯତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ
ହେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ସେଠାରେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇଥିବା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
କଥଂ ତତ୍ର ପୁରା ଶକ୍ରଃ ସ୍ଵାମିଦ୍ରୋହସମୁଦ୍ଭଵାତ୍
ପୁରୁଣା ଦିନରେ କିପରି ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇଥିବା ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ?
କସ୍ମାଦ୍ଦିତେର୍ମହେନ୍ଦ୍ରେଣ କୃତଂ କୃତ୍ଯଂ ତଥାଵିଧମ୍
ମହେନ୍ଦ୍ର କିଏ ଦିତିଙ୍କ ବିରୋଧରେ ସେପରି କାର୍ଯ୍ୟ କାହିଁକି କଲେ?
ସ ଚ ସଂଜନଯାମାସ ପଚାଶତ୍କନ୍ଯକାଃ ଶୁଭାଃ
ସେ ପଞ୍ଚାଶଟି ନିର୍ମଳ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଦଦୌ ଚ ଦଶ ଧର୍ମାଯ କଶ୍ଯପାଯ ତ୍ରଯୋଦଶ
ସେ ଦଶଜଣ କନ୍ୟାକୁ ଧର୍ମଙ୍କୁ ଏବଂ ତେରଜଣ କନ୍ୟାକୁ କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଅଦିତିଶ୍ଚ ଦିତିଶ୍ଚୈଵ ଦ୍ଵେ ଭାର୍ଯେ ମୁଖ୍ଯତାଂ ଗତେ
ଅଦିତି ଓ ଦିତି ଦୁଇଜଣେ ପ୍ରଧାନ ଘରଣୀ ହେଲେ।
ତତଃ ସ ଜନଯାମାସ ଦେଵାଞ୍ଚ୍ଛକ୍ରପୁରଃସରାନ୍
ତାପରେ ସେ ଦେବମାନେ, ଯାହାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ର ପ୍ରଧାନ ଥିଲେ, ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ତେଷାଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯରାଜ୍ଯାର୍ଥଂ ମିଥୋ ଜଜ୍ଞେ ମହାହଵଃ
ତିନି ଲୋକର ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତତଃ ଶୋକପରା ଚକ୍ରେ ଦିତିର୍ଵ୍ରତମନୁତ୍ତମମ୍
ତାପରେ ଦିତି ଦୁଃଖରେ ଭାସି, ଏକ ଉତ୍ତମ ବ୍ରତ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଂତେ ତସ୍ଯାସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ମହେଶ୍ଵରଃ ୬.୨୨.
ଏହିପରି ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷରେ ମହେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ସାଽବ୍ରଵୀଦ୍ଯଦି ମେ ତୁଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵ ଶଶିଶେଖର ଯଜ୍ଞଭାଗପ୍ରଭୋକ୍ତାରଂ ଦେଵାନାଂ ଦର୍ପନାଶନମ୍
ସେ କହିଲେ, 'ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ହେ ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ଦେବ, ଯିଏ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ନେବେ, ଦେବମାନଙ୍କ ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ କରିବେ, ଏମିତି ପୁଅ ଦିଅନ୍ତୁ—'
ଅଵଧ୍ଯଂ ସଂଗରେ ପୂର୍ଵୈଃ ସର୍ଵୈଦେଵୈଃ ସଵାସଵୈଃ
'ଏବଂ ସେ ପୁଅ ପୂର୍ବତନ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ତାଙ୍କର ନାୟକମାନେ ମିଶି ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ମରିପାରିବେ ନାହିଁ।'
ଦିତିଶ୍ଚୈଵାଽଦଧାଦ୍ଗର୍ଭଂ କଶ୍ଯପାନ୍ମୁନିପୁଂଗଵାତ୍ ଵଦତୋ ମୁନିମୁଖ୍ଯସ୍ଯ ନାରଦସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ଏବଂ ଦିତି କଶ୍ୟପ ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଠାରୁ ଗର୍ଭଧାରଣ କଲେ, ଯେତେବେଳେ ମହାତ୍ମା ନାରଦ ମୁନି କଥାହେଉଥିଲେ।
ତତୋ ଦୁଷ୍ଟାଂ ମତିଂ କୃତ୍ଵା ତସ୍ଯ ଗର୍ଭସ୍ଯ ନାଶନେ
ତାପରେ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଧରି, ସେ ଗର୍ଭକୁ ନାଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଛିଦ୍ରମନ୍ଵେଷମାଣସ୍ତୁ ସୁସୂକ୍ଷ୍ମମପି ଚ ଦ୍ଵିଜାଃ
ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସେ ସବୁଠୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ରାସ୍ତା ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ—
ତତଶ୍ଚ ଦଶମେ ମାସି ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ପ୍ରସଵୋଦ୍ଭଵେ
ତାପରେ ଦଶମ ମାସ ଆସିଗଲା ଓ ଜନ୍ମ ସମୟ ନିକଟେ ଆସିଲା—
ନିଦ୍ରାଵଶଂ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ଵିସଂଜ୍ଞା ସମପଦ୍ଯତ
ସେ ନିଦ୍ରାରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ଅଚେତନ ହେଇପଡିଲେ।
ତାଂ ଵିସଂଜ୍ଞାମଥୋ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପାଦୌ ଶତକ୍ରତୁଃ ତେନାଽସୌ ସପ୍ତଧା ଚକେ ଗର୍ଭଂ ଶସ୍ତ୍ରେଣ ଦେଵପଃ
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଅଚେତନ ଦେଖି, ଶତକ୍ରତୁ ତାଙ୍କର ପାଦ ଛାଡିଦେଲେ; ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭକୁ ସାତ ଭାଗ କଲେ।
ଅଥାଽପଶ୍ଯତ୍କ୍ଷଣାତ୍ସପ୍ତ ଵାଲକାନ୍ପୂର୍ଣଵିଗ୍ରହାନ୍
ତାପରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ସାତ ଜଣ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିଲେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ସହିତ।
ଜାତା ଏକୋନପଞ୍ଚାଶଦଥ ତତ୍ରୈଵ ବାଲକାଃ ନିଶ୍ଚକ୍ରାମୋଦରାତୂର୍ଣଂ ଦିତ୍ଯା ଯାଵନ୍ନ ଲକ୍ଷିତଃ ॥ ୬.୨୨.
ସେଠାରେ ମୋଟ ଉଣପଞ୍ଚାଶି ଜଣ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ସେମାନେ ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ତାଙ୍କୁ ଅନୁମାନ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ତୁରନ୍ତ ବାହାରିଆସିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭାତେ ଵିମଲେ ପ୍ରୋଦ୍ଗତେ ରଵିମଂଡଲେ
ତାପରେ ପ୍ରଭାତରେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ରବିମଣ୍ଡଳ ଉଦୟ ହେବାବେଳେ—
ତତୋଽଭ୍ଯେତ୍ଯ ସହସ୍ରାକ୍ଷୋ ଦୁର୍ଗଂଧେନ ସମାଵୃତଃ
ତାପରେ ସହସ୍ରାକ୍ଷୀ ଦୁର୍ଗନ୍ଧରେ ଆବୃତ ହୋଇ ଆସିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଦୃଶଂ ଶକ୍ରଂ ଦିତିଃ ପ୍ରୋଵାଚ ସାଦରମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ଦିତି ସମ୍ମାନ ସହିତ କହିଲେ—
କିଂ ତ୍ଵଂ ଶକ୍ର ନିରୁ ତ୍ସାହସ୍ତେଜୋଦ୍ଯୁତିଵିଵର୍ଜିତଃ
ହେ ଶକ୍ର, କାହିଁକି ତୁମେ ଶକ୍ତି, ସାହସ ଓ ତେଜ ହୀନ ଦେଖାଯାଉଛ?