ଅଥୋଵାଚ ମୁନୀନ୍ସର୍ଵାନ୍ଵିଶ୍ରାଂତାନ୍ପଦ୍ମଯୋନିଜଃ
ତାପରେ ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତ ଶାନ୍ତ ମୁନିମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପ୍ରୋଚ୍ଯତାଂ ଚାପି ଯତ୍କୃତ୍ଯଂ ଯୁଷ୍ମାକଂ କ୍ରିଯତେଽଧୁନା ୬.୨୧.
ଏବେ ତୁମେ କହ, କେଉଁ କାମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଛ।
ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାପ୍ରସଂଗେନ ଭ୍ରମମାଣା ମହୀତଲମ୍ ଃ। ଚମତ୍କାରପୁରାଭ୍ଯାଶେ ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ପିତାମହ
ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କରି ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା ବେଳେ, ହେ ପିତାମହ, ଆମେ ଚମତ୍କାରପୁର ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲୁ।
ତତ୍ରାନେନ ଵଯଂ ଦେଵ ବାଲକେନାଽଭିଵାଦିତାଃ
ସେଠାରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଶିଶୁ ଆମକୁ ନମସ୍କାର କଲା।
ଏତସ୍ଯ ତୁ ପୁନଃ ଶେଷମାଯୁଷୋ ଦିଵସତ୍ର ଯମ୍
କିନ୍ତୁ ଏହାର ଅବଶିଷ୍ଟ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିନଗୁଡ଼ିକ—
ତତଶ୍ଚୈନଂ ସମାଦାଯ ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତଵାଂତିକମ୍
ତାପରେ ଏହାକୁ ସହିତ ନେଇ, ଆମେ ତୁମ ଛାଡ଼େ ଆସିଛୁ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯଥା ଵଯଂ ସତ୍ଯା ଭଵତା ସହ ପଦ୍ମଜ
ସେଥିପାଇଁ, ହେ ପଦ୍ମଜ, ଆମେ ସତ୍ୟବାଦୀ, ତୁମ ସହିତ—
ପ୍ରୋଵାଚ ପ୍ରହସନ୍ଵାକ୍ଯଂ ସମାଦାଯ ଚ ବାଲକମ୍
ସେ ହସି ହସି କଥା କହିଲେ ଏବଂ ଶିଶୁଟିକୁ ଉଠାଇଲେ।
ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦଯଂ ବାଲୋଜରାମୃତ୍ଯୁଵି ଵର୍ଜିତଃ
ମୋ ଦୟାରେ, ଏହି ଶିଶୁ ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା।
ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରାଗ୍ଧରଣୀପୃଷ୍ଠଂ ଵ୍ରଜଧ୍ଵଂ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ସେଥିପାଇଁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିମାନେ, ଏବେ ପୃଥିବୀ ଉପରକୁ ଫେରିଯାଅ।
ଯାଵଦସ୍ଯ ପିତା ଵୃଦ୍ଧଃ ପୁତ୍ରଦର୍ଶନଵିହ୍ଵଲଃ ୩୯. ଆଗତ୍ଯ ଵସୁଧାପୃଷ୍ଠଂ ତସ୍ଯୈଵାଶ୍ରମସଂନିଧୌ ॥ ୬.୨୧.
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହାର ବୃଦ୍ଧ ପିତା, ପୁଅକୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ, ପୃଥିବୀ ଉପରକୁ ନିଜ ଆଶ୍ରମ ନିକଟକୁ ନ ଆସିବେ—
ଅମୁଂଚନ୍ନଗ୍ନିତୀର୍ଥେ ତଂ ସମାଭାଷ୍ଯ ତତଃ ପରମ୍
ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହୋଇ, ପରେ ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିତୀର୍ଥରେ ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵିପ୍ରୋ ମୃକଂଡଃ ସୁତଵତ୍ସଲଃ
ଏହି ମଧ୍ୟବେଳେ, ପୁଅକୁ ଭଲପାଉଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୃକଣ୍ଡ—
ଅହୋ ମେ ତନଯୋଽଭୀଷ୍ଟଃ କଥମଦ୍ଯ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ହାୟ, ମୋର ପ୍ରିୟ ପୁଅ! ଏଇ ଦିନ କାହିଁକି ମୁଁ ତାକୁ ଦେଖୁନାହିଁ?
କୃତ୍ଵା ମାଂ ଦୁଃଖସଂତପ୍ତଂ ମାତରଂ ଚାପି ପୁତ୍ରକଃ
ମୋତେ ଓ ତାଙ୍କ ମାଆକୁ ଦୁଃଖରେ ପୋଡ଼ିଦେଇ, ମୋ ପୁଅ—
ପଶ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣି ପାପେନ ମଯା ଦୁଷ୍କୃତକାରିଣା
ଦେଖ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ, ମୋର ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ପାପ କରିଛି—
କଥିତଂ ଜ୍ଞାନିନା ତେନ ମମ ପୂର୍ଵଂ ମହାତ୍ମ ନା
ମୋତେ ଏହି କଥା ପୂର୍ବରୁ ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ବଝାଇଦେଇଥିଲେ, ହେ ମହାତ୍ମା।
ସୋଽହଂ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଦୁଃଖେନ ସାଧଯିଷ୍ଯେ ହୁତାଶନମ୍
ଏବେ ପୁଅର ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ କରିବି।
ତତ୍କିଂ ଚିରଯସି ବ୍ରହ୍ମଞ୍ଛୀଘ୍ରଂ ଦାରୂଣି ଚାନଯ
କାହିଁକି ଦେରି କରୁଛ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ? ଶୀଘ୍ର ଜଳାଣା ପାଇଁ କାଠ ଆଣ।
ଯେନାଽହଂ ଭଵତା ସାର୍ଧଂ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମି ହୁତାଶନମ୍
ଯାହାଁକି ତୁମ ସହିତ ମୁଁ ଏହି ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବି।
ଆଜଗାମାଽଥ ସଂହୃଷ୍ଟଃ ସ ବାଲଃ ସନ୍ନିଧିଂ ତଯୋଃ ॥ ୬.୨୧.
ତାପରେ ସେ ଛୁଆଁ ଖୁସି ହୋଇ ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲା।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ହୃଷ୍ଟୋ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯା ସହିତସ୍ତଦା
ସେଉଠାରେ ସେଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଜଣେଇ ଖୁସି ହେଲେ।
ଭୂଯୋଭୂଯଃ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ସଭାର୍ଯଃ ପୃଷ୍ଟଵାଂସ୍ତଦା
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କ ଜଣେଇ ସହିତ ପୁଅକୁ ବାହୁଡିଆ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ପୁନିପୁନି ପଚାରିଲେ।
ଶୋକାର୍ଣଵେ ପରିକ୍ଷିପ୍ଯ ମାଂ ସଭାର୍ଯଂ ଵଯୋଽଧିକମ୍
ମୋତେ ଓ ମୋ ଜଣେଇକୁ, ବୟସରେ ବଡ଼, ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଇ—
କ୍ରମେଣ ଵିନଯାତ୍ତାତ ସ୍ମରମାଣେନ ତେ ଵଚଃ ॥ ୫୪ ଦୀର୍ଘାଯୁର୍ଭଵ ତୈରୁକ୍ତଃ ସର୍ଵୈରେଵ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମୈଃ
କ୍ରମେ, ନମ୍ରତା ସହିତ ତୁମ କଥା ମନେପକାଇ, ସମସ୍ତ ବଡ଼ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହିଲେ, 'ତୁମର ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ହେଉ।'
ଅଥ ତାତ ସମାଲୋକ୍ଯ ତେଷାଂ ମଧ୍ଯଗତୋ ମୁନିଃ
ତାପରେ, ହେ ବାପା, ସେ ମୁନି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦାଁଡ଼ି ଚାହିଲେ।
ତୃତୀଯେ ଦିଵସେ ସୋଽଯଂ ବାଲଃ ପଂଚତ୍ଵମେଷ୍ଯତି
ତୃତୀୟ ଦିନରେ ଏହି ଛୁଆଁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।
ତତସ୍ତେ ମୁନଯୋ ଭୀତା ଅସତ୍ଯାତ୍ତାତ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ତାପରେ, ହେ ବାପା, ମୁନିମାନେ ଏହି ଅସତ୍ୟ କଥାକୁ ଶୁଣି ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ନମସ୍କୃତେନ ତେନାଽପି ପ୍ରୋକ୍ତୋଽହଂ ପଦ୍ମଯୋନିନା ॥ ଦୀର୍ଘାଯୁର୍ଭଵ ପୃଷ୍ଟଶ୍ଚ କୁତସ୍ତ୍ଵମିହ ଚାଗତଃ
ସେଉଁଠି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରି, ପଦ୍ମଯୋନିଙ୍କୁ ଶୁଣିଲି, 'ତୁମର ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ହେଉ।' ସେ ମୋତେ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?'
ଅଥ ତୈର୍ମୁନିଭିଃ ସର୍ଵୈର୍ଵୃତ୍ତାଂତଂ ତସ୍ଯ କୀର୍ତିତମ୍ ୬.୨୧.
ତାପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ମୁନି ତାଙ୍କ କଥା ସଂକ୍ଷେପରେ କହିଦେଲେ।