ଏଵଂ ତସ୍ଯ ଵ୍ରତସ୍ଥସ୍ଯ ଷଣ୍ମାସା ଦିଵସୈସ୍ତ୍ରିଭିଃ
ଏଭଳି, ଯିଏ ନିଜ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଛଅ ମାସ ତିନି ଦିନରେ କଟିଗଲା।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ମୁନୀନ୍ସର୍ଵାନ୍ନମଶ୍ଚକ୍ରେ ମୁନେଃ ସୁତଃ ୬.୨୧.
ସେଇ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେକୁ ଦେଖି, ମୁନିର ପୁଅ ସମ୍ମାନରେ ମଣ୍ଡିଆ ହେଲେ।
ଅଥ ତଂ ବାଲଭାଵେନ କୌତୁକାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଃ
ତାପରେ, ଶିଶୁଭାବରେ ଥିବା ସେଉଁକୁ ଦେଖି, ଉତ୍ସୁକତାରେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ଆସିଲେ।
ସର୍ଵୈରେଷ ଶିଶୁଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଦୀର୍ଘା ଯୁରିତି ସାଦରମ୍
ସମସ୍ତେ ସମ୍ମାନରେ କହିଲେ, 'ଏହି ଶିଶୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ'।
ତନ୍ନ ଯୁକ୍ତଂ ଭଵେଦୀଦୃଗସ୍ମାକଂ ଵଚନଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଏପରି କଥା ଆମ ପକ୍ଷରୁ, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଉଚିତ ହେବ ନାହିଁ।
ତତୋ ମିଥଃ ସମାଲୋଚ୍ଯ ସର୍ଵେ ତେ ମୁନିପୁଂଗଵାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ପରସ୍ପରେ ଆଲୋଚନା କଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ତସ୍ଯ ପୁରୋ ନୀତ୍ଵା ବାଲୋଽଯଂ କ୍ଷୀଣଜୀଵିତଃ
ସେଉଁଠୁ, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇ, କହିଲେ, 'ଏହି ଶିଶୁର ଜୀବନ ଶେଷ ହେବାକୁ ଯାଉଛି'।
ତତସ୍ତୁ ତେ ସମାଦାଯ ସତ୍ଵରଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀକୁ ତୁରନ୍ତ ନେଇଗଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତଂ ଦେଵଂ ଵେଦୋକ୍ତୈଃ ସ୍ତଵନୈର୍ଦ୍ଵିଜାଃ
ତାପରେ ସେଇ ଦେବଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ବେଦର ଶ୍ଲୋକରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତେଷାମନଂତରଂ ସୋଽପି ନମଶ୍ଚକ୍ରେ ପିତାମହମ୍
ତାଙ୍କ ପରେ ସେଉଁଠି ସେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଣାମ କଲେ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ।
ଅଥୋଵାଚ ମୁନୀନ୍ସର୍ଵାନ୍ଵିଶ୍ରାଂତାନ୍ପଦ୍ମଯୋନିଜଃ
ତାପରେ ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତ ଶାନ୍ତ ମୁନିମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପ୍ରୋଚ୍ଯତାଂ ଚାପି ଯତ୍କୃତ୍ଯଂ ଯୁଷ୍ମାକଂ କ୍ରିଯତେଽଧୁନା ୬.୨୧.
ଏବେ ତୁମେ କହ, କେଉଁ କାମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଛ।
ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାପ୍ରସଂଗେନ ଭ୍ରମମାଣା ମହୀତଲମ୍ ଃ। ଚମତ୍କାରପୁରାଭ୍ଯାଶେ ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ପିତାମହ
ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କରି ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା ବେଳେ, ହେ ପିତାମହ, ଆମେ ଚମତ୍କାରପୁର ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲୁ।
ତତ୍ରାନେନ ଵଯଂ ଦେଵ ବାଲକେନାଽଭିଵାଦିତାଃ
ସେଠାରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଶିଶୁ ଆମକୁ ନମସ୍କାର କଲା।
ଏତସ୍ଯ ତୁ ପୁନଃ ଶେଷମାଯୁଷୋ ଦିଵସତ୍ର ଯମ୍
କିନ୍ତୁ ଏହାର ଅବଶିଷ୍ଟ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିନଗୁଡ଼ିକ—
ତତଶ୍ଚୈନଂ ସମାଦାଯ ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତଵାଂତିକମ୍
ତାପରେ ଏହାକୁ ସହିତ ନେଇ, ଆମେ ତୁମ ଛାଡ଼େ ଆସିଛୁ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯଥା ଵଯଂ ସତ୍ଯା ଭଵତା ସହ ପଦ୍ମଜ
ସେଥିପାଇଁ, ହେ ପଦ୍ମଜ, ଆମେ ସତ୍ୟବାଦୀ, ତୁମ ସହିତ—
ପ୍ରୋଵାଚ ପ୍ରହସନ୍ଵାକ୍ଯଂ ସମାଦାଯ ଚ ବାଲକମ୍
ସେ ହସି ହସି କଥା କହିଲେ ଏବଂ ଶିଶୁଟିକୁ ଉଠାଇଲେ।
ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦଯଂ ବାଲୋଜରାମୃତ୍ଯୁଵି ଵର୍ଜିତଃ
ମୋ ଦୟାରେ, ଏହି ଶିଶୁ ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା।
ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରାଗ୍ଧରଣୀପୃଷ୍ଠଂ ଵ୍ରଜଧ୍ଵଂ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ସେଥିପାଇଁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିମାନେ, ଏବେ ପୃଥିବୀ ଉପରକୁ ଫେରିଯାଅ।
ଯାଵଦସ୍ଯ ପିତା ଵୃଦ୍ଧଃ ପୁତ୍ରଦର୍ଶନଵିହ୍ଵଲଃ ୩୯. ଆଗତ୍ଯ ଵସୁଧାପୃଷ୍ଠଂ ତସ୍ଯୈଵାଶ୍ରମସଂନିଧୌ ॥ ୬.୨୧.
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହାର ବୃଦ୍ଧ ପିତା, ପୁଅକୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ବିଷଣ୍ଣ ହୋଇ, ପୃଥିବୀ ଉପରକୁ ନିଜ ଆଶ୍ରମ ନିକଟକୁ ନ ଆସିବେ—
ଅମୁଂଚନ୍ନଗ୍ନିତୀର୍ଥେ ତଂ ସମାଭାଷ୍ଯ ତତଃ ପରମ୍
ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ସହ କଥା ହୋଇ, ପରେ ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନିତୀର୍ଥରେ ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵିପ୍ରୋ ମୃକଂଡଃ ସୁତଵତ୍ସଲଃ
ଏହି ମଧ୍ୟବେଳେ, ପୁଅକୁ ଭଲପାଉଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୃକଣ୍ଡ—
ଅହୋ ମେ ତନଯୋଽଭୀଷ୍ଟଃ କଥମଦ୍ଯ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ
ହାୟ, ମୋର ପ୍ରିୟ ପୁଅ! ଏଇ ଦିନ କାହିଁକି ମୁଁ ତାକୁ ଦେଖୁନାହିଁ?
କୃତ୍ଵା ମାଂ ଦୁଃଖସଂତପ୍ତଂ ମାତରଂ ଚାପି ପୁତ୍ରକଃ
ମୋତେ ଓ ତାଙ୍କ ମାଆକୁ ଦୁଃଖରେ ପୋଡ଼ିଦେଇ, ମୋ ପୁଅ—
ପଶ୍ଯ ବ୍ରାହ୍ମଣି ପାପେନ ମଯା ଦୁଷ୍କୃତକାରିଣା
ଦେଖ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ, ମୋର ଦୁଷ୍କର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ପାପ କରିଛି—
କଥିତଂ ଜ୍ଞାନିନା ତେନ ମମ ପୂର୍ଵଂ ମହାତ୍ମ ନା
ମୋତେ ଏହି କଥା ପୂର୍ବରୁ ସେ ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ ବଝାଇଦେଇଥିଲେ, ହେ ମହାତ୍ମା।
ସୋଽହଂ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଦୁଃଖେନ ସାଧଯିଷ୍ଯେ ହୁତାଶନମ୍
ଏବେ ପୁଅର ଦୁଃଖରେ ମୁଁ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ କରିବି।
ତତ୍କିଂ ଚିରଯସି ବ୍ରହ୍ମଞ୍ଛୀଘ୍ରଂ ଦାରୂଣି ଚାନଯ
କାହିଁକି ଦେରି କରୁଛ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ? ଶୀଘ୍ର ଜଳାଣା ପାଇଁ କାଠ ଆଣ।
ଯେନାଽହଂ ଭଵତା ସାର୍ଧଂ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମି ହୁତାଶନମ୍
ଯାହାଁକି ତୁମ ସହିତ ମୁଁ ଏହି ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବି।