ସ ତଂ ଶିଶୁଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ନଖାଗ୍ରାନ୍ମୂର୍ଦ୍ଧଜାଵଧିମ୍
ସେ ଶିଶୁଟିକୁ ନଖର ଟିପରୁ ମୁଣ୍ଡର ଚୂଡ଼ା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭଲଭାବେ ଦେଖିଲେ।
ମୃକଂଡୋଽପି ସମାଲୋକ୍ଯ ଜ୍ଞାନିନଂ ସସ୍ମିତାନନମ୍
ମୃକଣ୍ଡୁ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ହସୁଥିବା ମୁହଁ ଥିବା ସେଇଁକୁ ଦେଖିଲେ।
ସୁଚିରଂ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟସ୍ତତୋଽଭୂଃ ସସ୍ମିତାନନଃ ॥ ୬.୨୧.
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ସେ ମଧ୍ୟ ହସୁଥିବା ମୁହଁ ହେଲେ।
ତତଶ୍ଚ କଥଯାମାସ ହାସ୍ଯକାରଣମେଵ ହି
ତାପରେ ସେ ହସିବାର କାରଣଟି କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଗାତ୍ରସ୍ଥାନି ଭଵେତ୍ସତ୍ଯଂ ତୈଃ ପୁମାନଜରାମରଃ
ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ଦେହରେ ଥିଲେ, ମଣିଷ ଜରା ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜିତିପାରିବ।
ଅସ୍ଯ ଭାଵି ପୁନଶ୍ଚାଽସ୍ମାଦ୍ଦିଵସାନ୍ନିଧନଂ ଶିଶୋଃ
କିନ୍ତୁ ଏହି ଶିଶୁର ମୃତ୍ୟୁ ଏହି ଦିନରୁ ପୁଣି ହେବାକୁ ଲିଖାଯାଇଛି।
ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁରୁଷ୍ଵାଽସ୍ଯ ହିତଂ ଚ ଯତ୍
ଏହି କଥା ଜାଣି, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯେଉଁଠି ଭଲ, ସେହି କାମ କର।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଵିପ୍ରେଂଦ୍ରୋ ଜଗାମାଽଭୀପ୍ସିତାଂ ଦିଶମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଅକାଲେଽପି କୁମାରସ୍ଯ କିଂଚିଦ୍ଧ୍ଯାତ୍ଵା ନିଜେ ହୃଦି
ଅସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଛୁଆଁଟିକୁ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଅଳ୍ପ ଭାବିଲେ।
ଯଂ କଂ ଚିଦ୍ଵୀକ୍ଷସେ ପୁତ୍ର ଭ୍ରମମାଣଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମମ୍
ପୁଅ, ତୁମେ ଯେଉଁ କୌଣସି ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଦେଖିବ, ସେଉଁଠି ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ।
ଏଵଂ ତସ୍ଯ ଵ୍ରତସ୍ଥସ୍ଯ ଷଣ୍ମାସା ଦିଵସୈସ୍ତ୍ରିଭିଃ
ଏଭଳି, ଯିଏ ନିଜ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଛଅ ମାସ ତିନି ଦିନରେ କଟିଗଲା।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ମୁନୀନ୍ସର୍ଵାନ୍ନମଶ୍ଚକ୍ରେ ମୁନେଃ ସୁତଃ ୬.୨୧.
ସେଇ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେକୁ ଦେଖି, ମୁନିର ପୁଅ ସମ୍ମାନରେ ମଣ୍ଡିଆ ହେଲେ।
ଅଥ ତଂ ବାଲଭାଵେନ କୌତୁକାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣଃ
ତାପରେ, ଶିଶୁଭାବରେ ଥିବା ସେଉଁକୁ ଦେଖି, ଉତ୍ସୁକତାରେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀମାନେ ଆସିଲେ।
ସର୍ଵୈରେଷ ଶିଶୁଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଦୀର୍ଘା ଯୁରିତି ସାଦରମ୍
ସମସ୍ତେ ସମ୍ମାନରେ କହିଲେ, 'ଏହି ଶିଶୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେବେ'।
ତନ୍ନ ଯୁକ୍ତଂ ଭଵେଦୀଦୃଗସ୍ମାକଂ ଵଚନଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଏପରି କଥା ଆମ ପକ୍ଷରୁ, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଉଚିତ ହେବ ନାହିଁ।
ତତୋ ମିଥଃ ସମାଲୋଚ୍ଯ ସର୍ଵେ ତେ ମୁନିପୁଂଗଵାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ପରସ୍ପରେ ଆଲୋଚନା କଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ତସ୍ଯ ପୁରୋ ନୀତ୍ଵା ବାଲୋଽଯଂ କ୍ଷୀଣଜୀଵିତଃ
ସେଉଁଠୁ, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇ, କହିଲେ, 'ଏହି ଶିଶୁର ଜୀବନ ଶେଷ ହେବାକୁ ଯାଉଛି'।
ତତସ୍ତୁ ତେ ସମାଦାଯ ସତ୍ଵରଂ ବ୍ରହ୍ମଚାରିଣମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀକୁ ତୁରନ୍ତ ନେଇଗଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତଂ ଦେଵଂ ଵେଦୋକ୍ତୈଃ ସ୍ତଵନୈର୍ଦ୍ଵିଜାଃ
ତାପରେ ସେଇ ଦେବଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ବେଦର ଶ୍ଲୋକରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ତେଷାମନଂତରଂ ସୋଽପି ନମଶ୍ଚକ୍ରେ ପିତାମହମ୍
ତାଙ୍କ ପରେ ସେଉଁଠି ସେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଣାମ କଲେ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ।
ଅଥୋଵାଚ ମୁନୀନ୍ସର୍ଵାନ୍ଵିଶ୍ରାଂତାନ୍ପଦ୍ମଯୋନିଜଃ
ତାପରେ ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତ ଶାନ୍ତ ମୁନିମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପ୍ରୋଚ୍ଯତାଂ ଚାପି ଯତ୍କୃତ୍ଯଂ ଯୁଷ୍ମାକଂ କ୍ରିଯତେଽଧୁନା ୬.୨୧.
ଏବେ ତୁମେ କହ, କେଉଁ କାମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆସିଛ।
ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାପ୍ରସଂଗେନ ଭ୍ରମମାଣା ମହୀତଲମ୍ ଃ। ଚମତ୍କାରପୁରାଭ୍ଯାଶେ ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ପିତାମହ
ତୀର୍ଥ ଯାତ୍ରା କରି ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିବା ବେଳେ, ହେ ପିତାମହ, ଆମେ ଚମତ୍କାରପୁର ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲୁ।
ତତ୍ରାନେନ ଵଯଂ ଦେଵ ବାଲକେନାଽଭିଵାଦିତାଃ
ସେଠାରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଶିଶୁ ଆମକୁ ନମସ୍କାର କଲା।
ଏତସ୍ଯ ତୁ ପୁନଃ ଶେଷମାଯୁଷୋ ଦିଵସତ୍ର ଯମ୍
କିନ୍ତୁ ଏହାର ଅବଶିଷ୍ଟ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିନଗୁଡ଼ିକ—
ତତଶ୍ଚୈନଂ ସମାଦାଯ ଵଯଂ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତଵାଂତିକମ୍
ତାପରେ ଏହାକୁ ସହିତ ନେଇ, ଆମେ ତୁମ ଛାଡ଼େ ଆସିଛୁ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯଥା ଵଯଂ ସତ୍ଯା ଭଵତା ସହ ପଦ୍ମଜ
ସେଥିପାଇଁ, ହେ ପଦ୍ମଜ, ଆମେ ସତ୍ୟବାଦୀ, ତୁମ ସହିତ—
ପ୍ରୋଵାଚ ପ୍ରହସନ୍ଵାକ୍ଯଂ ସମାଦାଯ ଚ ବାଲକମ୍
ସେ ହସି ହସି କଥା କହିଲେ ଏବଂ ଶିଶୁଟିକୁ ଉଠାଇଲେ।
ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦଯଂ ବାଲୋଜରାମୃତ୍ଯୁଵି ଵର୍ଜିତଃ
ମୋ ଦୟାରେ, ଏହି ଶିଶୁ ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା।
ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରାଗ୍ଧରଣୀପୃଷ୍ଠଂ ଵ୍ରଜଧ୍ଵଂ ମୁନିସତ୍ତମାଃ
ସେଥିପାଇଁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିମାନେ, ଏବେ ପୃଥିବୀ ଉପରକୁ ଫେରିଯାଅ।