ତତୋ ଗୋକର୍ଣମାସାଦ୍ଯ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ମହେଶ୍ଵରମ୍ ୬.୨୦.
ତାପରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣକୁ ପହଞ୍ଚି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ,
ବାଷ୍ପପର୍ଯାକୁଲାକ୍ଷଶ୍ଚ ଵ୍ରୀଡଯାଽଧୋମୁଖଃ ସ୍ଥିତଃ
ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଭରିଗଲା, ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଉଭେଇ ରହିଲେ।
କୁରୁ ମେ ନିଗ୍ରହଂ ନାଥ ସ୍ଵାମିଦ୍ରୋହସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ହେ ନାଥ, ମୋ ମନରେ ସ୍ୱାମିଭକ୍ତିର ବିରୋଧ ଉପଜିଛି, ଦୟାକରି ମୋତେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର।
ଉତ୍ତରାଣି ଵିରୁଦ୍ଧାନି ତଵ ଦତ୍ତାନି ଭୂରିଶଃ
ହେ ଧନର ମାଲିକ, ତୁମେ ବହୁବେଳେ ବିପରୀତ ଉପଦେଶ ପାଇଛ।
ତତଶ୍ଚ ତଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ରାମୋଽପି ନିଜବାଂଧଵମ୍
ତାପରେ ରାମ ନିଜ ଜଣେ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ।
ନ ତେ ତ୍ଵନ୍ଯଃ ପ୍ରିଯଃ କଶ୍ଚିନ୍ମାଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ଵେଦ୍ମ୍ଯହଂ ସ୍ଫୁଟମ୍
ତୁମକୁ ଛଡ଼ି ମୋ ପାଇଁ ଆଉ କେହି ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ, ଏହା ମୁଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଜାଣିଛି।
ପ୍ରାଣତ୍ଯାଗଂ କରିଷ୍ଯାମି ଵହ୍ନାଵାତ୍ମଵିଶୁଦ୍ଧଯେ
ମୁଁ ନିଜ ଆତ୍ମାର ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ଅଗ୍ନିରେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବି।
ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣଯୋରେଵଂ ଵଦତୋସ୍ତତ୍ର କାନନେ
ସେଇ ଜଙ୍ଗଲରେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏପରି କଥା କହୁଥିଲେ,
ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତଂ ରାମଃ ସୀତାଲକ୍ଷ୍ମଣସଂଯୁତଃ
ତାପରେ ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ରାମ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ମାର୍କଂଡେଯ ଉଵାଚ ପ୍ରଭାସାଦହମାଯାତଃ ସାଂପ୍ରତଂ ରଘୁନଂଦନ
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ: ରଘୁବଂଶୀ, ମୁଁ ପ୍ରଭାସାରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
ମଯା ରାଘଵ ତତ୍ରାଽସ୍ତି ସ୍ଥାପିତଃ ପ୍ରପିତାମହଃ ୬.୨୦.
ରାଘବ, ମୁଁ ସେଠାରେ ପୂର୍ବଜଙ୍କୁ ବସାଇଛି।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମପି ତତ୍ରୈଵ ତୂର୍ଣମେଵ ମଯା ସହ
ତେଣୁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ସେଠାକୁ ମୋ ସହିତ ଯିବାକୁ ହେବ।
ଯେନ ସ୍ଯାଃ ସର୍ଵଶତ୍ରୂଣାମଗମ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ରଘୂଦ୍ଵହ
ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅପହ୍ରାସ୍ୟ ହେବ, ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯସ୍ତତ୍ର କୁରୁତେ ସ୍ନାନଂ ତସ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁଭଯଂ କୁତଃ ଜ୍ଯେଷ୍ଠାନକ୍ଷତ୍ରସଂଯୁକ୍ତା ତସ୍ମାତ୍ସ୍ନାତୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି
ଯେଉଁଠାରେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ନକ୍ଷତ୍ର ସଂଯୁକ୍ତ ଅଛି, ସେଠାରେ ଯିଏ ସ୍ନାନ କରେ, ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ତୁମେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ତତଃ ସଂପ୍ରସ୍ଥିତଂ ରାମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ
ତାପରେ ରାମ ଚାଲିବାକୁ ଦେଖି ଲକ୍ଷ୍ମଣ କହିଲେ।
ଅନର୍ହା ନିଷ୍କୃତିଃ କର୍ତୁଂ ତସ୍ମାଦେନଂ ପ୍ରଯାଚଯ
ମୋ ପାଇଁ ପାପ ଶୋଧନ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ତେଣୁ, ତାଙ୍କୁ ଏହା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କର।
ତନ୍ମେ ଦେହି ସ୍ଫୁଟଂ ଯେନ କାଯଶୁଦ୍ଧିଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ପବିତ୍ରତା ହୁଏ, ସେହି ଉପାୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ମୋତେ ଦିଅ।
ସ୍ଵାମିଦ୍ରୋହରତାଃ ସ୍ନାତା ମୁଚ୍ଯଂତେ ତତ୍ର ପାତକୈଃ
ଯେଉଁଠାରେ ନିଜ ମାଳିକଙ୍କୁ ଅନାଦର କରିବା ଛାଡ଼ି ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ, ସେଠାରେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ତତ୍ର ଶକ୍ରୋ ଵିପାପ୍ମାଭୂଦ୍ଧତ୍ଵା ଗର୍ଭଂ ଦିତେଃ ପୁରା ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ର ଦ୍ରୁତଂ ଗତ୍ଵା ସ୍ନାନଂ କୁରୁ ମହାମତେ
ପୂର୍ବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ହତ୍ୟା କରି ପାପମୁକ୍ତ ହେଇଥିଲେ। ତେଣୁ, ଶୀଘ୍ର ସେଠାକୁ ଯାଇ ସ୍ନାନ କର, ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ତତଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯସେ ପାପାତ୍ସ୍ଵାମିଦ୍ରୋହସମୁଦ୍ଭଵାତ୍
ତାପରେ ତୁମେ ମାଳିକଙ୍କୁ ଅନାଦର କରିଥିବା ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ।
ମନସ୍ତାପେନ ଶୁଧ୍ଯେତ ମତମେତନ୍ମନୀଷିଣାମ୍ ୬.୨୦.
ମନର ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରତା ଆସେ; ଏହି ମତ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ରଖିଛନ୍ତି।
ଈଦୃକ୍ଷାନ୍ମନସସ୍ତାପାତ୍ତସ୍ମାଚ୍ଛୁଦ୍ଧୋଽସି ଲକ୍ଷ୍ମଣ
ମନର ଦୁଃଖ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ପବିତ୍ରତା ହୁଏ; ତେଣୁ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ତୁମେ ପବିତ୍ର ଅଛ।
ଈଦୃକ୍କ୍ଷେତ୍ରପ୍ରଭାଵୋଽଯଂ ସୌଭ୍ରାତ୍ରେଣ ଵିଵର୍ଜିତଃ
ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଏମିତି ପ୍ରଭାବ, ଏଠାରେ ଭାଇଭାଉଣୀ ମଧୁର ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ।
ଅପି ସ୍ଵଲ୍ପଂ ନ ସୌଭ୍ରାତ୍ରଂ ତେଷାଂ ସଂଜାଯତେ କ୍ଵଚିତ୍
ଏଠାରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ସାଧାରଣ ଭାଇପଣି ଭାବ ମଧ୍ୟ ହୁଏନା।
ତାଵତ୍ସ୍ନେହପରୋ ମର୍ତ୍ଯସ୍ତାଵଦ୍ଵଦତି କୋମଲମ୍
ମଣିଷ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୃଦୁ ଭାବରେ କଥା କହେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାତ୍ର ସେ ମମତାଶୀଳ ରହେ।
ଯେଽନ୍ଯେପି ନିଵସଂତ୍ଯତ୍ର ପଶଵଃ ପକ୍ଷିଣୋ ମୃଗାଃ
ଏଠାରେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ—ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ ଓ ମୃଗମାନେ—
କସ୍ଯଚିତ୍କେନଚିତ୍ସାର୍ଧଂ ସୌହାର୍ଦଂ ନୈଵ ଵିଦ୍ଯତେ
ଏଠାରେ କେହି କାହା ସହିତ ସତ୍ୟ ସ୍ନେହ ଅନୁଭବ କରେନାହିଁ।
ତଥାପି ଯଦି ତେ କାଚିଚ୍ଛଂକା ଚିତ୍ତେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତା
ତଥାପି ତୁମ ମନରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ରହିଲେ,
ଯତ୍ର ଶକ୍ରୋ ଵିପାପ୍ମାଽଭୂଦ୍ଦ୍ରୋହଂ କୃତ୍ଵା ସୁଦାରୁଣମ୍
ଏଠାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ଭୟଙ୍କର ଦ୍ରୋହ କରି, ପାପୀ ହୋଇଥିଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ସୌମିତ୍ରିର୍ଗତ୍ଵା ତତ୍ର ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମାଃ ରାମୋଽପି ତତ୍ର ଗତ୍ଵାଶୁ ମାର୍କଂଡେଯଵରାଶ୍ରମେ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ସୌମିତ୍ରି ସେଠାକୁ ଗଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ; ରାମ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।