ତଥାଽନ୍ଯଦପି ଯତ୍କିଂଚିତ୍କର୍ମ ସ୍ଵଲ୍ପମପି ପ୍ରଭୋ ॥ ୬.୨୦.
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହା ସହିତ ଆଉ ଯେଉଁଠି ଅତି ସାନ ଦାୟିତ୍ୱ କିମ୍ବା କାମ ଥାଏ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ—
ପ୍ରେଷ୍ଯତ୍ଵେନ ରଘୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ସତ୍ଯମେତନ୍ମଯୋଦିତମ୍ ଅପି ସ୍ଵଲ୍ପତରଂ ରାମ ମଯା ତ୍ଵଂ କିଂ କରିଷ୍ଯସି
ହେ ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଯେ କହିଛି ଯେ ମୋତେ ଦାସରେ ପରିଣତ କରାଯାଇଛି, ଏହା ସତ୍ୟ। ଏଠି ମଧ୍ୟ, ହେ ରାମ, ଯଦି କିଛି ଅତି ସାନ କାମ ଅଛି, ତାହା କଣ ଆପଣ ମୋତେ କରାଇବେ?
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିକୃତଂ ଚାପି ରାଘଵଃ
ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଘବଙ୍କ ମୁହଁରେ ଅନ୍ୟ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଦେଖିଲେ—
ତତଃ ସ୍ଵଯଂ ସମୁତ୍ଥାଯ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵା ସ୍ତରକଂ ଶୁଭମ୍
ତାପରେ ରାମ ନିଜେ ଉଠି, ନିଜର ଶୁଭ ବିଛାଉନା ତିଆରି କଲେ।
ଲକ୍ଷ୍ମଣୋଽପି ଵିଦୂରସ୍ଥଃ କୋପସଂରକ୍ତଲୋଚନଃ
ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଦୂରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ହତ୍ଵୈନଂ ରାଘଵଂ ସୁପ୍ତଂ ସୀତାଂ ପତ୍ନୀଂ ଵିଧାଯ ଚ
ସେ ଭାବିଲେ, ରାଘବ ସୁଇଁଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ମାରିଦେବି, ଏବଂ ସୀତାଙ୍କୁ ନିଜର ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ କରିନେବି।
ଏଵଂ ଚିଂତଯତସ୍ତସ୍ଯ ବହୁଧା ଲକ୍ଷ୍ମଣସ୍ଯ ସା
ଏଭଳି ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ସମୟରେ,
ନ ତସ୍ଯ ନିଶ୍ଚଯୋ ଜଜ୍ଞେ ତସ୍ମିନ୍କୃତ୍ଯେ କଥଂଚନ
ସେ କଣ କରିବେ, ଏହା ନେଇ କୌଣସି ନିଶ୍ଚୟକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତଃ ପ୍ରଭାତେ ଵିମଲେ କୃତପୂର୍ଵାହ୍ଣିକକ୍ରିଯଃ
ତାପରେ ପ୍ରଭାତ ହେଲାବେଳେ, ସକାଳର ନିୟମିତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଲେ,
ଲକ୍ଷ୍ମଣୋଽପି ଧନୁଃ ସଜ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ସଂଧାଯ ସାଯକମ୍
ଲକ୍ଷ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଧନୁଷକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, ତାହାରେ ଏକ ତୀର ଲଗାଇଲେ,
ତତୋ ଗୋକର୍ଣମାସାଦ୍ଯ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ମହେଶ୍ଵରମ୍ ୬.୨୦.
ତାପରେ ଗୋକର୍ଣ୍ଣକୁ ପହଞ୍ଚି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ,
ବାଷ୍ପପର୍ଯାକୁଲାକ୍ଷଶ୍ଚ ଵ୍ରୀଡଯାଽଧୋମୁଖଃ ସ୍ଥିତଃ
ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଭରିଗଲା, ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଉଭେଇ ରହିଲେ।
କୁରୁ ମେ ନିଗ୍ରହଂ ନାଥ ସ୍ଵାମିଦ୍ରୋହସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ହେ ନାଥ, ମୋ ମନରେ ସ୍ୱାମିଭକ୍ତିର ବିରୋଧ ଉପଜିଛି, ଦୟାକରି ମୋତେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର।
ଉତ୍ତରାଣି ଵିରୁଦ୍ଧାନି ତଵ ଦତ୍ତାନି ଭୂରିଶଃ
ହେ ଧନର ମାଲିକ, ତୁମେ ବହୁବେଳେ ବିପରୀତ ଉପଦେଶ ପାଇଛ।
ତତଶ୍ଚ ତଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ରାମୋଽପି ନିଜବାଂଧଵମ୍
ତାପରେ ରାମ ନିଜ ଜଣେ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ।
ନ ତେ ତ୍ଵନ୍ଯଃ ପ୍ରିଯଃ କଶ୍ଚିନ୍ମାଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ଵେଦ୍ମ୍ଯହଂ ସ୍ଫୁଟମ୍
ତୁମକୁ ଛଡ଼ି ମୋ ପାଇଁ ଆଉ କେହି ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ, ଏହା ମୁଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଜାଣିଛି।
ପ୍ରାଣତ୍ଯାଗଂ କରିଷ୍ଯାମି ଵହ୍ନାଵାତ୍ମଵିଶୁଦ୍ଧଯେ
ମୁଁ ନିଜ ଆତ୍ମାର ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ଅଗ୍ନିରେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବି।
ରାମଲକ୍ଷ୍ମଣଯୋରେଵଂ ଵଦତୋସ୍ତତ୍ର କାନନେ
ସେଇ ଜଙ୍ଗଲରେ ରାମ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଏପରି କଥା କହୁଥିଲେ,
ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତଂ ରାମଃ ସୀତାଲକ୍ଷ୍ମଣସଂଯୁତଃ
ତାପରେ ସୀତା ଓ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ ରାମ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ମାର୍କଂଡେଯ ଉଵାଚ ପ୍ରଭାସାଦହମାଯାତଃ ସାଂପ୍ରତଂ ରଘୁନଂଦନ
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ: ରଘୁବଂଶୀ, ମୁଁ ପ୍ରଭାସାରୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
ମଯା ରାଘଵ ତତ୍ରାଽସ୍ତି ସ୍ଥାପିତଃ ପ୍ରପିତାମହଃ ୬.୨୦.
ରାଘବ, ମୁଁ ସେଠାରେ ପୂର୍ବଜଙ୍କୁ ବସାଇଛି।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମପି ତତ୍ରୈଵ ତୂର୍ଣମେଵ ମଯା ସହ
ତେଣୁ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ସେଠାକୁ ମୋ ସହିତ ଯିବାକୁ ହେବ।
ଯେନ ସ୍ଯାଃ ସର୍ଵଶତ୍ରୂଣାମଗମ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ରଘୂଦ୍ଵହ
ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅପହ୍ରାସ୍ୟ ହେବ, ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯସ୍ତତ୍ର କୁରୁତେ ସ୍ନାନଂ ତସ୍ଯ ମୃତ୍ଯୁଭଯଂ କୁତଃ ଜ୍ଯେଷ୍ଠାନକ୍ଷତ୍ରସଂଯୁକ୍ତା ତସ୍ମାତ୍ସ୍ନାତୁଂ ତ୍ଵମର୍ହସି
ଯେଉଁଠାରେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ନକ୍ଷତ୍ର ସଂଯୁକ୍ତ ଅଛି, ସେଠାରେ ଯିଏ ସ୍ନାନ କରେ, ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ତୁମେ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ତତଃ ସଂପ୍ରସ୍ଥିତଂ ରାମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚ ଲକ୍ଷ୍ମଣଃ
ତାପରେ ରାମ ଚାଲିବାକୁ ଦେଖି ଲକ୍ଷ୍ମଣ କହିଲେ।
ଅନର୍ହା ନିଷ୍କୃତିଃ କର୍ତୁଂ ତସ୍ମାଦେନଂ ପ୍ରଯାଚଯ
ମୋ ପାଇଁ ପାପ ଶୋଧନ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ତେଣୁ, ତାଙ୍କୁ ଏହା ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କର।
ତନ୍ମେ ଦେହି ସ୍ଫୁଟଂ ଯେନ କାଯଶୁଦ୍ଧିଃ ପ୍ରଜାଯତେ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ପବିତ୍ରତା ହୁଏ, ସେହି ଉପାୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ମୋତେ ଦିଅ।
ସ୍ଵାମିଦ୍ରୋହରତାଃ ସ୍ନାତା ମୁଚ୍ଯଂତେ ତତ୍ର ପାତକୈଃ
ଯେଉଁଠାରେ ନିଜ ମାଳିକଙ୍କୁ ଅନାଦର କରିବା ଛାଡ଼ି ସ୍ନାନ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ, ସେଠାରେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ତତ୍ର ଶକ୍ରୋ ଵିପାପ୍ମାଭୂଦ୍ଧତ୍ଵା ଗର୍ଭଂ ଦିତେଃ ପୁରା ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ର ଦ୍ରୁତଂ ଗତ୍ଵା ସ୍ନାନଂ କୁରୁ ମହାମତେ
ପୂର୍ବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭକୁ ହତ୍ୟା କରି ପାପମୁକ୍ତ ହେଇଥିଲେ। ତେଣୁ, ଶୀଘ୍ର ସେଠାକୁ ଯାଇ ସ୍ନାନ କର, ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ତତଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯସେ ପାପାତ୍ସ୍ଵାମିଦ୍ରୋହସମୁଦ୍ଭଵାତ୍
ତାପରେ ତୁମେ ମାଳିକଙ୍କୁ ଅନାଦର କରିଥିବା ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ।