ଅଥାଗତ୍ଯ ସ ରାଜେଂଦ୍ରସ୍ତେନୈଵ ସହ ମଂତ୍ରିଣା ୬.୧୪.
ତାପରେ ସେ ରାଜା, ସେଇ ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ସହିତ ଆସିଲେ।
ଚକ୍ରେ ସଂଵତ୍ସରସ୍ଯାଂତେ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ପରଯା ଯୁତଃ
ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ଅତିଶୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ସେ ପୂଜା କଲେ।
ଏକଦା ତତ୍ର ଚାଽଽଯାତା ମୁନଯଃ ଶଂସିତଵ୍ରତାଃ
ଏକଥର ସେଠାରେ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା କିଛି ଋଷି ଆସିଲେ।
ଯାଜ୍ଞଵଲ୍କ୍ଯୋ ଭରଦ୍ଵାଜଃ ଶୁନଃଶେପୋଽଥ ଗାଲଵଃ
ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଶୁନଃଶେପ ଓ ଗାଳବ,
ତଥାନ୍ଯେ ଶଂସିତାଽଽତ୍ମାନୋ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯପରାଯଣାଃ
ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ମୁନିମାନେ,
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ମହୀପାଲଃ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ କୃତାଂଜଲିଃ
ସେମାନେକୁ ଦେଖି ରାଜା ହାତ ଯୋଡି ମାଥା ନମାଇଲେ।
ତତସ୍ତେଷାଂ ସ ମଧ୍ଯେ ଚ ସଂନିଵିଷ୍ଟୋ ମହୀପତିଃ
ତାପରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ବସିଲେ।
ତତଶ୍ଚକ୍ରୁଃ କଥା ଦିଵ୍ଯା ମୁନଯସ୍ତେ ମହୀପତେଃ । ପୁରତୋ ମୁନିମୁଖ୍ଯାନାଂ ଚରିତାନି ମହାତ୍ମନାମ୍
ତାପରେ ସେ ଋଷିମାନେ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେବତାମୟ କଥା କହିଲେ, ମହାତ୍ମାମାନଙ୍କ ଚରିତ୍ର ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ।
ରାଜର୍ଷୀଣାଂ ପୁରାଣାନାଂ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରସମୁଦ୍ଭଵାଃ
ପୁରୁଣା ରାଜାଋଷିମାନଙ୍କ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଥାଗୁଡ଼ିକ,
ଅଥ କ୍ଵାଽପି କଥାଂତେ ସ ପାର୍ଥିଵସ୍ତୈର୍ମହର୍ଷିଭିଃ
ତାପରେ କଥାର ଶେଷରେ, ସେ ମହାର୍ଷିମାନେ ସେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପଦେଶ କଲେ।
କରୋଷି ମଂତ୍ରିଣା ସାର୍ଧଂ ପୁରସ୍ଯାଽସ୍ଯ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍ ୬.୧୪.
ତୁମେ ତୁମର ମନ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଏହି ସହରକୁ ପରିକ୍ରମା କର।
ଅସ୍ମିନ୍କ୍ଷେତ୍ରେ ସୁତୀର୍ଥାନି ସଂତି ପାର୍ଥିଵସତ୍ତମ ॥ ତଥାଽନ୍ଯାନି ପ୍ରସିଦ୍ଧାନି ଦେଵତାଯତନାନି ଚ
ହେ ରାଜା, ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ଅନେକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦେବତାଙ୍କର ମନ୍ଦିର ଅଛି।
ଆଦରସ୍ତେଷୁ ଵୈ ରାଜନ୍ନାସ୍ତି ସ୍ଵଲ୍ପୋ ଽପି କର୍ହିଚିତ୍
ହେ ରାଜା, ତୁମେ କେବେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ଦେଉନାହାଁ।
ସ ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚୋ ଭୂପଃ କିଂଚିଦ୍ଵ୍ରୀଡାସମନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ରାଜା କିଛି ଲଜ୍ଜା ଭାବେ କହିଲେ—
ଯତ୍ପୃଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠା ଯୁଷ୍ମାଭିଃ ସାଂପ୍ରତଂ ମମ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣମାନେ ଏହିମାନେ ଯାହା ପଚାରିଛନ୍ତି—
ତଥାଽପି ହି ପ୍ରକର୍ତଵ୍ଯଂ ଯୁଷ୍ମାକଂ ସତ୍ଯମେଵ ହି
ତଥାପି, ଆପଣମାନେ ଯେମିତି କହିଛନ୍ତି, ଏହା ନିଶ୍ଚୟ କରିବା ଉଚିତ।
ଵୃତ୍ତାଂତଂ ତନ୍ମୁନୀଂଦ୍ରାଣାଂ ତେଷାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସତ୍ତମାଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ସେ ମହାମୁନିମାନଙ୍କର କଥା—
ଯଥା ନଷ୍ଟଃ ପଶୁସ୍ତସ୍ଯ କୃତା ଯଦ୍ଵଦଵେକ୍ଷଣା ॥ ଯଥା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା ଜାତା ଚମତ୍କାରପୁରସ୍ଯ ତୁ
ଯେପରି ସେ ନିଜ ପଶୁ ହରାଇ ଖୋଜିଥିଲେ, ସେପରି ଚମତ୍କାରପୁରର ପରିକ୍ରମା କରାଯାଇଥିଲା।
ଜାତିସ୍ମୃତିର୍ଯଥା ଜାତା ପ୍ରାକ୍ତନୀ ତତ୍ପ୍ରଭାଵତଃ
ଏବଂ ସେ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ସ୍ମୃତି ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ ପୃଥିଵୀପତେଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ରାଜା ଉପରେ ଖୁସି ହେଲେ।
ସମୁତ୍ଥାଯ ତତଶ୍ଚକ୍ରୁଃ ପୁରସ୍ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍ ୬.୧୪.
ତାପରେ ସେମାନେ ଉଠି ଏହି ସହରକୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ଗତାଶ୍ଚ ପରମାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ତତ୍ପ୍ରଭାଵାତ୍ସୁଦୁର୍ଲଭାମ୍
ସେ ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ସୋଽପି ରାଜା ସ ମନ୍ତ୍ରୀ ଚ ଜାତୌ ଵୈମାନିକୌ ସୁରୌ
ସେ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଦେବତା ସ୍ୱରୂପେ ଆକାଶରେ ଚାଲିବାକୁ ଶକ୍ତି ହେଲେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପ୍ରଯତ୍ନେନ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାଽନ୍ଯା ନିଖିଲାଃ କ୍ରିଯାଃ
ସୂତ କହିଲେ— ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟ କାମକୁ ଛାଡ଼ି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚେଷ୍ଟାରେ—
କିଂ ଦାନୈଃ କିଂ କ୍ରିଯାକାଂଡୈଃ କିଂ ଯଜ୍ଞୈଃ କିଂ ଵ୍ରତୈରପି
ଦାନ, କୌଳିକ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ— ଏସବୁର କଣ ଉପକାର?
ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମାଦଯୋ ଯଜ୍ଞାଃ ସର୍ଵେ ସଂପୂର୍ଣଦକ୍ଷିଣାଃ
ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଆଦି ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ, ଯେଉଁଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦକ୍ଷିଣା ଦିଆଯାଏ,
ଚାନ୍ଦ୍ରାଯଣାନି କୃଚ୍ଛ୍ରାଣି ତଥା ସାଂତପନାନି ଚ
ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ, କୃଚ୍ଛ୍ର ଏବଂ ସାନ୍ତପନ ତପସ୍ୟାମାନେ,
ପ୍ରଭାସାଦ୍ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ଗଙ୍ଗାଦ୍ଯାଃ ସରିତସ୍ତଥା
ପ୍ରଭାସ ଆଦି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ଆଦି ନଦୀମାନେ—
ଭୂମିଦାନାନି ସର୍ଵାଣି ଧର୍ମାଃ ସର୍ଵେ ଦଯାଦିକାଃ
ସମସ୍ତ ଭୂମିଦାନ ଓ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ, ଦୟା ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ଏଠି ଅଛି।
ତତ୍ର ରାଜର୍ଷଯଃ ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରଭୂତାଃ ସିଦ୍ଧିମାଗତାଃ
ଏଠି ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଅନେକ ରାଜାଋଷିମାନେ ଥିଲେ ଓ ସେମାନେ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ।