ହାଟକେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯାତ୍ସର୍ଵପାପକ୍ଷଯାପହମ୍
ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମାରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ।
ତସ୍ମାତ୍ତଵ ନିଵାସେନ ଭୂଯାନ୍ମେଧ୍ଯତମଂ ପୁନଃ
ତେଣୁ ତୁମେ ସେଠି ବସିବାରୁ, ସେଠା ଆଉ ଶୁଦ୍ଧ ହେବ।
ମଯୈତଦଗ୍ର୍ଯଂ ନିର୍ମାଯ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ନିଵେଦିତମ୍
ମୁଁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ନିଜେ ତିଆରି କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଇଛି।
ତସ୍ମିଂସ୍ତ୍ଵଯା ସଦା ଵାସଃ କର୍ତଵ୍ଯୋ ମମ ଵାକ୍ଯତଃ ୬.୧୩.
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେଠି ତୁମେ ସଦା ବସିବାକୁ ଉଚିତ।
ଅଚଲେଶ୍ଵର ଇତ୍ଯେଵ ନାମ୍ନା ଖ୍ଯାତୋ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ
ତିନି ଲୋକରେ ଏହା 'ଅଚଳେଶ୍ୱର' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯୋ ମାମତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ମର୍ତ୍ଯୋ ଵୀକ୍ଷଯିଷ୍ଯତି ଭକ୍ତିତଃ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ସେଠି ବସିଥିବା ଦେଖିବେ—
ମାଘଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ମମ ଲିଂଗସ୍ଯ ଯୋ ନରଃ
ମାଘ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ଯେଉଁଠି ମୋ ଲିଙ୍ଗକୁ ଯେ କେହି ପୂଜା କରେ—
ବାଲ୍ଯେ ଵଯସି ଯତ୍ପାପଂ ଵାର୍ଧକେ ଯୌଵନେଽପି ଵା
ଶିଶୁବେଳେ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ କିମ୍ବା ଯୌବନରେ ଯେଉଁ ପାପ ହୋଇଥାଏ—
ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଥାପଯ ମେ ଲିଂଗଂ ତ୍ଵମତ୍ରୈଵ ମହୀପତେ
ସେହିଥିରୁ, ରାଜା, ଏଠାରେ ମୋ ଲିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର।
ସୋଽପି ରାଜା ଚକାରାଶୁ ପ୍ରାସାଦଂ ସୁମନୋହରମ୍
ତାପରେ ସେଇ ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦିର ତିଆରି କଲେ।
ତତଃ ସଂଚିଂତଯାମାସ ଭୂପାଲଃ କିଂ ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ରାଜା ଭାବିଲେ, 'ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କଣ?'
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଜାତା ଵାଣୀ ଗଗନଗୋଚରା ୬.୧୩.
ସେଇ ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା।
ମା ତ୍ଵଂ ଭୂମିପଶାର୍ଦୂଲ କାର୍ଯଚିନ୍ତାଂ କରିଷ୍ଯସି
ହେ ରାଜା, ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ।
ତଥାନ୍ଯଦପି ତେ ଵଚ୍ମି ପ୍ରତ୍ଯଯାର୍ଥଂ ଵଚୋ ନୃପ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ କଥା କହିବି, ଯାହା ତୁମର ନିଶ୍ଚିନ୍ତତା ପାଇଁ।
ସଦା ମେ ନିଶ୍ଚଲା ଛାଯା ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମୋ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଛାୟା ସଦା ଅଚଳ ରହିବ।
ତଦ୍ରୂପାଂ ନିଶ୍ଚଲାଂ ନିତ୍ଯଂ ତଦ୍ଦିକ୍ସଂସ୍ଥେ ଦିଵାକରେ
ସେଇ ରୂପରେ, ସେଇ ଦିଗରେ ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ଛାୟା ସଦା ଅଚଳ ରହିବ।
ତତୋ ହର୍ଷଂ ପରଂ ଗତ୍ଵା ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଚ ତଂ ଭୁଵି
ତାପରେ ସେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଭୂମିରେ ସେଠାରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଅଦ୍ଯାପି ଦୃଶ୍ଯତେ ଛାଯା ତାଦୃଗ୍ରୂପା ସଦା ହି ସା
ଆଜିଯାଏଁ, ସେଇ ରୂପର ଛାୟା ସଦା ଦେଖାଯାଏ।
ଷଣ୍ମାସାଭ୍ଯଂତରେ ମୃତ୍ଯୁର୍ଯସ୍ଯ ସ୍ଯାଦ୍ଭୁଵି ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ, ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଯାହାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ—
ଅଚଲେଶ୍ଵରରୂପେଣ ଚମତ୍କାରପୁରାଂତିକେ
ଆଚଳେଶ୍ୱର ରୂପରେ, ଚମତ୍କାରପୁର ସମୀପରେ—
ନିଶ୍ଚଲତ୍ଵେନ ଦେଵେଶୋହ୍ଯଷ୍ଟଷଷ୍ଟିଷୁ ମଧ୍ଯମଃ
ଏହାର ଅଚଳତା ଦ୍ୱାରା, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହିଠାରୁ ଅଷ୍ଟଷଷ୍ଠି ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟମ ମନାଯାଏ।
ତେନ ତତ୍ପାଵନଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ସର୍ଵେଷାମିହ କୀର୍ତିତମ୍ ୬.୧୩.
ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର କରିବା ବୋଲି କହାଯାଏ।
ତଥାନ୍ଯଦପି ଯଦ୍ଵୃତ୍ତଂ ଵୃତ୍ତାଂତଂ ତତ୍ପ୍ରଭାଵଜମ୍
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଘଟଣା କହିବି, ଯାହା ଏହାର ମହିମାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଅଚଲେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯାତ୍ତସ୍ମିନ୍କ୍ଷେତ୍ରେ ନରା ଦ୍ରୁତମ୍
ଆଚଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମାରେ, ସେଇ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଲୋକମାନେ ତୁରନ୍ତ—
ସ୍ଵର୍ଗମେକେ ପରେ ମୋକ୍ଷଂ ଧନଧାନ୍ଯସୁତାଂସ୍ତଥା ତଂତଂ ସ ଲଭତେ ମର୍ତ୍ଯଃ ସ୍ଵଲ୍ପାଯାସେନ ଚ ଦ୍ରୁତମ୍
କେହି ସ୍ବର୍ଗ ଚାହାନ୍ତି, କେହି ମୁକ୍ତି, କିମ୍ବା ଧନ, ଧାନ୍ୟ ଓ ସନ୍ତାନ ଆଶା କରନ୍ତି; ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ଅତି କମ୍ ପରିଶ୍ରମରେ ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ, ଏହି ସବୁ ପାଇଯାନ୍ତି।
ଅଥ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସର୍ଵେ ପାପନରା ଭୁଵି
ଏହା ଦେଖି, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୂମିରେ ସମସ୍ତ ପାପୀ ଲୋକମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତଃ କ୍ରୋଧଂ ଚ କାମଂ ଚ ଲୋଭଂ ଦ୍ଵେଷଂ ଭଯଂ ରତିମ୍
ସେ କ୍ରୋଧ, କାମ, ଲୋଭ, ଦ୍ୱେଷ, ଭୟ ଓ ରତିଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ସର୍ଵାନ୍ମୂର୍ତାନ୍ସମାହୂଯ ତତଃ ପ୍ରୋଵାଚ ସାଦରମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀ ଭାବମାନେକୁ ଡାକି, ସମ୍ମାନ ସହିତ କଥା କହିଲେ।
ନରୋ ଵା ଯଦି ଵା ନାରୀ ଚମତ୍କାରପୁରଂ ପ୍ରତି
ପୁରୁଷ ହେଉ କି ନାରୀ, ଯେ କେହି ଚମତ୍କାରପୁରକୁ ଯାଆନ୍ତି,
ତତ୍ରୈଵ ଵସମାନୋଽପି ଯୋ ଗଚ୍ଛେଦଚଲେଶ୍ଵରମ୍
ସେଠାରେ ରହିଥିବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି କେହି ଅଚଳେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି,