ଯଃ ପୁନର୍ଦ୍ଵେଷସଂଯୁକ୍ତଃ ସଂତାପଂ ଚୈଵ ନେଷ୍ଯତି
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱେଷ ରହିଛି, ସେ କେବେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ ନାହିଁ।
ତଥା ଦୁଃଖାନି ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନୈକାନ୍ପରାଭଵାନ୍
ଏଭଳି ଦୁଃଖ ଭୋଗି, ବହୁ ପରାଜୟ ଦେଖିବା ପରେ,
ଵଂଶୋଚ୍ଛେଦଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଗମିଷ୍ଯତି ଯମାଲଯମ୍ ମମ ଵାକ୍ଯାଦ୍ଵିଶେଷେଣ ହିତମିଚ୍ଛଦ୍ଭିରାତ୍ମନଃ
ବଂଶ ନାଶ ଦେଖି, ସେ ଯମର ଗୃହକୁ ଯିବ। ମୋର ବିଶେଷ ଆଶୀର୍ବାଦରୁ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଭଲ ଚାହାନ୍ତି—
ଏଵଂ ସ ଭୂପତିଃ ସର୍ଵାଂସ୍ତା ନୁକ୍ତ୍ଵା ତପସି ସ୍ଥିତଃ
ଏପରି କଥା ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହି, ସେ ରାଜା ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଏଵଂ ନିଵେଦ୍ଯ ପୁତ୍ରାଣାଂ ସ ରାଜ୍ଯଂ ପୃଥିଵୀପତିଃ
ସୂତ କହିଲେ: ଏଭଳି ନିଜ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ, ପୃଥିବୀର ନାଥ—
ତତ ଆରାଧଯାମାସ ଦେଵଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ତାପରେ ଦେବାଦିଦେବ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସ ବଭୂଵ ଫଲାହାରୋ ଯାଵଦ୍ଵର୍ଷଶତଂ ନୃପଃ
ସେ ରାଜା ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ ଫଳ ଖାଇ ରହିଲେ।
ତତଃ ପରଂ ଜଲାହାରୋ ଜାତୋ ଵର୍ଷଶତଂ ହି ସଃ
ତାପରେ ଆଉ ଏକ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେବଳ ପାଣି ଖାଇ ରହିଲେ।
ତତସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ମହାଦେଵସ୍ତସ୍ଯ ଵର୍ଷଶତେ ଗତେ
ଏଭଳି ଶତବର୍ଷ କଟିବା ପରେ, ମହାଦେବ ଖୁସି ହେଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ପରିତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ମତ୍ତଃ ପ୍ରାର୍ଥଯ ଵାଂଛିତମ୍
ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ମୋଠାରୁ ଯାହା ଚାହଁ, ମାଗ।'
ହାଟକେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯାତ୍ସର୍ଵପାପକ୍ଷଯାପହମ୍
ହାଟକେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମାରେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱର ହୁଏ।
ତସ୍ମାତ୍ତଵ ନିଵାସେନ ଭୂଯାନ୍ମେଧ୍ଯତମଂ ପୁନଃ
ତେଣୁ ତୁମେ ସେଠି ବସିବାରୁ, ସେଠା ଆଉ ଶୁଦ୍ଧ ହେବ।
ମଯୈତଦଗ୍ର୍ଯଂ ନିର୍ମାଯ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ନିଵେଦିତମ୍
ମୁଁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ନିଜେ ତିଆରି କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଇଛି।
ତସ୍ମିଂସ୍ତ୍ଵଯା ସଦା ଵାସଃ କର୍ତଵ୍ଯୋ ମମ ଵାକ୍ଯତଃ ୬.୧୩.
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେଠି ତୁମେ ସଦା ବସିବାକୁ ଉଚିତ।
ଅଚଲେଶ୍ଵର ଇତ୍ଯେଵ ନାମ୍ନା ଖ୍ଯାତୋ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ
ତିନି ଲୋକରେ ଏହା 'ଅଚଳେଶ୍ୱର' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯୋ ମାମତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ମର୍ତ୍ଯୋ ଵୀକ୍ଷଯିଷ୍ଯତି ଭକ୍ତିତଃ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ସେଠି ବସିଥିବା ଦେଖିବେ—
ମାଘଶୁକ୍ଲଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ମମ ଲିଂଗସ୍ଯ ଯୋ ନରଃ
ମାଘ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ଯେଉଁଠି ମୋ ଲିଙ୍ଗକୁ ଯେ କେହି ପୂଜା କରେ—
ବାଲ୍ଯେ ଵଯସି ଯତ୍ପାପଂ ଵାର୍ଧକେ ଯୌଵନେଽପି ଵା
ଶିଶୁବେଳେ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ କିମ୍ବା ଯୌବନରେ ଯେଉଁ ପାପ ହୋଇଥାଏ—
ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଥାପଯ ମେ ଲିଂଗଂ ତ୍ଵମତ୍ରୈଵ ମହୀପତେ
ସେହିଥିରୁ, ରାଜା, ଏଠାରେ ମୋ ଲିଙ୍ଗକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର।
ସୋଽପି ରାଜା ଚକାରାଶୁ ପ୍ରାସାଦଂ ସୁମନୋହରମ୍
ତାପରେ ସେଇ ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦିର ତିଆରି କଲେ।
ତତଃ ସଂଚିଂତଯାମାସ ଭୂପାଲଃ କିଂ ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ରାଜା ଭାବିଲେ, 'ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କଣ?'
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଜାତା ଵାଣୀ ଗଗନଗୋଚରା ୬.୧୩.
ସେଇ ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା।
ମା ତ୍ଵଂ ଭୂମିପଶାର୍ଦୂଲ କାର୍ଯଚିନ୍ତାଂ କରିଷ୍ଯସି
ହେ ରାଜା, ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ।
ତଥାନ୍ଯଦପି ତେ ଵଚ୍ମି ପ୍ରତ୍ଯଯାର୍ଥଂ ଵଚୋ ନୃପ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ କଥା କହିବି, ଯାହା ତୁମର ନିଶ୍ଚିନ୍ତତା ପାଇଁ।
ସଦା ମେ ନିଶ୍ଚଲା ଛାଯା ଲିଂଗସ୍ଯାସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମୋ ଏହି ଲିଙ୍ଗର ଛାୟା ସଦା ଅଚଳ ରହିବ।
ତଦ୍ରୂପାଂ ନିଶ୍ଚଲାଂ ନିତ୍ଯଂ ତଦ୍ଦିକ୍ସଂସ୍ଥେ ଦିଵାକରେ
ସେଇ ରୂପରେ, ସେଇ ଦିଗରେ ଯେଉଁଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ଛାୟା ସଦା ଅଚଳ ରହିବ।
ତତୋ ହର୍ଷଂ ପରଂ ଗତ୍ଵା ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଚ ତଂ ଭୁଵି
ତାପରେ ସେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଭୂମିରେ ସେଠାରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଅଦ୍ଯାପି ଦୃଶ୍ଯତେ ଛାଯା ତାଦୃଗ୍ରୂପା ସଦା ହି ସା
ଆଜିଯାଏଁ, ସେଇ ରୂପର ଛାୟା ସଦା ଦେଖାଯାଏ।
ଷଣ୍ମାସାଭ୍ଯଂତରେ ମୃତ୍ଯୁର୍ଯସ୍ଯ ସ୍ଯାଦ୍ଭୁଵି ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଛଅ ମାସ ମଧ୍ୟରେ, ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଯାହାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ—
ଅଚଲେଶ୍ଵରରୂପେଣ ଚମତ୍କାରପୁରାଂତିକେ
ଆଚଳେଶ୍ୱର ରୂପରେ, ଚମତ୍କାରପୁର ସମୀପରେ—