ଵାରାହସ୍ଯ ହରେରିଷ୍ଟଂ ସଦା ଵାସସୁଖପ୍ରଦମ୍
ଵାରାହଙ୍କର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଯାହା ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସଦା ରହିବାର ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ଵାରାହେଣାଵତାରେଣ ପୃଥ୍ଵୀ ତତ୍ର ସମୁଦ୍ଧୃତା
ସେଠାରେ ବାରାହ ରୂପେ ପୃଥିବୀକୁ ଉଦ୍ଧାର କରାଯାଇଥିଲା।
ଅହଂ ଚେତୋ ଗମିଷ୍ଯାମି ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଚ ପୁନଃ ଶୁଭେ
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମନରେ ଶୁଭ ଵୈକୁଣ୍ଠକୁ ପୁଣିଏଥର ଯିବି।
ଅନେନ ଵପୁଷା ତିଷ୍ଠ ହ୍ଯସ୍ମିଂସ୍ତୀର୍ଥେ ସଦା ହରେ
ଏହି ଦେହରେ, ହେ ହରି, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସଦା ରୁହ।
ଅହଂ ସ୍ଥାସ୍ଯାମି ତେ ଵାକ୍ଯାତ୍ସଦା ଲୋକ ହିତେ ରତଃ
ତୁମେ କହିଥିବା ପରି, ମୁଁ ସଦା ଏଠାରେ ରହିବି ଏବଂ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ନିରନ୍ତର ଲାଗି ରହିବି।
ମମାଗ୍ରେ ଯୋ ହ୍ରଦଃ ପୁଣ୍ଯଃ ସୁନିର୍ମଲଜଲାନ୍ଵିତଃ
ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ପବିତ୍ର ହ୍ରଦ ଅଛି, ଯାହାର ଜଳ ବହୁତ ପବିତ୍ର ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ନରୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ମୁଚ୍ଯତେ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯଯା
ସେଠାରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ନାନ କଲେ, ମଣିଷ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ପିତୄଣାଂ ଜାଯତେ ତୃପ୍ତିର୍ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ସେଠାରେ ପିତୃମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୃପ୍ତ ରହନ୍ତି।
ତସ୍ମିନ୍ଦିନେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ନାତ୍ଵା ଵ୍ରତଂ ସମାଚରେତ୍
ସେ ଦିନ, ହେ ରାଜାମନ୍ୟ, ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରି ଏକ ବ୍ରତ ଧରିବା ଉଚିତ।
ତର୍ପଣଂ ପିଂଡଦାନଂ ଚ ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଭକ୍ତିତତ୍ପରଃ 7.3.19.
ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ଲିନ ହୋଇ ତର୍ପଣ ଓ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରେ—
ତତ୍ର ଦାନଂ ପ୍ରଶଂସଂତି ଗତ୍ଵା ବ୍ରାହ୍ମଣସତ୍ତମେ
ସେଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦାନକୁ ବଡ଼ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତି।
ରୋମସଂଖ୍ଯାନି ଵର୍ଷାଣି ସ୍ଵର୍ଗେ ତିଷ୍ଠତି ମାନଵଃ
ମଣିଷ ତାଙ୍କ ଶରୀରର ଲୋମ ଗଣନା ଯେତେ ବର୍ଷ, ସେତେ ବର୍ଷ ସ୍ୱର୍ଗରେ ରହେ।
ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ଵିଶେଷେଣ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ସ୍ନାନମୁତ୍ତମମ୍
ଏକାଦଶୀ ଦିନରେ ବିଶେଷ ଭାବେ ଉତ୍ତମ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ସପ୍ତମେ ପ୍ରଭାସଖଂଡେ ତୃତୀଯେଽର୍ବୁଦଖଂଡେ ଵାରାହତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମୈକୋନଵିଂଶୋଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ଶ୍ରୀସ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ସପ୍ତମ ପ୍ରଭାସ ଖଣ୍ଡର ତୃତୀୟ ଅର୍ବୁଦ ଖଣ୍ଡର 'ବାରାହତୀର୍ଥର ମହିମା' ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଏକୋନିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ପ୍ରଭା ତତ୍ର ପୁରା ପ୍ରାପ୍ତା ଚଂଦ୍ରେଣ ସୁମହାତ୍ମନା
ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ପ୍ରଭା ମହାମାନ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ଦକ୍ଷସ୍ଯ କନ୍ଯକା ରାଜନ୍ସପ୍ତଵିଂଶତିସଂଖ୍ଯଯା
ହେ ରାଜା, ଦକ୍ଷଙ୍କର କୁଁଆରିମାନେ ସତେଇ ଜଣ ଥିଲେ।
ତାସାଂ ମଧ୍ଯେ ଚ ରୋହିଣ୍ଯା ସହ ରେମେ ସ ନିତ୍ଯଦା ଗତ୍ଵା ସ୍ଵପିତରଂ ନତ୍ଵା ପ୍ରାହୁରସ୍ରାଵିଲେକ୍ଷଣାଃ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ରୋହିଣୀ ସହିତ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ରହିଥିଲେ । ପରେ ସେ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ଶିର ନମାଇଲେ, ତାହାପରେ ଅଞ୍ଜଳି ଭରି ଲୁହରେ ଚକଚକାଉଥିବା ଆଖି ସହିତ ସମସ୍ତେ କହିଲେ ।
ଵଯଂ ତ୍ଯକ୍ତାଃ ପ୍ରଜାନାଥ ନିର୍ଦୋଷାଃ ପତିନା ତତଃ
ହେ ପ୍ରଜାପତି, ଆମେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ହେଉଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଆମ ପତି ଆମକୁ ଛାଡିଦେଇଛନ୍ତି ।
ଗତିର୍ଭଵ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ସର୍ଵେଷାଂ ତ୍ଵଂ ହିତଂ କୁରୁ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କିଛି କର ।
ଅବ୍ରଵୀଚ୍ଚ ସମଂ ପଶ୍ଯ ସର୍ଵାସୁ ତନଯାସୁ ମେ
ସେ କହିଲେ, "ମୋ ସମସ୍ତ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ସମଭାବରେ ଦେଖ ।"
ଅଥ ଵ୍ରୀଡାସମାଯୁକ୍ତଶ୍ଚଂଦ୍ରସ୍ତଂ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ
ତାପରେ ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିଥିବା ଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।
ଗତେ ଦକ୍ଷେ ତତୋ ଭୂଯଶ୍ଚଂଦ୍ରମା ରୋହିଣୀରତଃ
ଡକ୍ଷ ଯିବା ପରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ପୁଣିଥରେ ରୋହିଣୀ ସହିତ ମନ ଲଗାଇଲେ ।
ଅଥ ଗତ୍ଵା ପୁନଃ ସର୍ଵା ଦକ୍ଷମୂଚୁଃ ସୁଦୁଃଖିତାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ ଖୁବ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ପୁଣିଥରେ ଡକ୍ଷଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ ।
ଦୌର୍ଭାଗ୍ଯଦୁଃଖସଂତପ୍ତା ମରିଷ୍ଯାମ ନ ସଂଶଯଃ 7.3.20.
ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଜର୍ଜରିତ ହୋଇ, ଆମେ ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବୁ ।
ମମ ଵାକ୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଚଂଦ୍ର ଯସ୍ମାତ୍ପାପ କୃତଂ ନ ହି
ହେ ଚନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମୋ କଥା ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ, ଏହିପରି କରି ତୁମେ ଅପରାଧ କରିଛ ।
କ୍ଷଯମେଷ୍ଯସି ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଯକ୍ଷ୍ମଣା ନାସ୍ତି ସଂଶଯଃ
ଏହିକାରଣରୁ, ତୁମେ ରୋଗରେ ଶୀଘ୍ର ଶୋଷିଯିବ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ଯକ୍ଷ୍ମଣା ଵ୍ଯାପିତଶ୍ଚଂଦ୍ରଃ କ୍ଷଯଂ ଯାତି ଦିନେଦିନେ
ଚନ୍ଦ୍ର ଏହି ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ପ୍ରତିଦିନ ଶୋଷିଯାଉଛନ୍ତି ।
କି କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ମଯା ତତ୍ର ହ୍ଯସ୍ମିଞ୍ଛାପେ ସୁଦାରୁଣେ
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶାପରେ ମୁଁ କଣ କରିବି ?
ସ ଏଵଂ ନିଶ୍ଚଯଂ କୃତ୍ଵା ଗତୋର୍ବୁଦମଥାଚଲମ୍
ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି ସେ ଅର୍ବୁଦ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ ।
ତସ୍ମୈ ତୁଷ୍ଟୋ ମହାଦେଵୋ ଵର୍ଷାଣାମଯୁତେ ଗତେ
ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ କଟିବା ପରେ, ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ।